Categorie: Artikelen

Kolencentrales, aardgas, stikstof: economie kraakt door corona, maar kabinet gaat op klimaattoer

Nederland lijdt onder de plaag van corona. Zowel de volksgezondheid als de economie worden getroffen. Recessie en massale werkeloosheid dreigen. En wat doet de overheid? Die grijpt de coronacrisis juist aan voor klimaatmaatregelen.

Kolencentrales en aardgas

Eerst gaf het kabinet aan klimaatmaatregelen op de lange baan te schuiven. “Er zijn nu andere prioriteiten”, zei minister Wiebes van Economische Zaken en Klimaat. Toch niet, zo blijkt nu. Het kabinet neemt meerdere klimaatmaatregelen. Zo wordt de elektriciteitsproductie van Nederlandse kolencentrales flink teruggeschroefd. Hiermee wil het kabinet voldoen aan het Urgenda-vonnis, de rechterlijke uitspraak de overheid verplicht om de CO2-uitstoot terug te dringen. Daarnaast steekt het kabinet tweehonderd miljoen euro in het aardgasvrij maken van huurwoningen.

Economische schade

Dit terwijl de coronacrisis grote schade aan de economie berokkent. Economen verwachten dat de werkloosheid flink zal stijgen. In de Verenigde Staten hebben al tien miljoen mensen hun baan verloren door de coronacrisis. ZZP’ers raken aan de bedelstaf. Midden- en kleinbedrijven gaan failliet. Huiseigenaren kunnen hun hypotheek niet betalen. Daarbovenop komt een verdere stijging van de energierekening, doordat er minder elektriciteit door de goedkope kolencentrales wordt opgewekt. Samen met het afknijpen van de aardgasafsluitingen laat dit huiseigenaar letterlijk in de kou staan.

Lees ook: 6 manieren waarop klimaatideologen misbruik maken van de coronacrisis

Kabinet ziet zijn kans

Het ligt voor de hand om tijdens de coronacrisis de controversiële dossiers als klimaat op pauze te zetten. Daar dringt Thierry Baudet (FvD) terecht op aan. Maar het kabinet hanteert het adagium: Never let a good crisis go to waste. Ministers drukken juist nu de controversiële dossiers door. Buitenlandminister Stef Blok gaat na jaren van verzet opeens akkoord met onderhandelingen over de toetreding van Albanië en Macedonië tot de Europese Unie. Landbouwminister Carola Schouten hervat haar oorlog tegen stikstof, tot frustratie van de boeren die hard getroffen worden door de coronacrisis. Schouten heeft zelfs een wet tegen fosfaatuitstoot van boeren, volgens haar te hoog, op een lijst van noodwetten gezet die het kabinet wil dat de Tweede Kamer afhamert.

Nieuw boek ontmaskert klimaatzwendel

We staan aan de vooravond van misschien wel de grootste economische crisis sinds de jaren 1930. Maar de klimaatwaanzin is Rutte III naar het hoofd gestegen, dat kostbare tijd en geld verkwist worden aan allerlei klimaatmaatregelen. Maatregelen die bedrijven opzadelen met extra kosten en particulieren bedreigen in hun toch al precaire privé-eigendom.

Waar komt deze klimaatwaanzin vandaan? En waar wil het naartoe? Lees er alles over in het ontmaskerende boek Groen is het nieuwe rood: hoe de Groene Lobby het milieu misbruikt voor een totale revolutie. Bestel nu uw exemplaar. Wees er snel bij, op is op!

Eurobonds? Eigen broek ophouden!

Een EU-infuus voor Italië? De medische beeldspraak is passend, nu dat land zo getroffen is door de coronacrisis.

In alle landen vormt de epidemie een economische bedreiging, maar in Italië met zijn vergrijsde bevolking en hoge sterftecijfers nog meer. Dat kan mededogen oproepen. Wopke Hoekstra moest als minister van Financiën al het boetekleed aantrekken, omdat hij Italiaanse hulpclaims al te bot had afgewezen. Een Franse krant demoniseerde hem zelfs als monsieur non, ‘meneer nee’.

Extreme staatsschuld

Hoe serieus ook, de coronacrisis versluiert toch vooral de ware toedracht. Die luidt simpelweg dat Italië al jarenlang zijn zaakjes financieel niet op orde heeft. Het land heeft een extreme staatsschuld (135% bbp) die bovendien door de crisis hard oploopt. In plaats van de Italiaanse politici tot bezinning te brengen, gebruiken ze de coronacrisis echter als een stok om de hond te slaan. De hond: dat zijn dan de noordelijke landen die hun financiën over het algemeen veel beter op orde hebben en nu huiverig zijn het verkwistende Italië onvoorwaardelijk bij te springen. Met name Nederland heeft dat duidelijk gemaakt.

Steunpilaar

In plaats van de hand in eigen boezem te steken, kiezen Italiaanse politici voor de vlucht naar voren en beschuldigen zij anderen. Ze gebruiken de coronacrisis als drukmiddel. Dat blijkt uit de open brief die zij publiceerden in de Frankfurter Allgemeine Zeitung, een toonaangevende Duitse krant. Daarin heet het dat de Nederlandse houding “een voorbeeld van een gebrek aan ethiek en solidariteit in elk opzicht” is . Duitsland (economisch natuurlijk nog veel belangrijker als steunpilaar van de EU en van Italië in het bijzonder) wordt opgeroepen “aan de kant van de Europese instellingen, met de waarden van vrijheid en solidariteit” te gaan staan en geen “volger van benepen nationaal egoïsme” te zijn, zoals Nederland.

