Auteur: civi_admin

Hypocriet: VVD verkettert meldpunten linkse indoctrinatie, maar verplicht meldpunten ‘discriminatie’

Meldpunten van linkse indoctrinatie schieten als paddenstoelen uit de grond. Eerst scholier Mats Nelisse, nu Thierry Baudet en het al langer lopende meldpunt Klap uit de school. Dat mag natuurlijk niet. De regeringspartijen reageren furieus: “Echt walgelijk” (VVD). “Dit meldpunt ondergraaft het vertrouwen” (D66). Een “moderne schandpaal” (ChristenUnie).

Verplicht discriminatiemeldpunt

De kritiek is hoogst hypocriet. De overheid heeft al jaren meldpunten, maar dan tegen ‘discriminatie’. ‘Discriminatie’ is een obsessie van links, dus dan mag zo’n meldpunt. Of beter gezegd: dan moet het. Meldpunten van discriminatie zijn van overheidswege verplicht. Sinds 2009 dienen gemeenten ‘antidiscriminatievoorzieningen’ aan te bieden. Burgers moeten kunnen klikken wie zondigt tegen het seculier-liberaal gebod “Gij zult niet discrimineren.” Uiteraard op kosten van de belastingbetaler. Zo betaalt de burger mee aan zijn eigen vervolging.

VVD was voor

De wettelijke verplichting van een meldpunt is ingevoerd door minister Ella Vogelaar (PvdA). U weet wel, van de Vogelaarwijken en de kansenparels. Opmerkelijk is dat toen de Tweede Kamer in 2009 over het wetsvoorstel debatteerde, oppositiepartij VVD gewoon voor stemde. VVD-Kamerlid Laetitia Griffith verklaarde in debat stellig: “Iedereen mag en moet juist naar een antidiscriminatievoorziening… Daar zit geen woord Spaans bij.”

Heel woud aan meldpunten

Sinds de verplichtstelling is er een heel woud aan meldpunten ontstaan. Letterlijk elke gemeente valt onder zo’n bureau. De overheid geeft zelfs een handig overzicht. Want de burger Schiermonnikoog moet goed weten waarheen te gaan als de bakker zijn nieuwe gender miskent!

Bekeerde moslima ‘gediscrimineerd’

De linkse vooringenomenheid spat van de discriminatiemeldpunten af. Discriminatie is de schuld van blanken, mannen en christenen (liefst een combinatie van de drie). Het ideale slachtoffer is zwart, vrouw en moslim. Liefst ook nog gehandicapt en transgender. Zo voert meldpunt RADAR trots een bekeerde moslima ten tonele om te klagen over discriminatie. De boodschap: islamieten zijn slachtoffer van de Nederlandse christelijke cultuur.

Linkse discriminatie

De realiteit is omgekeerd. Wie niet aan het linkse plaatje van de ideale slachtoffer voldoet, en ook nog eens ideeën erop nahoudt die afwijken van de politiek-correcte partijlijn die CDA, VVD, D66, PvdA en GroenLinks eendrachtig uitdragen, kan rekenen op stigmatisering en discriminatie. Dat begint heel vroeg. Op school leren kinderen al dat linkse mensen opkomen voor de armen en rechtse mensen de zwakkeren aan hun lot overlaten. Dat de islam niet met het zwaar is opgelegd maar ‘zich heeft verspreid’. Dat het klimaat helemaal naar de mallemoeren gaan als we niet direct Sovjet-achtige vorderingen van privé-eigendom doorvoeren. Ga zo maar voort.

Stuitende indoctrinatie

Als er één soort meldpunt afgeschaft moet worden, dan is dat het meldpunt discriminatie. Dit gedrocht is de stok waarmee links de Nederlandse burger slaat – op eigen kosten. Help burgers eerder met melden wat echt problematisch is: de stuitende indoctrinatie van schoolkinderen door politiek-correct links!

Cultuur onder Vuur heeft een meldpunt ingericht. Wij roepen ouders, leerkrachten en leerlingen op melding te maken van linkse indoctrinatie op school. Melding maken kan HIER.

Pakistan: geestelijk gehandicapte christenen beschuldigd van ‘blasfemie’

Stephen Masih, een Pakistaanse christen met een geestelijke beperking, is op 14 maart door de politie aangehouden op verdenking van godslastering. Dit na een klacht van een islamitische geestelijke, Hafiz Muhammad Mudassar, die op zijn beurt was geïnformeerd over de vermeende blasfemische uitlatingen van Stephen door een aantal islamitische vrouwen.

Strafbaar

Volgens de zus van Stephen, Alia, is hij soms
opstandig en argumenteert dan op luide toon met zijn moeder en zuster. Zo ook
deze laatste keer. Dit werd gehoord door de islamitische buurvrouwen die vervolgens
melding hebben gedaan bij Mudassar van blasfemie. Stephen zou Mohammed hebben
beledigd en dit is strafbaar in de Islamitische Republiek Pakistan onder §295
C. Behalve het opleggen van een boete kan de rechter hem ook ter dood
veroordelen hiervoor. De rechter in dergelijke zaken die vallen onder deze
paragraaf 295 C is altijd een islamitische rechter.

Gerucht is genoeg

Veel is er niet voor nodig om in de Islamitische Republiek Pakistan van blasfemie beschuldigd te worden. Burenruzies kunnen al reden zijn iemand aan te geven bij de autoriteiten voor ‘blasfemie’ volgens onder andere Amnesty International het gerucht alleen is vaak al genoeg. Wat het nog wranger maakt is de arrestatie en/of beschuldigingen van blasfemie, waar je dus de doodstraf voor kunt krijgen, aan het adres van mensen met een verstandelijke beperking.

Jaren in gevangenis

In bijvoorbeeld augustus 2012 werd een 11-jarig christelijk meisje dat waarschijnlijk Down syndroom heeft beschuldigd onder paragraaf 295 B; het bezoedelen van de Koran waar levenslang op staat. Ze wist uiteindelijk naar Canada te vluchten. In oktober 2018 was het een christelijke man, Yaqoob Bashir, die ook een verstandelijke beperking heeft die beschuldigd werd van blasfemie. Dit overkwam eerder ook de 65-jarige christelijke man Iqbal Masih die ook een verstandelijke beperking heeft en Humayyun Faisal, een verstandelijk beperkte christelijke man die ook werd beschuldigd van blasfemie. De lijst is nog veel langer. Vaak zitten mensen jarenlang in de gevangenis alvorens zij alsnog worden vrijgesproken.

Denigrerend

De situatie van christenen en andere minderheidsgroepen
in Pakistan is zeer dreigend, maar juist de zeer kwetsbaren, zoals
verstandelijk beperkte mensen, jonge mensen zoals de 14-jarige Rimsha Masih of
ouderen zoals de 65-jarige Iqbal Masih is schrijnend. Voor de blasfemiewet
onder paragraaf 295 C geldt als enige namelijk dat iemands intentie om te
lasteren niet hoeft te worden bewezen. Bovendien is de omschrijving van wat dan
blasfemie, denigrerend spreken over Mohammed speciaal in deze paragraaf, is in
zeer vage bewoording staat beschreven. Wat is denigrerend, wie bepaalt wat wel
of niet denigrerend is? In de betreffende paragraaf wordt nog gesproken over
aantijgingen of toespelingen, allemaal zeer subjectief en vaag, waardoor het
niet moeilijk is iemand hiervan te beschuldigen. Zelfs met indirecte
insinuaties zou je in theorie Mohammed zijn naam kunnen bezoedelen waar iemand
aangifte van kan doen bij de autoriteiten.