Lees ook: Voorzitster ABP bevestigt: Nederlands pensioengeld in gevaar

Vette jaren

De Italianen zinspelen dus op het doembeeld van een algehele schipbreuk van de EU. Onder het motto: zolang het EU-verband geen fondsen overhevelt, moet je het gebruiken als vehikel voor morele chantage. Blijkbaar met veel succes, want zoals gezegd gaat Wopke Hoekstra al door het stof. En hij is de enige niet. EO-coryfee Andries Knevel zag zich gedwongen op deze tweet terug te komen: ‘In het bijbelse verhaal adviseert Jozef aan de Farao om in de 7 vette jaren te sparen voor de 7 magere jaren. Nederland heeft dat geweldig gedaan. Moeten we nu onze graanschuren openen voor landen die 7 jaar feest hebben gevierd: Italië, Frankrijk, België? #Eurobonds’

Vangnet

Knevel betuigde later spijt over de tweet, maar in feite is de Bijbelse vergelijking treffend. Zoals het Nederlandse spreekwoord zegt: wie wat bewaart, heeft wat. Wie alles opmaakt, of zelfs schulden aangaat, heeft niets. Die moet in tijden van nood zijn hand ophouden. Het onderliggende probleem van de EU is dat dit in structuren dreigt te worden vastgelegd: goed bestuurde landen worden zo gedwongen permanent vangnet te zijn van slecht bestuurde landen, die daar niet eens dankbaar voor zijn, maar doen alsof het vanzelfsprekend is. “Het noorden wil soliditeit, het zuiden solidariteit, met andere woorden: het geld van de anderen”, zei Frits Bolkestein al. Om een ander Nederlands spreekwoord aan te halen: eigen broek ophouden alstublieft!

Salamitactieken

Cultuur onder Vuur waarschuwt hier al sinds 2017 voor, toen we met onze pensioenpetitie aandacht vroegen voor de dreiging dat Nederlandse pensioengelden via diverse Brusselse salamitactieken geleidelijk zouden worden onteigend van degenen voor wiens oude dag ze bedoeld zijn: de Nederlanders die ervoor hebben gespaard. Het is ondermijning van hun privé-eigendom. Onlangs bevestigde de voorzitster van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds dit risico nog eens. Keer op keer zie je op EU-niveau voorstellen terugkeren die er steeds weer op neerkomen dat de schulden van de leden op één hoop gegooid worden tot een gemeenschappelijke last. Logisch dat landen met grote schulden – zoals Italië – daar erg enthousiast over zijn, en anderen een stuk minder. Want voor hen is de rekening, of althans toch het grootste deel daarvan.

Schuldenopkoopprogramma

De jongste variant hierop zijn de ‘eurobonds’. Schuldenlanden als Italië, maar ook Frankrijk en Spanje, grijpen de coronacrisis aan om daar een hernieuwd pleidooi voor te houden: gezamenlijke schuldfinanciering door middel van de uitgifte van EU-obligaties. Obligaties zijn ondanks de lage rente populair bij beleggers, omdat ze als zeer zeker gelden (er staat immers een staat voor garant, in dit geval zelfs alle EU-staten). Het geld dat met deze eurobonds wordt opgehaald, zou ingezet moeten worden ter financiële verlichting van landen als Italië en Spanje. Maar dus wel op gemeenschappelijke rekening. En terwijl deze landen toch al door het massale schuldenopkoopprogramma van de Europese Centrale Bank – die tot voor kort met een Italiaanse president had – worden ondersteund. In zekere zin is Italië al lang aan het infuus gelegd.

Brussels perspectief

Onder deze omstandigheden mag van Nederlandse politici verwacht worden dat ze net zo goed opkomen voor het Nederlands belang als Italiaanse politici dat doen voor het Italiaanse. Ze moeten zich daarbij niet laten corrumperen door het Brusselse perspectief, hoe verlokkelijk dat ook moge wenken. Natuurlijk is het leuker om president van de Europese Centrale Bank te zijn dan minister van Financiën onder de coronacrisis. Maar Wopke Hoekstra dient de rug recht te houden, als Italië hem de ‘eurobonds’ opdringt. Elke slinkse poging om Nederlandse belastingbetalers en gepensioneerden direct of indirect te laten opdraaien voor andermans schulden moet hij manmoedig durven af te wijzen.

Dringende oproep: teken de petitie tegen eurobonds!

Helpen bij coronacrisis is mooi, maar financieel moeten landen hun eigen boontjes leren doppen.

Het kabinet Rutte III mag geen Sinterklaas spelen en goed geld naar kwaad geld gooien. De Nederlandse belastingbetaler en gepensioneerden hebben met de tekorten van Italië en andere EU-landen niets te maken.

Teken daarom nu de petitie aan Wopke Hoekstra, de minister van Financiën, om met geen enkele regeling in te stemmen die Nederlanders medeverantwoordelijk maakt voor welke vorm van buitenlandse staatsschuld dan ook!

Signings

0

Goal

0

6 manieren waarop klimaatideologen misbruik maken van de coronacrisis

Alle ogen zijn in Nederland gericht op het coronavirus. Maar klimaatideologen kijken al verder. Zij zien hun kans schoon en bereiden wereldwijde klimaatdwang voor.

1.
Overheid: 200 miljoen voor oorlog tegen aardgas

Je zou denken dat onze overheid het geld dat ze heeft, uitgeeft aan mondkapjes en beademingsapparatuur. Maar nee: de overheid trekt nu 200 miljoen euro uit om huurhuizen aardgasvrij te maken. Volslagen nutteloos, want aardgas is schoon en goedkoop. En een extra financiële last voor hardwerkende huiseigenaren, die de rekening moeten betalen. Het zou tot verontwaardiging leiden, ware het volk niet afgeleid door corona. Nu kan de regering deze klimaatmaatregel stilletjes doorvoeren.

2.
Timmermans: ‘Juist nu hebben we klimaatwet nodig’

De vicepresident van de Europese Commissie bereidt in Brussel een ingrijpende Europese Green Deal voor. Timmermans laat zich niet afleiden. De coronacrisis is volgens hem “precies waarom we die klimaatwet nodig hebben.” De vicepresident zegt daarbij geholpen te worden door afgod Klimaat: “ik twijfel er ook niet aan dat Moeder Aarde ons bij de les zal houden.”

3.
Energieagentschap: meer, meer, meer subsidie

Toch zit de angst diep bij de klimaatbeweging. Als corona echt toeslaat, concentreert een overheid zich op de gezondheid van haar burgers. Dan is er geen aandacht voor zeldzame plantjes die minder groeien door stikstof. Daarom roept het Internationaal Energieagentschap op tot overheidssubsidies aan ‘schone energie’. Alsof de belastingbetaler nog niet genoeg lijdt onder extra belastingen voor overheidssteun aan bedrijven die om dreigen te vallen door de coronacrisis.

4.
VN: niet corona, maar klimaat is ‘probleem nummer één’

Een treetje hoger dan Timmermans’ EU staat de Verenigde Naties. Ook daar volledige aandacht voor klimaat. “De aandacht die nodig is om deze ziekte te bestrijden,” zegt secretaris-generaal Antonio Guterres, mag niet afleiden “van de noodzaak om klimaatverandering te verslaan.” Zijn VN-collega Petteri Taalas maakt het nog bonter: “Mensen van over heel de wereld begrijpen dat dit misschien wel probleem nummer één is waar de mensheid nu mee heeft te kampen.”

5.
Klimaatactivist: richt de sterke arm van de staat straks op ‘klimaatcrisis’

De massale mobilisatie van industrie, financiën en mankracht: het doet denken aan de totalitaire regimes van de twintigste eeuw. Elk normaal mens wil zo snel mogelijk terug naar de normale situatie van vrijheid en terughoudendheid. Niet de klimaatactivist May Boeve van de invloedrijke klimaatcampagne 350.org. Zij droomt hardop over het aanwenden van de sterke staatsarm om na de coronacrisis de ‘klimaatcrisis’ te bestrijden. Boeve, wier organisatie door George Soros wordt betaald, pleit voor het uitroepen van de noodtoestand bij natuurrampen als overstromingen, zodat overheden direct verregaande klimaatmaatregelen kunnen doorvoeren. Nood creëert wet.

6.
Hoofdeconoom ABN AMRO: grijp corona aan voor ‘CO2-neutrale economie’

Banken maken zich zorgen over het dreigend faillissement van midden- en kleinbedrijven. Maar bij ABN AMRO is de hoofdeconoom Sandra Phlippen vooral blij voor het klimaat. Dat wordt minder belast doordat de economie stilvalt. Een bizarre redenering. Gaan we straks ook blij zijn dat er minder files zijn omdat een deel van de forenzen in het ziekenhuisbed ligt met corona? Bij Phlippen heerst een ongezonde geest van never waste a good crisis: “Politici en ambtenaren die nu net als ik in quarantaine zitten” moeten de coronacrisis aangrijpen om iets “fundamenteel goeds te doen voor het klimaat: zorg ervoor dat we straks met een CO2-neutrale economie weer opstarten.”

Wat wij kunnen leren van het coronavirus in Italië

Door Julio Loredo (in quarantaine in Milaan, Italië)

Wanneer toekomstige historici de enorme crisis die door het coronavirus is ontstaan bestuderen, zullen ze veel vragen stellen, waarvan sommige misschien al beantwoord zijn. Te midden van de crisis van vandaag, met Italië nog steeds in quarantaine, moeten we het doen met de vragen, die niet weinig of onbeduidend zijn.

De coronacrisis brengt veel tegenstrijdigheden en tekortkomingen van onze moderne wereld aan het licht, die lang op de achtergrond zijn gebleven, begraven door het heersende optimisme. Misschien moeten we, gebruikmakend van de extra tijd die ons ter beschikking staat, deze vragen nu aan de orde stellen en proberen er enkele lessen uit te trekken.

Lees ook: 6 manieren waarop klimaatideologen misbruik maken van de coronacrisis

De kwetsbaarheid van de moderne wereld

De eerste vraag betreft de kwetsbaarheid van de moderne wereld. Het is werkelijk verbazingwekkend hoe zo een klein en zelfs microscopisch wezen een wereld op de knieën kan krijgen die er prat op gaat solide, krachtig en duurzaam te zijn. De economie is tot stilstand gekomen nu de beurzen kelderen. Winkels zijn gesloten, vluchten geannuleerd en wegen verlaten. We zien dat evenementen worden uitgesteld, dat sportactiviteiten worden verboden en dat de grenzen worden gesloten.

Vroeger dachten we dat dit soort dingen alleen konden gebeuren als gevolg van een wereldoorlog of een buitengewone natuurramp. Nu zien we echter dat dit niet het geval is. De boosdoener is een piepklein wezen van een paar micron groot. Het verstoorde ons leven en verbrijzelde de mythe van de stabiliteit van de wereld.

Dit is een grote eerste les als we willen luisteren naar de tekenen van de tijd.

Onze-Lieve-Vrouw sprak in Fatima over een reeks plagen die zouden vallen op de zondige mensheid, gevolgd door een algemene bekering en het daaruit voortvloeiende herstel van de christelijke beschaving. Velen hebben geen acht geslagen op haar woorden, niet vanwege een doctrinair bezwaar, maar vanwege de overtuiging – meer pragmatisch dan intellectueel – dat deze wereld eeuwig zou duren. Ze geloofden dat ze er ongestoord van konden blijven genieten. De coronacrisis leert ons echter dat zaken kunnen veranderen en zelfs snel. We kunnen niets als vanzelfsprekend beschouwen. Deze stand van zaken is niet eeuwig. Alles kan verdwijnen, alleen God is eeuwig.

Lees ook: Het coronavirus is een oproep om terug te keren naar God

Van crimineel tot held: de Chinese transformatie…

De tweede vraag betreft deze Chinese manoeuvres in de crisis. De komende jaren zullen historici het moeilijk vinden om uit te leggen hoe China het coronavirusverhaal zo heeft gemanipuleerd dat het zich in een paar weken tijd van een crimineel tot een held heeft getransformeerd.