Agressieve mobs

Niet alleen de wet, maar ook zogenaamde mobs, die roepen om de dood van mensen
die beschuldigd zijn van het beledigen van Mohammed en zelfs bereid zijn tot
geweld vormen een groot gevaar. Om hen te beschermen tegen deze agressieve mobs worden sommigen zelfs opgesloten in
de gevangenis. Denk maar aan het voorbeeld van Asia Bibi, de christelijke vrouw
die bijna tien jaar gevangen zat ook wegens vermeende blasfemie, die onder de
dreiging gelyncht te worden nu van schuiladres naar schuiladres gaat.

Erbarmelijke toestanden

De situatie voor christenen en andere minderheden in de Islamitische Republiek Pakistan wordt steeds schrijnender. Helaas zijn deze gevallen slechts in zeer beperkte mate bekend bij het grote publiek en schrijven de main stream media er nauwelijks over. Het wordt tijd dat westerse leiders deze erbarmelijke toestanden openlijk aan de kaak stellen en veroordelen om zo de druk op het regime daar vergroten. (Sonja Dahlmans)

Christenen zijn nooit slachtoffer in westerse media

SOS Christianos Zo luidt de titel van een interessant boek dat de Spaanse correspondent Pilar Rahola in april 2018 uitbracht. Rahola noemt zichzelf areligieus. In een interview legt zij uit dat men in het Westen de grote christenvervolging die momenteel plaatsvindt over de hele wereld, van Afrika tot Azië en in het Midden-Oosten, negeert omdat christenen nooit slachtoffer kunnen zijn in de ogen van westerse mensen. Rahola spreekt van een subtiele ‘christianofobie’ in het Westen waarover zij nog een ander boek zegt te willen schrijven. Over politieke correctheid schrijft zij dat dit een nieuwe vorm van (zelf)censuur is, waarin de christenvervolging niet wordt benoemd, niemand voor de vervolgde Kerk opkomt en dat de mainstream media hierover nauwelijks berichten. Waarom blijft de grote verontwaardiging hierover uit, vraagt Rahola zich af en waarom wordt er geen actie ondernomen vanuit het Westen?

Christelijke Kachin

Mondjesmaat komen soms berichten over het lijden van de christenen in diverse uithoeken van de wereld naar buiten, die dan vaak ook nog worden gekwalificeerd als een vorm van ‘islamofobie’, omdat de vervolging van christenen vaak in islamitische landen gebeurt. Behalve Noord-Korea, dat al jaren lang bovenaan de ranglijst van Open Doors staat, zijn de meeste andere landen die in de top tien staan islamitische landen zoals Afghanistan, Pakistan, Soedan, Somalië, Libië, Jemen, Eritrea en Iran. Sterker nog, van bijvoorbeeld Myanmar weten we van berichtgeving van de NOS wél dat de Rohingya-moslims daar worden vervolgd, maar niet dat dit ook gebeurt met de christelijke Kachin in het zelfde land. Wanneer u meer over deze bevolkingsgroep wilt lezen, zie deze links en deze.

‘Vrije Westen’

Dit geldt ook voor de situatie van bijvoorbeeld Asia Bibi, de christelijke vrouw in Pakistan die bijna tien jaar gevangen zat omdat zij Mohammed beledigd zou hebben. Zij was bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk niet welkom, uit angst voor ‘sociale onrust’ en uit angst voor aanslagen. Laat dit even tot u doordringen. Een christelijke vrouw die jarenlang onterecht gevangen zat, wordt geen asiel aangeboden omdat men vreest voor aanslagen. Hoever laten we ons zelfs hier intimideren als een vrouw die zonder meer asiel zou moeten krijgen, omdat grote groepen in Pakistan dreigden haar te doden zodra zij vrij kwam, vervolgens in het zogenaamde ‘vrije Westen’ niet welkom is uit angst voor repressies hier? Over haar op handen zijnde vrijlating werd wereldwijd geschreven, maar dat het verhaal van mevrouw Bibi slechts een van de vele verhalen van vervolgde christenen in Pakistan is, daarover wordt slechts summier bericht.

Speelbal

We zagen dit ook gebeuren na de afschuwelijke aanslag in Christchurch, Nieuw-Zeeland waar in een moskee tientallen moslims werden gedood. Tegelijkertijd waren er ook aanslagen in Nigeria op christenen, maar dat werd niet of nauwelijks getoond. Zoals reeds eerder benoemd, wordt het lijden van de christenen in Nigeria of elders in de wereld geframed als ‘extreemrechtse sentimenten’. Het lijden van de vervolgde Kerk wordt zo een speelbal tussen westerse politici; een ‘links’ versus ‘rechts’ verhaal waarbij de schrijnende situatie van christenvervolging niet voor het voetlicht wordt gebracht. Met uiteraard als gevolg dat er dus ook nauwelijks actie wordt ondernomen, omdat de bittere urgentie ervan bij het grote publiek nauwelijks doordringt door de geringe berichtgeving.

‘Islamofobie’

Ook tijdens de afgelopen verkiezingscampagne voor de provinciale staten en het waterschap in ons eigen land, vlak na de aanslag in Christchurch, Nieuw-Zeeland op een moskee benadrukten Frans Timmermans (PvdA, Europees Parlement) en dr. Leo Lucassen dat deze aanslag kwam omdat mensen ‘bang worden gemaakt’ door Europese politieke partijen die angst of ‘islamofobie’ zaaien waardoor, zo zei Frans Timmermans dat ‘het ertoe kan leiden dat mensen die niet goed sporen tot geweld tegen andere mensen overgaan.’ ‘Hier,’ zo zegt Timmermans, ‘moeten wij duidelijk stelling tegen innemen.’ Hij doelde hier op Thierry Baudet van het Forum voor Democratie, die hij een idioot noemt, en op Geert Wilders van de PVV wier gedachtengoed volgens Timmermans is dat: “Wij, witte christenen, worden verdrongen uit ons eigen land, weggejaagd.”

Complottheorie

Ten eerste heeft naar ik weet noch
Wilders noch Baudet er een groot issue van gemaakt dat ‘witte christenen worden
verdrongen uit eigen land’, maar wat veel erger is, is de associatie met
christenen en hun witte huidskleur die Timmermans en ook Lucassen hierbij maken:
“Kern van de door hen aangehangen
complottheorie is dat naïeve linkse aanhangers van het multiculturalisme
verantwoordelijk zijn voor de massa-immigratie van moslims en andere
immigranten van buiten Europa. Met name de moslims onder hen zouden erop uit
zijn de macht over te nemen en door een proces van ‘omvolking’ de ‘blanke’,
christelijke, Europeanen te verdringen”
. De christenen die worden vervolgd
in het Midden-Oosten, Azië en Afrika zijn niet wit, zo hun huidskleur er
überhaupt al toe doet. Zoals reeds gezegd, wordt hier al nauwelijks aandacht
besteedt in de mainstream media over de christenvervolging. Christenen in
Nederland zijn doorgaans lid van christelijke partijen zoals het CDA, de SGP of
de CU en niet van de PVV of het Forum voor Democratie en de laatste twee
partijen hebben niet als speerpunt dat zij ‘witte christenen’ willen redden van
uitzetting uit ons land. Bizar.