De epidemie begon in China, waar ze zich verspreidde door de extreme verwaarlozing en arrogantie van de communistische regering in Peking. Het eerste teken van de epidemie was een uitbraak van bronchitis in Wuhan op 17 november 2019. De geïnfecteerden hadden één ding gemeen: ze bezochten de open veemarkt van de stad. Reeds op 15 december hebben Drs. Ai Fen en Li Wenliang alarm geslagen over een voortwoekerende epidemie. Op 30 december werd Dr. Wenliang gearresteerd voor het “verspreiden van vals nieuws”. Op 7 januari publiceerde de Wall Street Journal een rapport over de uitbraak. De regering in Peking reageerde door haar journalisten uit te zetten. De autoriteiten verboden ook verdere berichten onder zeer strenge straffen. Nu de epidemie niet meer onder controle is, heeft president Xi Jinping pas op 30 januari een openbare verklaring afgelegd. Drie dagen later heeft hij de noodtoestand afgekondigd.

Als China eind november snel had gereageerd door de betreffende markt in Wuhan af te sluiten, zou er vandaag waarschijnlijk geen epidemie zijn. De echte boosdoener is China. Er rijzen twee onderling verweven vragen: waarom heeft China zo gehandeld? Waarom beschuldigt niemand China van onrechtvaardigheid?

Lees ook: het beste medicijn tegen corona-angst

Het antwoord op de eerste vraag wordt verklaard door de totalitaire mentaliteit die eigen is aan het communisme. Dergelijke regimes reageren altijd met het geheimhouden van alles wat hun imago zou kunnen schaden. Dit gebeurde in 1986 met de Tsjernobyl-ramp, en met de Koersk-onderzeeërramp in 2000. Deze mentaliteit verklaart echter niet alles.

Een andere factor is de terughoudendheid om de Chinese economie, waarvan de helft van de wereld nu afhankelijk is, te verstoren. De wereldmachten gaven er de voorkeur aan om de Chinese locomotief draaiende te houden, zelfs met het risico op een pandemie. Een zekere kapitalistische mentaliteit sluit aan bij de fouten van de communistische mentaliteit. Deze medeplichtigheid helpt de tweede vraag te beantwoorden: de reden waarom de Chinezen niet kunnen worden aangesproken of beschuldigd is dat ze zelf het mes in de handen hebben.

Een van de grote raadsels van onze tijd – een echt mysterie van onrechtvaardigheid – is hoe het Westen, dat prat gaat op zijn democratische en liberale karakter, zich zo dienstbaar heeft onderworpen aan een dictatoriale regering die wordt gedomineerd door een communistische partij. Om geld te verdienen steekt het Westen bewust en vrijwillig de kop in de guillotine. Kan het een wonder zijn dat de beul nu aan de hendel trekt?

In de loop van haar tweeduizend jaar durende geschiedenis heeft de Kerk in Italië te maken gehad met vele vreselijke epidemieën, zoals de pest van Rome in 590 of die van Milaan in 1578 en 1630. De Bruid van Christus reageerde altijd met een bovennatuurlijke geest, bleef dicht bij de gelovigen, bemoedigde hen in gebed en boetedoening en vermenigvuldigde hun toegang tot de sacramenten. Grote heiligen zoals de heilige Charles Borromeo keerden uit Lodi terug naar Milaan terwijl de burgerlijke autoriteiten op de vlucht waren. De heilige Aloysius Gonzaga koos ervoor bij de zieken in het Romeinse College te blijven en het heldhaftige gebaar met zijn leven te betalen. In tijden van plagen was het de overheersende opvatting van de Kerk om haar zorg voor de zielen nieuw leven in te blazen.

Voor het eerst in haar geschiedenis heeft de Italiaanse kerkelijke hiërarchie – op enkele opmerkelijke uitzonderingen na – de gelovigen in de steek gelaten door hen te beroven van geestelijke steun. De bisschoppen legden de communie voor het eerst in de hand en namen alle heilig water weg. Daarna hebben ze alle missen en religieuze ceremonies, inclusief begrafenissen, tegengehouden. Alle kerken werden onmiddellijk gesloten. Elke overtreding van de regels kan leiden tot de gevangenneming van de “rebelse” priester. Velen gaven aan dat het erger was dan in de Sovjettijd.

Als de gezondheidsnorm is om de afstand tussen de mensen te bewaren om te voorkomen dat ze elkaar aanraken, waarom vieren we dan geen missen met de gelovigen die over de hele kerk verspreid zijn? Zou het aantal missen niet vermenigvuldigd kunnen worden om de gelovigen de hele dag door op deze manier aanwezig te laten zijn? Kunnen de missen niet worden gevierd op het openbare plein, waarbij de gelovigen rustig buiten worden opgesteld en de nodige veiligheidsafstanden in acht worden genomen? Niets van dit alles lijkt te zijn overwogen. In plaats daarvan hebben de bisschoppen ervoor gekozen de gelovigen de sacramenten te ontnemen op het moment dat ze die het hardst nodig hebben.

Riccardi raakt dit punt aan in het hierboven geciteerde artikel: “Het is prima om drukke missen te vermijden. Het is echter niet duidelijk waarom aanbidding en gebeden verboden zijn, als ze in veiligheid worden beoefend. Misschien begrijpen niet alle besluitvormers de speciale betekenis van de mis voor gelovigen, waarvan de oude martelaren zeiden: “Sine Dominicum non possumus” (We kunnen niet zonder de zondag). Deze keer is de Kerk volledig ingestort, zoals Fabio Adernò aangeeft in een artikel op de blog van Vaticaans-expert Marco Tossati: “De beperkingen van de christelijke eredienst die de veranderende gebeurtenissen in de geschiedenis in bepaalde omstandigheden met zich meebrengen, zijn door de Kerk altijd geleden in de vorm van vervolging en martelaarschap, en nooit bewust gekozen met een relativistische of volgzaamheidsgeest”. Simpel gezegd, wat de vijanden van de Kerk vroeger deden, doet nu de hiërarchie.

Zeker, van Caesar kan niet worden verlangd dat hij de redenen van God begrijpt. Maar we kunnen en moeten wel van de bisschoppen eisen dat ze de superieure redenen van God bevestigen, in plaats van zich schaamteloos voor Caesar te buigen.

Na een week van toepassing van deze normen is de situatie enigszins veranderd. Naar aanleiding van een openlijke aanbeveling van Paus Franciscus (die eerder iets heel anders had gezegd) hebben sommige Italiaanse bisdommen, waaronder Rome, nieuwe normen uitgevaardigd die de opening van kerken aan het oordeel van de parochiepriester overlaten. Deze norm geldt alleen voor parochiale kerken. Er wordt geen melding gemaakt van missen of sacramenten. Het lijkt erop dat de hiërarchie heeft geluisterd, althans gedeeltelijk, naar de roep van het volk. De geestelijkheid moet echter de leidersrol op zich nemen en niet de gelovigen. Riccardo Cascioli heeft gelijk als hij schrijft: “De kerkelijke hiërarchie is in een staat van mentale verwarring”.

Laten we nog een laatste punt aansnijden. Afgezien van het oordeel of deze pandemie kan worden geïnterpreteerd als een goddelijke straf, blijft het voor de hand liggend dat het een uitstekende gelegenheid zou zijn om te prediken, vooral omdat het een vastenperiode is waarin we ons moeten concentreren op het vreselijke maar verlossende lijden van Onze-Lieve-Heer Jezus Christus. De epidemie heeft duidelijk veel gewetens door elkaar geschud, die meestal overweldigd worden door het verlangen om van het leven te genieten. De mensen staan veel meer open voor hemelse overwegingen, wat mogelijkheden biedt voor de zuiverende tussenkomst van de goddelijke genade. In dit geval is het stilzwijgen van de hiërarchie echter tragisch. Zonder hun bedoelingen te beoordelen, zien we een gebrek aan een bovennatuurlijke gerichtheid die werkelijk verontrustend is. Op enkele uitzonderingen na zwijgen ze, terwijl ze des te meer zouden moeten spreken.

Dit waren enkele vragen – de meeste onbeantwoord – die worden opgeroepen door de situatie die is ontstaan door de verspreiding van dit vreemde wezen, niet groter dan 50 duizendste van een millimeter, dat ons leven op zijn kop zet.

Het coronavirus is een oproep om terug te keren naar God

Door John Horvat II

Onze reactie op het coronavirus toont de crisis van onze seculiere goddeloze maatschappij.

Het probleem is niet het virus, hoe dodelijk het ook is. Deze uitbraak is een biologisch feit, zoals zovelen die de mensheid door de eeuwen heen hebben geteisterd.

Een virus is weliswaar apolitiek, maar kan ook politieke gevolgen hebben. Veel vluchtiger dan het coronavirus is de angst ervoor. Deze angst gooit de wereld overhoop. In die zin is de reactie op het coronavirus uiterst politiek en seculier. Het weerspiegelt een samenleving die God de rug heeft toegekeerd. We worden geconfronteerd met de crisis, alleen vertrouwend op onszelf en onze eigen middelen.

De mens staat er alleen voor

Inderdaad, de aanpak van de coronacrisis accepteert geen hulp van buitenaf. God heeft geen betekenis of functie binnen alle inspanningen om het uit te roeien. In plaats van God zijn de immense bevoegdheden van de overheid gemobiliseerd om elk aspect van het leven te controleren om de verspreiding ervan te voorkomen. De machtige arm van de wetenschap spant zich aan om een vaccin te vinden. De financiële en technologische wereld wordt ingezet om de rampzalige gevolgen van de crisis te verzachten.

Hoewel alle menselijke inspanningen moeten worden gebruikt om de problemen op te lossen, hebben ze niet de gewenste resultaten opgeleverd. De huidige pogingen hebben onze gigantisch mateloze samenleving, die verslaafd is aan onmiddellijke oplossingen met een druk op de knop, teleurgesteld. De wereld is gedwongen op slot te gaan zonder dat er een duidelijk zicht is op het einde van de crisis.

Daarom is het zo angstaanjagend. Er zijn maar weinig verzachtende instellingen zoals de Kerk om haar behandeling humaan en draaglijk te maken. We staan er alleen voor om dit grote gevaar onder ogen te zien. Het kleine virus isoleert en vervreemdt zijn slachtoffers en haalt ze uit de maatschappij. In veel gevallen is het het individu tegen de staat. Technici in gaspakken behandelen mannen en vrouwen alsof ze zelf het virus zijn. In het totalitaire China en op andere plaatsen maken ambtenaren gebruik van bruut geweld om de naleving van drastische richtlijnen af te dwingen.

Lees ook: Het beste medicijn tegen corona-angst

Geen behoefte meer aan God

Een virus is ook areligieus. Dat belet echter niet dat het een religieuze dimensie heeft. Het coronavirus komt op een moment dat de meesten in de samenleving het gevoel hebben dat ze God niet nodig hebben. Daarvoor is God al lang vervangen door brood en spelen. De moderne geneugten wijzen erop dat de hemel niet nodig is. De postmoderne ondeugden verkondigen geen angst voor de hel.

En toch heeft het coronavirus het griezelige vermogen om onze materiële paradijzen in een hel te veranderen. Het cruiseschip, het symbool van alle aardse geneugten, werd een besmette gevangenis voor passagiers die er alles aan deden om eruit te komen. Degenen die van sport hun god hebben gemaakt, vinden nu lege stadions en afgelaste toernooien. Degenen die van geld houden vinden nu gedecimeerde portefeuilles en in quarantaine geplaatste arbeidskrachten. De aanbidders van het onderwijs kijken naar hun lege scholen en universiteiten. De aanhangers van het consumentisme zien de lege schappen in de supermarkten. De wereld die we aanbaden stort in elkaar. De dingen waar we op konden bogen, liggen nu in puin.

Een kleine microbe heeft de afgodsbeelden die ooit zo stabiel, krachtig en duurzaam werden geacht, omvergeworpen. Het heeft hun aanbidders op hun knieën gebracht. En we staan er nog steeds op dat we God niet nodig hebben. We zullen triljoenen dollars uitgeven in de vergeefse hoop onze gebroken afgodsbeelden te aan elkaar te lijmen.

Het verbannen van God

Eén aspect van de coronacrisis is echter nog erger. Het is al erg genoeg dat God wordt vervangen of genegeerd. We zijn nog een stap verder gegaan. God is verbannen van het toneel. Het is Hem verboden te handelen.