Rechtsextremisme

Maar hier speelt nog iets anders op
de achtergrond mee; namelijk dat christenen vaak inderdaad worden geassocieerd
met wit of blank zijn, ook al zijn de meeste christenen op de wereld dat niet.
Rahola zegt dit ook: “Christenen zijn geen slachtoffers, want zij waren volgens
dit soort sentimenten in het verleden degenen die anderen vervolgden.” Hoeveel
islamitische aanslagen er ook zijn, Brussel, Parijs, Nice, Madrid, Stockholm,
New York, Boston, Cairo, Alexandrië, Bagdad, Ankara et cetera, hier mag je niet
bang voor zijn want dat heet ‘islamofobie’. Maar een aanslag – hoe
verschrikkelijk ook – in Nieuw-Zeeland wordt direct gelinkt aan vermeende
anti-islamsentimenten of rechtsextremisme van politieke opponenten waar wij
‘duidelijk stelling tegen moeten nemen’ aldus Timmermans.

Stelling nemen

In dit hele politieke spectrum, links tegen rechts of extreemrechts, is de vervolgde Kerk op zichzelf aangewezen want niemand wil zich hieraan branden omdat de eigen politieke belangen zwaarder wegen dat het lijden van onze christelijke medemensen. Rahola zegt dit zeer treffend: “Voor extreemrechts zijn vervolgde christenen te exotisch om zich druk om te maken en voor links kunnen zij geen slachtoffer zijn, want ze zijn schuldig.” Wanneer mensen worden vervolgd, vermoord, ontvoerd en verkracht, alleen omdat ze christen zijn, dán horen wij duidelijk stelling te nemen. En precies dat laten wij na, omdat onze eigen politieke voorkeur en de polarisering in onze eigen omgeving van groter belang lijkt te zijn dan opkomen voor de vervolgde Kerk. Het Westen moet zich schamen dat het zover is gekomen dat het lijden van anderen ondergeschikt is geraakt aan onze eigen politieke machtsstrijd en interne verdeeldheid. We horen deze zaken zuiver van elkaar te scheiden, zodat de vervolgde christenen niet langer het kind van de rekening zijn en op onze onvoorwaardelijke steun kunnen rekenen. Wanneer we dit niet doen, kunnen we zoveel praten over onze eigen idealen als wij willen, maar dan zijn dit slechts woorden en holle politieke retoriek. (Sonja Dahlmans)

‘Ik heb een fout gemaakt’

Tot grote ergernis van velen horen wij van veel
terugkerende jihadisten en hun echtgenotes dat het aansluiten bij IS een ‘fout
is die zij hebben gemaakt’. Yago Riedijk, zijn vrouw Shamima Begum, Hoda
Muthana zijn hier slechts een paar voorbeelden van. Soms laat dit zich vertalen
als een interpretatiefout; de tijd bij IS heeft hen niet gebracht wat zij
hoopten of IS is niet de ‘ware’ islam. Andere keren is de fout die zij hebben
gemaakt slechts het leven in het kalifaat dat toch minder rooskleurig uitpakte
dan zij vooraf hadden gehoopt. De msm zwelgen in dit soort terugkeerverhalen en
geven steeds opnieuw een podium aan jonge mannen en vrouwen die worden
neergezet als slecht geïnformeerde passanten die terecht kwamen in een situatie
die zij van te voren beslist niet hadden kunnen voorzien.

Expliciete, gruwelijke beelden

Het tegendeel is waar als je de terrorisme-experts een paar jaar geleden hoorde; toen werd duidelijk gezegd dat de video’s die IS maakte toch vooral werden gemaakt om jongeren te lokken naar het zelfbenoemde kalifaat. De meest gruwelijke video’s waren in omloop en ook de teksten en foto’s in ‘Dabiq’, het magazine van IS, logen er beslist niet om. Geen misdaad te gruwelijk of het werd full color getoond. Deze jongeren wisten heel goed waar zij naartoe gingen en met wie zij te maken hadden. Dat zij er tóch voor kozen te gaan en zich hierbij aan te sluiten en zich niet, zoals je zou verwachten, direct afkeerden na het zien van zulke expliciete, gruwelijke beelden is zeer problematisch. Het is even problematisch dat zij nu ze terug willen keren ontkennen hier iets vanaf te hebben geweten en doen alsof ze nergens iets mee te maken hebben gehad. Wie heeft dan al die gruweldaden gepleegd als niemand verantwoordelijk is en slechts een onnozele passant is geweest? De bewijzen van hun misdaden liegen er niet om; video’s, dode lichamen, verkrachte vrouwen en kinderen, slaven verhandeld op slavenmarkten in onder andere Libië en ga zo maar door. 

Jahilliyah – onwetendheid

Kwalijk in het interview met Yago Riedijk is dat hij voortdurend praat over ‘zij’ wanneer hij het over IS heeft, hiermee pretenderend dat hij zelf daar niets mee te maken had of heeft. Het claimen van onwetendheid is niet nieuw; meerdere jihadisten die terug willen keren beweren dat zij nergens vanaf hebben geweten. Volgens islamexpert dr. Mark Durie in zijn boek The Third Choice, is het menselijke probleem binnen het christendom de erfzonde en binnen de islam onwetendheid. De islam spreekt inderdaad van de periode van voor de islam als de Jahilliyah; de periode van onwetendheid. Maar jahilliyah, met een kleine letter, kan ook een mens zijn/haar onwetendheid zijn. Het woord jahilliyah zou je kunnen zien als een samentrekking van twee termen; jahl, onwetendheid, en van jahaalah, dwaasheid. In dit licht gezien kunnen we de verklaringen van jihadisten als Riedijk en anderen zien; ik was onwetend. Echte schuld bekennen zij nooit, spijt betuigen doen ze ook nauwelijks, ze waren slechts ‘onwetend of dwaas’ en dat kan hen, in hun eigen optiek, niet aangerekend worden. Riedijk gaat zelfs nog verder; hij vindt dat Nederland het goede voorbeeld moet geven en hem en zijn vrouw, Shamima Begum, terug moet laten komen zodat zij samen een toekomst in ons land kunnen opbouwen.

De MSM smullen

De enige keer dat Riedijk heftig reageert in het hele interview is wanneer hij over IS spreekt en zegt: “Ze hebben de reputatie van islam negatief beïnvloedt.” Dát vindt hij erg. Over de slachtoffers van IS en over hun gruwelijke lot spreekt hij niet en, het moet gezegd, de interviewer vraagt er ook nauwelijks naar. Het imago van de islam moet ten alle tijden beschermd worden, terugkerende jihadisten zijn ‘slechts’ onschuldige en onwetende voorbijgangers en wat IS deed heeft niets met de islam te maken. Althans; dat is de visie van Riedijk en anderen naar de buitenwereld toe. En de msm smullen hiervan. In plaats van de teksten die oproepen tot geweld te bekritiseren of onder de loep te nemen, wordt er een nieuwe strijd gevoerd via de media, namelijk de ‘ware’ islam beschermen en duidelijk te maken dat die iets totaal anders zegt dan wat IS en alle andere terreurorganisaties de afgelopen decennia hebben laten zien.

Vreselijke dingen

Iedereen die daar vraagtekens bij stelt wordt afgeschilderd als een ‘islamofoob’ in diverse media hoewel Riedijk wel zegt begrip te hebben voor angst voor de islam bij mensen na alles wat IS heeft gedaan. Wanneer wij zien -en we weten nog lang niet alles wat zich daar heeft afgespeeld- wat er allemaal is gebeurd in IS-gebied, kan het toch niet verwonderlijk zijn dat dit angst inboezemt bij mensen? Zéker wanneer zij ook nog smeken terug te mogen komen en in ons land te willen wonen, maar geen spijt betuigen of laten zien dat zij worstelen met de vreselijke dingen die zij hebben gedaan of waar zij medeplichtig aan zijn. (Sonja Dahlmans)

Campagne voeren ontaardt in framen

In de aanloop van de verkiezingen in ons land voor de
provinciale staten en voor het waterschap waren er twee afschuwelijke
aanslagen. In Christchurch, Nieuw-Zeeland schoot iemand in een moskee weerloze
en onschuldige gelovigen dood, velen raakten gewond. Nog maar een paar dagen
later, op maandag 18 maart, werden in ons eigen land in een tram in Utrecht
drie mensen doodgeschoten en anderen raakten hierbij gewond. Dit soort
aanslagen raakt ons allemaal; we weten immers dat publieke plaatsen als een
gebedshuis, het openbaar vervoer, een school plekken zijn waar wij zelf of onze
geliefden ook kunnen komen. Een schutter die nietsontziend en planmatig een
dergelijke daad uitvoert en zoveel mogelijk slachtoffers wil maken, niemand kan
zich daartegen verdedigen.