Onder de draconische maatregelen die zijn verordend, verbieden overheidsfunctionarissen de openbare eredienst. In Italië hebben ze Missen verboden, de communie en de biecht gestopt. De Kerk en haar heilige sacramenten worden beschouwd als een gelegenheid tot besmetting, die niet anders wordt behandeld dan een sportevenement of een muziekconcert.

Op hun beurt drijven de media de spot met de Kerk door te beweren dat zelfs God in zelf-quarantaine is.

Lees ook: 6 manieren waarop klimaatideologen misbruik maken van de coronacrisis

Een geloofscrisis

Helaas zijn sommige Kerkelijke functionarissen maar al te graag bereid om zich aan dergelijke maatregelen te houden. Ze beroven de gelovigen van de sacramenten op het moment dat ze die het hardst nodig hebben. Ze gaan verder dan wat ambtenaren vragen, zelfs tot het punt dat ze de vonten van hun wijwater legen en vervangen door ontsmettingsmiddelen. Ze ontmoedigen het toedienen van de laatste sacramenten.

Zelfs wonderen zijn niet toegestaan. De Kerkbestuurders hebben eenzijdig de wonderbaarlijke geneeskrachtige baden in Lourdes, Frankrijk, gesloten! Die wonderbaarlijke wateren hebben waarschijnlijk elke ziekte genezen die de mensheid kent. Is dit coronavirus nog dodelijker?

Dat is de toestand van ons geloof in crisis.

De oplossing ligt in een nieuwe opleving van het geloof

Sommigen zouden er bezwaar tegen kunnen maken dat het nemen van een niet-seculiere houding ten opzichte van het virus een geloofssprong vereist. Maar we moeten ons afvragen wat de grootste geloofssprong is – vertrouwen in de Heilige Moederkerk of in de koude handen van een staat die zich al had laten zien niet in staat te zijn de problemen van de samenleving op te lossen.

We hebben alle reden om God in vertrouwen te nemen. Het probleem is dat we toestaan dat ambtenaren de Kerk behandelen alsof ze niets weet over het genezen van lichamen en zielen. Ze zijn gemakshalve vergeten dat de Kerk een moeder is. Ze heeft in de Middeleeuwen de eerste ziekenhuizen ter wereld opgericht. De fundamenten van de moderne geneeskunde zijn geworteld in haar zorg voor de zieken. Ze behandelde elke patiënt als Christus zelf. Zo stuurt de Kerk bevelen van priesters, monniken en zusters om gratis gezondheidszorg te verlenen aan de armen en zieken over de hele wereld. Door de eeuwen heen, te midden van plagen en de pest, vinden we de Kerk in hun midden, in dienst van de geïnfecteerden, ondanks de grote gevaren.

Bovenal zorgde de Kerk voor de zielen van de lijdende zieken. Ze troostte, verzachtte en zalfde de getroffenen. Ze onderhoudt talloze heiligdommen, zoals Lourdes, waar de pelgrims voor hun geloof worden beloond met gemoedsrust, genezing en wonderen.

In tijden van plagen kunnen de gebeden van hele gemeenschappen oprijzen om God te vragen een zondige samenleving te hulp te komen die zijn barmhartigheid zo hard nodig heeft. De geschiedenis getuigt van het feit dat deze gebeden vaak werden verhoord.

Wanneer de Kerk handelt zoals zij zou moeten doen, voorkomt zij dat crises zoals het coronavirus onmenselijk en overweldigend worden. Als een moeder biedt zij troost en hoop in momenten van duisternis. Ze herinnert ons eraan dat we niet alleen zijn en altijd een beroep moeten doen op God. Het heeft geen zin om God te verbannen uit de strijd tegen het coronavirus.

Zich tot God wenden

Inderdaad, de coronaviruscrisis zou een oproep moeten zijn om onze goddeloze maatschappij te verwerpen.

Deze crisis dreigt verder te gaan dan de gezondheidscrisis en de Amerikaanse economie ten val te brengen. We moeten ons daarom afvragen waarom God wordt vervangen, genegeerd en verbannen. Het is tijd om ons tot God te wenden, die ons als enige van deze ramp kan redden.

Zich tot God wenden betekent niet dat we een symbolisch gebed of een processie moeten houden in de hoop terug te keren naar een leven van zonde en onmatige genoegens. In plaats daarvan moet het bestaan uit oprecht gebed, opoffering en boetedoening, zoals Onze-Lieve-Vrouw in Fatima in 1917 heeft gevraagd.

De wending naar God veronderstelt een wijziging van het leven ten opzichte van een wereld die de wet van God haat en de vernietiging ervan in de weg staat. Het betekent handelen zoals de Kerk altijd heeft gedaan, met gezond verstand, wijsheid, naastenliefde, maar vooral geloof en vertrouwen. Al deze Kerkelijke geneesmiddelen, vol troost en genezing, liggen binnen het bereik van de gelovigen.

Als we ons tot God wenden, betekent dat niet dat we de rol van de overheid bij het omgaan met noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid ontkennen. Maar geloof moet een belangrijk onderdeel zijn van elke oplossing. God is met ons. We moeten vertrouwen hebben in het Allerheiligst Sacrament, de werkelijke tegenwoordigheid van God in de wereld en de God die ons heeft geschapen. We moeten onze toevlucht nemen tot de Moeder Gods, de Heilige Maagd Maria, de Genezer van de Zieken en de Moeder van Genade.

Het beste medicijn tegen corona-angst

Door John Horvat II

Het coronavirus domineert het wereldnieuws en veroorzaakt een hysterie die in de moderne tijd zelden voorkomt. Terwijl het virus nog niet zijn volledige woede heeft getoond, is de reactie erop totaal onmatig. Er vinden twee spektakels plaats: het coronavirus zelf en de angst ervoor. Op dit punt is de laatste het meest destructief.

Mensen zijn doodsbang voor het virus omdat het hen introduceert in een onbekende wereld. Het is een mysterieuze ziekte uit een ver totalitair land. Iedereen wantrouwt de gegevens die uit China komen. De zeer besmettelijke en onvoorspelbare aard van het virus draagt bij aan de veralgemeende angst. De mediahype en de beelden vermenigvuldigen de impact van de ziekte door de sensatiezucht met betrekking tot verspreiding van het virus.