Duit in zakje

De grilligheid van dergelijke aanslagen maakt dat wij er maar moeilijk vat op kunnen krijgen. Wel weten we allemaal dat het werk van politie, veiligheidsdiensten, ambulance- en ziekenhuispersoneel onmisbaar is en van groot belang. De diensten waren in Nieuw-Zeeland nog bezig voor mensen te zorgen die hulp nodig hadden, te onderzoeken wat de dader bewogen had, de mensen tot kalmte te manen omdat de schrik er goed in zat, toen in Nederland academici als Leo Lucassen, politici als Frans Timmermans, Sjoerd Sjoerdsma van D’66 op Twitter en de Religiewerkgroep van GroenLinks, de Linkerwang al gauw begonnen te suggereren dat Baudet van het Forum voor Democratie, Wilders van de PVV en telegraafjournalist Wierd Duk een ‘klimaat schiepen waarin dit kan gebeuren.’ Ook de acteur Nasrdin Dchar deed even een duit in het zakje. Het zal je maar gezegd worden na een aanslag waarbij vijftig mensen om het leven zijn gekomen dat iemand suggereert dat jij daar debet aan bent of dat jij tot een dergelijke aanslag in ons land inspireert.

Iets vreemd

Wat deze roeptoeters niet hadden voorzien gebeurde
helaas afgelopen maandag; iemand schoot in een tram voor zover het zich nu laat
aanzien willekeurig op mensen waarvan sommigen dit met de dood hebben moeten
bekopen en anderen nog in het ziekenhuis worden verzorgd. Terecht vroegen onze
politie en veiligheidsdienst om kalmte en tijd voor henzelf eerst de zaken goed
uit te zoeken alvorens er volledige informatie kan worden verschaft. De meeste
politieke partijen besloten de campagne voor die dag stil te leggen, alleen
Forum voor Democratie liet de geplande bijeenkomst doorgaan. Hierna gebeurde
iets vreemds.

Part noch deel

Alle politieke opponenten hekelden het besluit van de FvD om toch bijeen te komen, omdat dit ‘onfatsoenlijk’ zou zijn en ‘respectloos’. Dezelfde politici die nu wél kritiek gaven, deden er het zwijgen toe toen hun collega’s  Wilders en Baudet op niet mis te verstane wijze in één adem werden gekoppeld aan de bloedige aanslag in Christchurch, Nieuw-Zeeland waar zij part noch deel aan hadden. Over de gebeurtenissen in Utrecht en wat de dader bewogen heeft, moet iedereen stoppen met speculeren want we weten nog niets, maar deze oproep tot stilte werd beslist niet in acht genomen na de aanslag in Nieuw-Zeeland. Die werd direct gekoppeld aan rechts-extremistisch gedachtegoed en er werd al gauw gesuggereerd dat Baudet, Wilders, maar ook de Amerikaanse president Donald Trump een klimaat scheppen waarin dit kan gebeuren. Met twee maten meten heet dat in goed Nederlands. En zo bedrijft men tóch campagne terwijl men zegt de campagne ‘uit respect’ stil te hebben gelegd en een collega-politicus verwijt dat hij wel zijn achterban toesprak die avond.

Framing misstaat premier

Het wordt nog erger. Gisteravond zat onze premier, Mark Rutte, aan tafel bij Pauw en Jinek (NPO 1) aansluitend op het verkiezingsdebat op dezelfde zender. Rutte hekelde hier mr. Hiddema van het Forum voor Democratie dat deze narcistisch met de eigen partij bezig zou zijn geweest de bewuste maandagavond dat het FvD wél de bijeenkomst door liet gaan. Opmerkelijk. In het filmpje van die avond zegt Hiddema iets heel anders; hij zegt hier juist dat men zijn partij (en voorman Baudet) schuld probeert ‘aan te wrijven’ van de aanslag in Nieuw-Zeeland. Precies zoals ook is gebeurd, zie bovenstaande links. Dáar ging het commentaar van Hiddema over, maar de premier draait dit om en doet alsof Hiddema hier steen en been klaagt dat de campagne stopgezet werd n.a.v. de aanslagen. Behalve Pauw en Jinek zelf zaten er nog twee andere journalisten aan tafel, niemand corrigeerde Rutte hierop. Dat is framing en misstaat een premier óók in campagnetijd. (Sonja Dahlmans)

‘Massamigratie ondermijnt cultuur Europese landen’

Toonaangevende personen uit de top van de katholieke Kerk laten steeds indringender waarschuwingen horen dat de massamigratie van de afgelopen jaren vanuit Afrika, het Midden-Oosten en Azië onderdeel uitmaakt van een plan om de christelijke identiteit van Europa te veranderen. Mgr. Athanasius Schneider (57) uit Kazachstan zei in gesprek met de Italiaanse krant Il Giornale dat “het verschijnsel van de zogenaamde ‘immigratie’ een georkestreerd en lang voorbereid plan van internationale krachten vormt om de christelijke en nationale identiteiten van de Europese volken radicaal te veranderen.”

Menselijkheid

Hierbij spannen zij ook de katholieke Kerk voor hun karretje. “Deze krachten gebruiken het enorme potentieel van de Kerk en haar structuren om hun antichristelijke en anti-Europese doel nog effectiever te bereiken.” Om die reden misbruiken deze krachten “het ware concept van menselijkheid en zelfs het christelijke gebod van de naastenliefde”.

Soevereiniteit

Gevraagd naar de nieuwe strikte Italiaanse immigratiepolitiek en de Euroscepsis van de minister van Binnenlandse Zaken, Matteo Salvini, antwoordde bisschop Schneider dat hij de politieke situatie van Italië niet goed kende. Maar de bisschop liet er geen twijfel over bestaan dat hij elke poging van een Europese regering toejuicht om de soevereiniteit van de natie en haar “historische, culturele en christelijke identiteit” te benadrukken tegenover “een nieuw soort van Sovjet-Unie” met “een onmiskenbare vrijmetselaars-ideologie”, aldus mgr. Schneider, zinspelend op de Europese Unie.

Migrantenverdeling

De opmerkingen van bisschop Schneider doen denken aan die van kardinaal Sarah eind vorig jaar bij een bezoek aan Polen. “Elk land heeft het recht om onderscheid te maken tussen echte vluchtelingen en economische migranten die de cultuur van dat land niet delen”, aldus de Afrikaanse kardinaal, die nu in Rome werkt. De kerkvorst toonde begrip voor landen als Polen en Hongarije die de “logica” weigeren van migrantenverdeling “die sommigen proberen op te leggen.” De kardinaal heeft weet van de moeilijkheden die dit kan geven. Hij is afkomstig uit Afrikaans Guinee, waarvan de bevolking voor 85 procent islamitisch is.