Zo woedt de angst voor het coronavirus over de hele wereld. Het heeft economieën vertraagd, triljoenen dollars in de aandelenkoersen doen verdampen, kerkdiensten afgelast en steden verlamd. Het bepaalt de politieke agenda van wereldleiders die voor een enorme uitdaging staan vanwege deze besmettingen.

Een echte bedreiging

Natuurlijk brengt het coronavirus reële risico’s met zich mee. We zien dat het uiterste wordt gevraagd van onze gezondheidszorg. Er moeten redelijke maatregelen worden genomen. Zoals ook in het geval van griep, worden mensen ziek en overlijden ze (de laatste vijf jaar stierven per jaar gemiddeld 6.460 mensen door de griep). Vooral mensen met een zwak immuunsysteem zijn kwetsbaar. De slachtoffers ervan zijn meestal kwetsbare mensen met reeds bestaande aandoeningen.

Twee factoren maken deze dreiging echter anders en angstaanjagender dan de griepgevallen die jaarlijks duizenden mensen het leven kosten. De eerste is dat het snel en zonder onderscheid des persoon kan toeslaan. De tweede is dat er geen vaccins tegen zijn. Zo voelen mensen zich in het algemeen machteloos tegenover een piepklein virus dat een fragiele en onderling verbonden wereld op de knieën dwingt.

De oorzaken van de angst

Niemand houdt ervan om het te zeggen, maar wat de angst voor het virus teweegbrengt is de Hobbesiaanse angst voor de dood die de moderne geest zo achtervolgt. Elke persoon ziet in een coronavirus de dood, zijn of haar mogelijke dood. Deze paranoïde angst veroorzaakt dat velen eisen om alle mogelijke middelen in te zetten tegen deze dreiging, zelfs als deze buitensporig lijken. Dit wanhopige drama schept omstandigheden waarin mensen zelfs rechten en vrijheden opgeven om het virus maar niet te krijgen.

De angst wordt veroorzaakt door een samenleving waarin het genieten van het leven de hoogste waarde heeft. Daarom moet de volledige macht van het medisch establishment met zoveel passie worden gemobiliseerd. Alles moet worden gedaan om het leven van degenen die nog steeds genieten van het leven en weinig nadenken over het hiernamaals te verlengen.

Toch wordt niet al het leven in de hedendaagse hedonistische cultuur evenveel gewaardeerd. Dezelfde medische instellingen die nu vechten voor de behandeling van coronavirusslachtoffers doden tegelijk dagelijks duizenden levens, door middel van abortus en euthanasie, zodat anderen zich kunnen bevrijden van hun verantwoordelijkheden en kunnen “genieten” van het leven.

Leven in ontkenning

De angst voor het coronavirus verklaart waarom er zoveel hype is rond dit onderwerp. In een cultuur die houdt van plezier, overweldigen en verpletteren levensbedreigende virussen de geest van mensen die niet gewend zijn aan het denken over dood en lijden. Mensen zoeken naar een manier om aan deze onaangename realiteit te ontsnappen.

Om te voorkomen dat er diepgaand over het virus wordt nagedacht, omringen mensen het met lawaai en onrust, in de hoop dat het lawaai het virus wegjaagt. Om snelle oplossingen voor het probleem te vinden, eisen ze luidkeels dat er dringend actie wordt ondernomen, ook al gaat het in tegen het gezond verstand. In hun hulpeloosheid vullen ze zich met wrok en woede en geven ze anderen de schuld van hun ongeluk.

De angst regeert in dergelijke omstandigheden. De mensen zullen alles doen om te voorkomen dat ze de crisis alleen moeten trotseren, in alle ernst. Het festival van de hype doet alles versmelten in een hectische onmatigheid van collectieve ontkenning.

Het medicijn voor deze angst

Er is een remedie. Het gaat erom de realiteit met alle objectiviteit onder ogen te zien. Mensen moeten niet overreageren en de gevaren niet minimaliseren. Ze moeten het virus onder ogen zien, rustig en met gezond verstand, gebruik makend van de standaard middelen waarmee sterke griepgevallen worden bestreden.

Deze angst kan alleen overwonnen worden door mensen die verder durven denken dan de geneugten van het leven. Tragedie nodigt mensen uit om na te denken over menselijke sterfelijkheid en onvoorziene gebeurtenissen. In de stilte van de reflectie vinden mensen betekenis en doel voor hun lijden. Ze vinden de moed om effectief te handelen, de realiteit te omarmen, niet te ontkennen.

Bovenal leidt tragedie ertoe dat mensen vertrouwen hebben in God en zijn Voorzienigheid. De beperkingen van een zuiver seculiere samenleving worden bij dit soort tragedies zichtbaar gemaakt. De mensheid wordt aan haar lot overgelaten en vindt ze jammerlijk ontoereikend. In de loop van de geschiedenis hebben de gelovigen, wanneer zij geconfronteerd worden met beproevingen, hun toevlucht genomen tot God en hebben zij troost en hulp gevonden. Daarom heeft de Kerk altijd zo’n grote rol gespeeld in tijden van rampspoed. In plaats van de kerkdiensten te verbieden, zouden de autoriteiten de kerk moeten aanmoedigen om meer kerkdiensten te beleggen. Dit vertrouwen is de enige zekere genezing voor de verstikkende angst die de wereld teistert.

Andreas Kinneging: indrukwekkende kritiek op moderne cultuur

Weinig boeken die zo dik en geleerd zijn als De onzichtbare Maat van prof. Andreas Kinneging zijn zo gemakkelijk samen te vatten: het traditionele Westerse denken, synthese van christendom en klassiek erfgoed, is vrijwel geheel verdrongen door de immorele en onmatige tendenzen van Verlichting en Romantiek. Vandaar onze huidige problemen.