Eendimensionale wereld

Ook wees de kardinaal erop dat “hoewel elke migrant een menselijk wezen is dat gerespecteerd moet worden, de situatie ingewikkelder wordt als zij afkomstig zijn uit een andere cultuur of religie en het gemeenschappelijke belang van de natie in gevaar kan brengen”. Immigrationisme is geen menslievendheid. De kardinaal uitte kritiek op “de ideologie van liberaal individualisme die een vermenging voorstaat die erop gericht is de natuurlijke grenzen van vaderlanden en culturen te ondermijnen, en die leidt tot een post-nationale en eendimensionale wereld, waar consumptie en productie de enige dingen zijn die tellen.”

Hoe media begrip kweken voor jihad ‘strijders’ en ‘bruiden’

Het kan u als lezer niet zijn ontgaan; de vraag wat
wij moeten doen met terugkerende jihadisten werd de afgelopen weken
gepersonifieerd door Shamima Begum. Dit is een Britse jonge vrouw die, nu Islamitische
Staat bijna is verslagen, terug wilde keren naar het Verenigd Koninkrijk met
haar jonge zoontje: Jarrah, zo heet hij, nota bene vernoemd naar een
islamitische jihadist. Opmerkelijk aan deze vrouw is dat zij geen enkele emotie
toont waar het de slachtoffers betreft van IS, de gewelddadige organisatie waarbij
zij zich vrijwillig aansloot. Zonder een spier op haar gezicht te vertrekken vertelt
zij dat ze ‘ok was’ met de onthoofdingen van mensen.

Slachtofferdenken

Ook de slachtoffers van de aanslag tijdens een concert
van Ariana Grande in Manchester door een jihadist vond mevrouw Begum geen enkel
probleem. Dit zou volgens haar namelijk hetzelfde zijn als het doden van
Syriërs door Westerse landen. Dat de groep waar zij zich bij aansloot, IS, ook
burgerslachtoffers maakte, zoals de Yezidi en christenen in Syrië en Irak,
daarover rept Begum met geen woord. Shamima vindt – zo blijkt uit een interview
met haar – dat de inwoners van het Verenigd Koninkrijk ‘sympathie voor haar
zouden moeten opbrengen vanwege alles wat zij heeft meegemaakt.’ De Britse
regering heeft haar de Britse nationaliteit afgepakt. Ook dit kon op geen enkel
begrip van Shamima Begum rekenen, zo vast zit zij in het eigen slachtofferdenken.
Zij overweegt overigens ook nog een Nederlands paspoort aan te vragen zodat zij
in ons land kan wachten tot haar Nederlandse echtgenoot uit de gevangenis komt.

Te extreem

Het kan nog veel gekker; Jeremy Corbyn, de leider van de Britse Labour Party vertelt in een interview dat Shamima Begum volgens hem het ‘recht heeft terug te keren naar Groot-Brittannië’. Daar aangekomen zou zij dan volgens hem wel geconfronteerd moeten worden met vragen en eventuele acties daarna. Maar, zo zegt Corbyn, iemand zijn nationaliteit afpakken is te extreem. Je aansluiten bij een groep die erom bekend staat mensen te onthoofden of in een kooi vastgezet levend te verbranden of juist verdrinken en daar ‘ok’ mee te zijn zoals Shemima Begum onlangs nog aangaf, lijkt mij op z’n zachtst gezegd ook extreem. Wanneer u haar naam zou googelen krijgt u tal van artikelen te zien: bijna alle media hebben wel iets over deze vrouw geschreven.

Zieke manier

Het past allemaal in het platform dat de media al
jaren bieden aan mensen als Begum die zichzelf als slachtoffer zien en van
politici, celebraties en opiniemakers die dit beeld versterken. Ook de taal die
de media gebruiken draagt hieraan bij. Neem bijvoorbeeld het woord
‘jihadbruidje’. Bij het woord bruidje denken de meeste mensen aan een
lieflijke, onschuldige jonge vrouw in het wit die in het huwelijksbootje stapt
met haar geliefde om nog lang en gelukkig te leven zoals sprookjes meestal
eindigen. Wat voor zieke manier van denken maakt dat dit woord wordt gebruikt
voor jonge vrouwen die willens en wetens een veilig land verlaten om zich aan
te sluiten bij een groep mannen die mensen onthoofden, levend verbranden en
vrouwen verkrachten en verhandelen op een slavenmarkt? En daar dan ook nog,
zoals Shemima Begum, ‘ok’ mee zijn?

Op slavenmarkt verhandeld

Ook de naam die wordt gebruikt voor jihadisten, IS
‘strijders’ doet voorkomen alsof wij hier te maken hebben met dappere mannen
die vol vuur strijden voor de goede zaak. Terwijl de waarheid is dat dit mannen
zijn die nietsontziend en zonder enige empathie mannen en vrouwen hebben gedood
en gemarteld, verkracht en op een slavenmarkt hebben verhandeld. Bizar dat deze
mannen en vrouwen ‘bruiden’ en ‘strijders’ worden genoemd, maar de jezidi
steevast als seksslavinnen worden betiteld alsof wat IS van hen maakte, is wat
deze vrouwen bij uitstek typeert. Alsof zij niet meer zijn dan de optelsom van
de gruwelijke daden die tegen hen waren gericht.

Jezidi

Als er een groep is die wij daadwerkelijk strijders kunnen noemen, zijn het wel vrouwen als Pari Ibrahim, de voorvrouw van de Free Yezidi Foundation. Zij is de ware strijder die vol vuur opkomt voor de belangen van haar volk. Juist de manier waarop de jezidi zich hebben weten te handhaven ondanks alle gruwelijkheden die zij zelf of hun familie hebben meegemaakt dient respect in woord en daad van onze kant. (Sonja Dahlmans)

Misdaden Islamitische Staat verdienen Neurenberg-tribunaal

Journalist Wierd Duk en Dalal Ghanim pleiten bij Jensen voor onderzoek naar de bloedstollende misdaden van Islamitische Staat (beeld: screenshot RTL5).

Telegraafjournalist Wierd Duk was met een jonge jezidi vrouw, Dalal Ghanim, te gast bij het programma Jensen van RTL5. Beiden braken een lans voor onderzoek naar de misdaden van Islamitische Staat tegen de jezidi. Eenzelfde onderzoek naar het leed van de christenen in Irak lijkt mij ook van belang, zeker omdat hun leed nog wel eens ondergesneeuwd raakt in de main stream media. In elk geval mag duidelijk zijn dat er dringend een onderzoek moet komen en daders en medeplichtigen gestraft moeten worden. Duk en Ghanim hebben gelijk dat zij hierover aan de bel trekken. Opmerkelijk is hoe stil de media hierover nog altijd blijven; niets hierover op sites van NOS en anderen, maar ook de politiek is muisstil in binnen- en buitenland.

Particuliere initiatieven

Reeds op 23 november 2017 schreef ik hierover een artikel op TPO waarin ik aandacht vroeg voor precies hetzelfde probleem: namelijk steun en hulp aan de slachtoffers van IS en niet de daders. Sindsdien is er hoegenaamd niets veranderd voor de situatie van slachtoffers van IS, deze zijn bijna geheel afhankelijk van particuliere initiatieven. De vluchtelingen die in ons land, maar ook in ons omringende landen, zijn kunnen met de terugkeer van de jihadisten van IS ineens met daders geconfronteerd worden. Ook hiernaar verwijzen Duk en Ghanim terecht bij Jensen op de bank.

Rechtsstaat

Executive director van de Free Yezidi Foundation, Pari Ibrahim, maakt in een video op de facebookpagina van haar organisatie nog een belangrijk punt. Zij spreekt rechtstreeks de regeringen van Europa aan, ze noemt bij naam ook ons land, en zegt: “Als jullie burgers misdaden tegen de jezidi plegen, horen jullie dit te onderzoeken en te bestraffen.” Dit raakt natuurlijk een ander heikel punt en dat is dat de jezidi geen eigen land hebben met een regering die de slachtoffers officieel kan vertegenwoordigen tegenover Europese regeringen. Maar dit zou in het licht van alle gruwelijkheden die hen zijn aangedaan geen enkele rol mogen spelen, wil Nederland tenminste doorgaan voor een rechtsstaat. Dit geldt uiteraard ook voor de andere landen in Europa. De misdaden van IS rechtvaardigen een Neurenberg-tribunaal.

Schrijnend

Bovenstaande raakt nog een ander belangrijk thema en dat is hoe men de onbeschrijfelijke wreedheden van IS kwalificeert. Doordat men het steeds in politiek en media over terreurdaden heeft in plaats van oorlogsmisdaden, wat genocide bij mijn weten toch echt is, blijft een echt daadkrachtige en doelgerichte aanpak uit. Te lang hebben met name de Europese landen het probleem genegeerd. Dit vertaalt zich ook in het niet willen ophalen van eigen burgers die zich hebben aangesloten bij IS maar hen wel – wanneer ze op eigen houtje de grens bereiken – binnenlaten en dán pas te willen gaan bekijken hoe met hen om te gaan.  Een echt plan van aanpak is er niet, elk land handelt op eigen houtje; wel of niet binnen laten, berechten enzovoort Dit kwam schrijnend aan het licht toen de president van de Verenigde Staten, Trump, te kennen gaf dat Europa iets móet gaan beslissen over de aanpak van deze IS mannen en vrouwen omdat de V.S. niet langer verantwoordelijk voor hen wil zijn . Met alle kritiek die er in Europa op Trumps beleid is, is het wel pijnlijk en wrang dat zij zelf aan de kantlijn staan te roepen, maar het handelen aan Amerika overlaten. 

Genocide

Op vijftien februari 2018 is de motie Voordewind (CU) ingediend waarin de Nederlandse regering wordt verzocht genocide te erkennen. Deze motie is met handopsteking aangenomen. De Nederlandse overheid erként dus dat het hier om genocide handelt, maar handelt daar vervolgens zelf niet naar, maar laat zulke grote oorlogsmisdaden over aan het gewone strafrecht. Niet alleen in ons land, maar ook in de EU is dit aan de orde gekomen. Het is te gek voor woorden dat de jezidi vrouwen nu zelf, na al het leed dat hen is aangedaan, op de bres moeten springen voor zichzelf om genoegdoening en rechtvaardigheid te krijgen. En helemaal bizar is het dat de politiek en de media hier zo weinig over kwijt willen, maar zich wél bezighouden met de vraag hoe we nu moeten omgaan met de daders en hun handlangers.

In de kou

Geert-Jan Knoops, hoogleraar internationaal strafrecht, maakte zich druk om deze terugkerende IS jihadisten die volgens hem ‘niet in een tweede soort Guantánamo Bay terecht moeten komen’ Zij moesten een ‘eerlijk’ proces krijgen, bepleitte hij in de diverse media. De brandende vraag die wij onszelf moeten stellen is welke eerlijke behandeling de jezidi en christenen, de slachtoffers van deze jihadisten, zullen krijgen? En welke hoogleraar internationaal strafrecht komt voor hun belangen op? Helaas is de groep vrijwilligers die zich hiervoor aangemeld hebben niet bepaald groot te noemen of beter gezegd, amper aanwezig. Daarmee laten wij de slachtoffers in de kou staan en mogen zij nogmaals zichzelf zien te bevrijden, eerst van IS, nu van de onrechtvaardigheid en de toegekeerde rug van mensen die heel goed weten wat deze vrouwen is overkomen, maar daar niet mee weet om te gaan en derhalve maar zwijgt. (Sonja Dahlmans)

De bekering van Joram van Klaveren (2)

Opmerkelijk genoeg vindt het tweede deel van het gesprek tussen Tijs van de Brink, EO, en ex-PVV’er Joram van Klaveren plaats in een rooms-katholieke kerk (De bespreking van het eerste deel vindt u hier). De reden hiervoor? Van de Brink merkt op: “Ja, die zijn open hé? Daar kun je naar binnen meestal.” Dit wordt door beide heren als een voordeel gezien, twee mannen die beiden een protestants christelijke achtergrond hebben. In de protestantse kerk is de deur dicht wanneer er geen dienst plaatsvindt. In de katholieke Kerk is de deur inderdaad meestal open vanuit de gedachte dat ieder mens tot God mag komen op elk moment en niet alleen tijdens de Heilige Mis.

Kruisdood

In de kerk aangekomen vraagt Van de Brink aan Van
Klaveren waarom hij nu geen christen meer is. Joram van Klaveren antwoordt hier
iets zeer opmerkelijks voor wie de islamitische bronnen kent. Hij geeft aan dat
het idee dat er een moord plaats moet vinden voordat God kan vergeven (christenen
geloven dat Christus de kruisdood stierf voor de vergeving van de zonden) iets
is waar hij zich niet (meer) in kon vinden. Zou God, vraagt Van Klaveren zich
hardop af, niet gewoon kunnen vergeven zonder een dood?

Hellevuur

In de islamitische brontekst Sahih Muslim, een van de twee hadith collecties met bijzondere autoriteit, staan drie ahadith (meervoud van hadith) waarin staat dat Allah de moslims een Jood of christen zal geven die voor de zonden van de moslim zal branden in het hellevuur (Sahih Muslim nummer 6665, 6666 en 6668). “Abu Musa meldde dat Allah’s boodschapper (hiermee wordt Mohammed bedoeld red.) heeft gezegd: Op de Dag van het Laatste Oordeel zal Allah elke moslim een Jood of een christen geven en zeggen ‘dit is je verlossing van het hellevuur’ ” (Sahih Muslim 6665). Joram van Klaveren zegt dat God in de Bijbel zegt barmhartigheid te willen, geen offers, en vindt de kruisdood van Christus daarin niet passen. Hoe hij dit ziet in het idee dat Allah elke moslim een Jood of christen zal geven die voor de daden van de moslim gestraft zullen worden voor de eeuwigheid blijft een interessante vraag.

Gestraft voor zonden

Van Klaveren gaat door met zeggen dat in het Oude en in het Nieuwe Testament staat, onder andere in Ezechiël, dat vaderen niet hoeven te sterven voor hun zonen. Dit staat inderdaad in Ezechiël 18:4 waar God zegt dat alleen wie zondigt zal sterven. Van Klaveren zegt dat binnen het christendom de mensheid gestraft wordt voor de zonden van Adam en impliciet zegt hij dus dat dit binnen de islam niet zo is. Dat is opmerkelijk. In Sahih Bukhari 6614 staat: “De profeet heeft gezegd: ‘Adam en Moses redetwistten met elkaar. Moses zei tot Adam ‘O Adam! Jij bent onze vader die ons teleurgesteld heeft en ons uit het paradijs heeft verdreven.’ ”

Barakah

Er zijn nog meerdere ahadith waarin dit staat. De bewering van Van Klaveren dat dit iets uit het christendom is en niet uit de islam klopt dus niet. Juist binnen het christendom is er verlossing door Christus, iets wat in de islam niet gebeurt, de moslim is afhankelijk van het verzamelen van genoeg ‘barakah: de juiste balans tussen goede en kwade daden waarop de gelovigen worden afgerekend op de Laatste Dag. Ook zegt Van Klaveren dat binnen de islam Jezus ook de Messias genoemd wordt. Dat laatste is waar, maar er is geen enkel theologische verklaring voor deze titel al-Massih, maar dat zegt Van Klaveren er niet bij.

Niet barmhartig

Als laatste de opmerking van Joram van Klaveren over
de kruisiging van Christus die volgens hem ‘zou kunnen hebben plaatsgevonden
als je naar de bronnen kijkt’. Hij doelt hiermee op bronnen binnen de islam die
zeggen dat er een kruisiging heeft plaatsgevonden. Wat hij niet vermeldt is dat
die bronnen juist zeggen dat niet Jezus, maar iemand anders gekruisigd is en
dat Allah het deed lijken alsof het Jezus was voor de aanwezigen bij het Kruis.
Dit is uiteraard in strijd met de bewering van Van Klaveren dat het niet
barmhartig is iemand te laten sterven of iemand te straffen voor de (vermeende)
zonden van een ander, soera 4:157 ‘maar zij doodden hem niet, noch hebben zij
hem gekruisigd, maar het was zo gemaakt dat het leek alsof dit zo was’.

Wrang

De hadith overlevering van Ibn Abbas is hierin nog duidelijker, Jezus vraagt hier aan zijn discipelen: “Wie van jullie naar mijn gelijkenis zal worden gemaakt en in mijn plaats zal worden gedood, hij zal op hetzelfde niveau van het paradijs (de islam kent meerdere lagen of niveaus voor het paradijs) met mij zijn.” De opdracht die christenen in het Evangelie (Mattheus 16:23-25 en Lucas 9:23-25) van Jezus krijgen, wordt hiermee wel heel wrang. Wanneer Jezus namelijk zelf een ander de klus liet klaren zogezegd, zoals in bovenstaande islamitische traditie, heeft hij alle christelijke martelaren door de eeuwen heen iets laten doen waar Hij zelf niet toe bereid was, namelijk de kruisdood sterven. Hoe dít volgens Van Klaveren barmhartig te noemen is, blijft een groot raadsel. (Sonja Dahlmans)

Dit is het tweede artikel over de bekering van Joram van Klaveren. Het eerste vindt u hier.

Zeven redenen waarom de oorlog tegen aardgas onzinnig is – en een aanval op onze cultuur

Nederland wordt geplaagd door een heuse Groene Lobby. Grote bedrijven, politieke partijen en linkse actiegroepen vinden elkaar in één doel: de Nederlandse burger richting een brave green world brengen. Een wereld zonder vleeseten, dieselauto’s en cv-ketels. Een wereld zonder de burgerlijke vrijheid en zelfstandigheid die Nederland van oudsher kenmerkt. 

Het speerpunt van de Groene Lobby is het verbod op aardgas in woningen. Het uitblijvende publieke debat hierover wijst al op een vorm van leefstijldwang. Nederlanders mogen niet zelf bepalen waar ze het geld voor hun eigen huis aan moeten besteden, maar worden gedwongen om de dure en onzekere warmtepomp aan te schaffen. Diederik Samson (PvdA) stelt zelfs dat Nederlanders dan maar een tweede hypotheek moeten nemen.

Mede omdat het stilzwijgen van grote media en het uitblijvende debat hierover nogal wat verwarring zaaien, zet Cultuur onder Vuur hier zeven belangrijke redenen tegen het absurde aardgasverbod naast elkaar.

1. Ons land heeft de beste gasinfrastructuur

Lelystad, 1967: Aardgasleidingen worden aangelegd. Vijftig jaar later heeft Nederland de beste aardgasinfrastructuur ter wereld.

Nederland heeft een fantastische gasinfrastructuur met een economische waarde van 100 miljard euro. Andere landen zijn verbaasd over onze plannen om aardgas steeds verder te verbieden. Het zou belachelijk zijn om deze fijnmazige infrastructuur alleen nog maar voor het buitenland te gebruiken door ons aardgas alleen daarheen te exporteren en onze eigen burgers niet mee te laten profiteren.

2. Het is schreeuwend duur

Het aardgasverbod is duur. Het gaat gemiddeld per huishouden 25.000 euro kosten wat neerkomt op 200 miljard euro voor 8 miljoen Nederlandse woningen. Dit gaat o.a. op aan de warmtepompen. Dit zou volgens het Economisch Instituut voor de Bouwnijverheid zelfs 500 miljard zijn als winkels en bedrijven worden meegerekend. We zetten onze eigen welvaart op het spel door peperdure en onzekere stappen te nemen.

3. De burger bloedt, de staat verdient

Booreilanden voor aardgaswinning op zee. Bedrijven krijgen fiscale voordelen bij export. De Nederlandse burger krijgt fiscale straffen bij gebruik. 

De export van Nederlands aardgas naar het buitenland wordt momenteel juist aangemoedigd. De Nederlandse regering blijft allerlei voordelen geven aan bedrijven die aardgas winnen terwijl er geen plannen klaar liggen om export naar het buitenland te ontmoedigen. De Nederlandse burger moet dus van het aardgas af, terwijl hetzelfde gas massaal in het buitenland aan de man wordt gebracht. De burger betaalt zich scheel aan een aardgasverbod terwijl de overheid er bakken met geld aan verdient.

4. Aardgas draagt bijna niets bij aan klimaatopwarming

Minder aardgas betekent meer kolen, dus meer milieuvervuiling.

Aardgas is de schoonste brandstof die voorhanden is en wordt wereldwijd steeds populairder. Aardgas is juist de oplossing en niet het probleem. Zelfs als je de beweringen gelooft, dan nog draagt Nederland slechts voor 0,4% bij aan de opwarming van de aarde. Het aardgas is hier maar een klein deel van en de huishoudens zijn daar weer een klein deel van. Het stelt dan ook weinig voor als Nederland de opwarming van de aarde moet afremmen. Bovendien is de vervuiling van andere energiebronnen hierin niet eens meegenomen.

5. Terug naar de vervuilende kolen

Wind en zonne-energie kan niet worden opgeslagen en moet dus gelijk gebruikt worden. Het aardgasverbod kost daardoor mogelijk zelfs extra gas, omdat elektriciteitscentrales, die extra stroom moeten produceren, gas moeten verstoken als er geen wind- en zonnestroom voorhanden is. De wind- en zonnestroom kan ook worden opgevangen door kolen. Deze zijn echter duurder en vervuilen meer.

Een gemiddeld gezin heeft 1500 kuub gas nodig per jaar en dat is 2700kg CO2-uitstoot. Als vervanger voor gas moet een gezin 5000 kilowattuur kolenstroom kopen om hun huis even warm te houden als gas. Dat is veel duurder dan aardgas. En kolen zijn vies, weet iedereen van boven de veertig: hoe vaak moest moeder niet de meubels afstoffen vanwege het stof van de kolenkachel?

6. Horizonvervuiling

Het aangezicht van Urk, verminkt door lelijke windmolens.

Het verdwijnen van het aardgas zal moeten worden opgevangen, o.a. met wind-en zonne-energie. Als fossiele brandstoffen volledig worden vervangen door wind en zonne-energie, dan komen er 127.700 windmolens bij. Het Nederlandse landschap wordt hiermee volledig kapot gemaakt. Momenteel kent Nederland al meer dan 2000 moderne windmolens. Dit zijn er bijna 1000 meer dan de traditionele windmolens, die wel in het landschap passen. Bovendien worden grote vogels door de windturbines gedood.

Er is geen oplossing voor het milieuvriendelijk verwerken van de rotorbladen, waardoor we een nieuw milieuprobleem creëren. Tevens kampen de omwonenden met geluidsoverlast, horizonvervuiling en waardevermindering van hun huis.

7. Hypocriete zakelijke belangen

VVD-prominent Ed Nijpels lobbyt tegen aardgas. Zijn eigen woning heeft energielabel G en gebruikt flink wat aardgas. Over hypocrisie gesproken! Bron afbeelding: Wirjo Hardjono

We bewaren het beste voor het laatste. Er spelen allerlei zakelijke en activistische belangen mee in het promoten van het aardgasverbod. Zo blijken lobbyisten als Doekle Terpstra en zijn installatiebranche gigantisch aan de verkoop van warmtepompen te verdienen.

Huishoudens verbruiken minder dan een kwart van het aardgas, terwijl andere organisaties, bedrijven en industrieën voor het overige verbruik verantwoordelijk zijn. Net als met de dividendbelasting krijgen grote bedrijven allerlei voordelen, terwijl de gewone consument geen vuist kan maken bij de overheid.

Premier Rutte, stop de oorlog tegen aardgas!

Nederland heeft een diepgewortelde cultuur van vrij en verantwoordelijk omgaan met eigen geld. Daarom zitten onze pensioenfondsen vol en hebben velen van ons een koophuis. Deze welvaart komt op de tocht te staan als de Groene Lobby vrij spel krijgt. Dan zitten we met extra schuld, ingeperkte vrijheid en minder privé-eigendom. Dat is niet het Nederland dat we willen!

Daarom heeft Cultuur onder Vuur een petitie opgesteld, gericht aan premier Mark Rutte. Premier Rutte, luister niet naar de extreme voorstellen van de klimaatlobby en staak onmiddellijk de oorlog tegen aardgas!

Strijd de goede strijd!

Machteld Allan, arabiste en rechtsfilosofe (zij doceert aan de universiteit van Leiden), werkt aan een proefschrift over Ibn Taymiyya. In het verlengde hiervan vertaalde Allan een boek, Bid, Vecht en Heers, van deze islamitische denker die vaak gezien wordt als de inspiratiebron van vele jihadisten. Donderdag 14 februari werd het eerste exemplaar van dit boek overhandigd aan Martin Bosma. De auteur en Bosma, Kamerlid voor de PVV, waren beiden bevriend met wijlen Hans Jansen, arabist en islamkenner van het eerste uur. Omdat de heer Jansen inmiddels is overleden, wilde de auteur daarom het boek overhandigen aan de heer Bosma, vanwege hun gezamenlijke vriendschap.

Salafisme

Tijdens de feestelijke uitreiking van het eerste
exemplaar van Bid, Vecht en Heers
zegt de uitgever, Prometheus, dat dit “een belangrijk boek is ook voor onze
tijd”. Mevrouw Allan zelf geeft aan wat er zo belangrijk is aan een boek van
een islamitische denker uit de dertiende eeuw na Christus voor onze huidige
tijd. Juist wat nu in de volksmond is gaan heten het salafisme laat zich
inspireren door het gedachtengoed van deze Ibn Taymiyya. Ook Abdul Wahhab, die
gezien wordt als de grondlegger van het wahabisme, liet zich al in de
achttiende eeuw door Ibn Taymiyya zijn werk inspireren.

Invloedrijk werk

Omdat dit boek geen boek is van Allan zelf, maar een
vertaling van het werk van Ibn Taymiyya, krijgt de lezer ervan als het ware een
kijkje in de denkwereld niet alleen van deze islamitische geleerde, maar juist
ook van de jihadist van nu die zich hierdoor laat inspireren. Wat beweegt deze
mensen, niet alleen wat betreft hun denken over mens en maatschappij, maar
juist ook wat hen religieus motiveert? Door dit invloedrijke werk van vroeger
in het Nederlands te vertalen is het voor iedereen nu toegankelijk en mogelijk
meer hiervan te weten te komen.

Rede

Martin Bosma krijgt het eerste exemplaar vervolgens
overhandigd uit de hand van de auteur en maakt in zijn woord van dank een
belangrijke opmerking. Sint Thomas van Aquino en Ibn Taymiyya waren
leeftijdgenoten van elkaar. Van Aquino stelde dat de rede belangrijk was,
terwijl Ibn Taymiyya deze juist min of meer terzijde schoof. Door de rede, zo
stelt Bosma, is het Westen in staat geweest de wetenschap, de kunst, het
onderwijs, de vrijheid van meningsuiting en alle andere rijkdommen van onze
cultuur te ontwikkelen.

Zelfcensuur

Juist al deze zaken staan nu onder druk onder andere door de dreiging van terreur vanuit het salafisme. Niet alleen door de aanslagen die er in meerdere landen in Europa zijn geweest, te denken valt aan België, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje enzovoort,  maar ook omdat de angst voor het geweld zo groot is dat velen inmiddels zelfcensuur plegen. Cabaretiers maken bepaalde grappen niet meer, niet elke docent durft nog over de Holocaust te spreken in de klas. In Oostenrijk -zo werd onlangs bekend- dragen inmiddels ook niet-islamitische meisjes een hoofddoek om zo te kunnen ontkomen aan de ongewenste handtastelijkheden van islamitische jongens.

Ramadan

Een initiatief van islamitische jongeren uit verschillende landen in Europa, giveitup4ramadan genaamd, spoort ook niet-moslims aan mee te doen aan de ramadan om ‘radicalisatie tegen te gaan’. Het idee is dat radicalisering niet door islamitische bronteksten zoals die van Ibn Taymiyya gaan, maar door uitsluiting van islamitische jongeren in onze maatschappij. Om dit gevoel van buitengesloten te zijn te voorkomen, wordt iedereen aangeraden mee te doen aan de ramadan. De omgekeerde wereld; het probleem wordt dus verlegd van de jihadisten naar de samenleving die kennelijk radicalisering in de hand zou werken door niet inclusief genoeg te zijn. Verbinding is de oplossing, niet het analyseren van de bronteksten van de islam, is het mantra.

‘Strijd goede strijd!’

Machteld Allan begint zelf haar speech door aan te geven dat het eigenlijk slecht nieuws is vanwege het feit dat Islamitische Staat nog altijd min of meer actief is. Allan noemt ook een onlangs uitgekomen onderzoeksrapport van het Verwey-Jonker Instituut waarin de conclusie is dat het wel meevalt met het salafisme en dat men dit niet allemaal negatief moet zien. Juist daarom is het van belang dit boek te lezen. De heer Bosma eindigde de avond met de woorden van wijlen Hans Jansen: “Strijd de goede strijd!”

De bekering van Joram van Klaveren (1)

Er is nogal wat te doen over de bekering tot de islam van
Joram van Klaveren, oud-politicus en woordvoerder ‘islam’ voor de PVV. In het EO-programma
NieuwLicht van Tijs van de Brink kreeg Van Klaveren de gelegenheid om zijn
bekering uit te leggen. Dit werd eerst in een moskee gedaan, waarna de heren
samen vertrokken om ook in een kerk over de bekering van Van Klaveren te
spreken. Een bekering die op z’n zachts gezegd opvallend te noemen is gezien de
jaren die Van Klaveren voor de PVV in de Kamer doorbracht om diezelfde islam in
vaak behoorlijk stevige taal te bekritiseren. Voor hij zijn carrière als
parlementariër begon, was Joram van Klaveren afgestudeerd in de godsdienstwetenschappen
en religie en doceerde hij godsdienst- en maatschappijleer in het voortgezet
onderwijs. Interessant.

(meer…)

error: Content is beschermd !!