Of in de woorden van de auteur zelf: ‘Als men erbij stilstaat is het eigenlijk een onvoorstelbare gebeurtenis: in onze tijd lijkt een einde te zijn gekomen aan een periode van ongeveer 2500 jaar. Wij leven als eersten in een volstrekt nieuw tijdperk, dat niet langer is gebaseerd op het denken van de Grieken – in het bijzonder Plato en Aristoteles – en het Christendom, maar volledig is gebaseerd op de geest en de waarden van de Verlichting en de Romantiek. Een tijdperk waarvan wereldbeeld en waarden in overwegende mate het tegendeel zijn van het wereldbeeld en de waarden die door de eeuwen heen altijd het menselijk bestaan in Europa hebben bepaald.’

Nominalisme

Het traditionele denken neemt als vanzelfsprekend aan dat de werkelijkheid een voorgegeven structuur heeft. De mens maakt daar onderdeel van uit en dient zich daarom naar die structuur te voegen. Daar is hij voor gemaakt. Deugden zijn goede eigenschappen – deels aangeboren, deels te verwerven – die hem daar naartoe sturen. Ondeugden doen het tegenovergestelde: zij ontregelen hem, maar vervolgens ook de gemeenschap waartoe die mens behoort. Deugdzame mensen versterken de gemeenschap, slechte mensen ondermijnen en ontregelen die. Waar is het fout gegaan? Zoals zovelen voor hem ziet Kinneging een wissel omgaan met het nominalisme, een nieuwe wijsgerige benadering van de werkelijkheid die omstreeks 1300 voet aan de grond kreeg met de filosoof Willem van Ockam.

Realisme

Om uit te leggen wat het nominalisme is, moet je het op de spits drijven. We noemen een Deense Dog een ‘hond’, maar een chihuahua ook. De onderliggende gedachte is dat we met de aanduiding ‘hond’ iets wezenlijks in beide dieren benoemen, geestelijk iets ‘reëels’ te pakken hebben wat honden tot honden maakt. Een ‘soort’ is een realiteit. Vandaar dat we deze filosofische zienswijze ‘realisme’ noemen. Extreem realisme zoals van Plato stelt zelfs dat – buiten het hier en nu – een ideale hond moet bestaan, waar alle honden deel aan hebben en waar zij hun gedeelde essentie aan ontlenen.

Etiketten

Een extreme nominalist zal daarentegen zeggen dat de aanduiding ‘hond’ niet meer dan een flatus vocis is, een ‘ademtocht van de stem’, een voorlopige benaming of etiket dat we er van buitenaf opplakken, maar dat het ons geen werkelijke greep op de werkelijkheid geeft omdat die uit afzonderlijke concrete verschijnselen bestaat. Als het etiket ‘hond’ toch zinvol blijkt, is dat slechts een ervaringsgegeven. Onze voortschrijdende kennis is als het ware niet meer dan een zich uitbreidende catalogus van etiketten en relaties daartussen, die ons steeds beter in staat stelt de werkelijkheid effectief te manipuleren.

Natuur, Orde, Maat

Dat heeft verregaande gevolgen voor de wijze waarop de toch al tot hoogmoed geneigde mens zichzelf ziet. Want, zoals Kinneging uitlegt, als er alleen maar individuele en concrete dingen bestaan en kennelijk geen onveranderlijke algemeenheden, kun je ook niet meer van ‘Zijn’ spreken. Dan is “de werkelijkheid een flux, een voortdurend Worden. De dingen hebben dus geen het individu overstijgende, vaste natuur. En men kan ook niet spreken van een kosmische orde, waarin al die naturen op een bepaalde manier onderling gerangschikt zijn, of van een Maat in al die dingen. Maar als er in de dingen geen vaste Natuur, Orde en Maat ligt, dan is de individuele mens zelf de Maat van alle dingen. Hij bepaalt het zelf en hoeft daarbij naar niets of niemand te luisteren en niets of niemand te gehoorzamen.” Die uiterste consequentie zien we vandaag bijvoorbeeld in het ontkennen van het wezenlijk verschil tussen man en vrouw, wat slechts ‘etiketten’ zouden zijn op een biologische uiterlijkheid.

Abstractie

De nominalist stelt zich dus relativistisch op ten opzichte van onze werkelijk kennen van de werkelijkheid. Simpel gezegd is het nominalisme er niet eens in geïnteresseerd of kennis waar is, maar of die effectief is. Alleen die ‘kennis’ mag blijven, de rest mag overboord. Dit contrasteert scherp met het gematigd realisme van de middeleeuwse scholastiek, die ervan uitging dat het menselijk begrip door bemiddeling van de zintuigen in staat is het wezen van dingen (het algemeen hond-achtige) daaraan te onttrekken (Latijn: abstrahere vandaar ‘abstractie’) en daarmee tot vorming van algemene begrippen te komen die ons wezenlijk vat geven op de werkelijkheid.

Protestantisme

Het nominalisme doorbrak dus het filosofisch realisme, niet alleen het extreme van Plato, maar ook het meer gematigde van diens leerling Aristoteles (die van Kinneging nogal wat vegen uit de pan krijgt) en zelfs het uitgebalanceerde en gematigde realisme van de middeleeuwse scholastiek bij Sint Thomas Aquino. Overgezet naar godsdienstig gebied is het protestantisme eerder een uitvloeisel van het nominalisme. Luther was een bewonderaar van Ockam, en had een diepe afkeer van Aristoteles. Hij relativeerde de kerkelijke traditie weg als ‘onzuivere ballast’, en stelde het gezag van de H. Schrift (maar dan zoals Luther het opvatte) centraal als enige waarheidsbron, die behalve in de volkstaal juist in die tijd ook in de oorspronkelijke talen van Grieks en Hebreeuws opnieuw beschikbaar kwam, geholpen door de nieuwe boekdrukkunst.

Ommezwaai

De ‘Verlichting’ was het volgende stadium. De menselijke ratio werd nog meer alleenzaligmakend verklaard, maar bij Kant – de invloedrijkste vertegenwoordiger van het verlichte denken – ook meteen weer gerelativeerd: ware kennis van de dingen was niet mogelijk, alleen maar in zoverre als ze zich aan ons voordoen. Het subjectieve ‘ik’, en niet de objectieve werkelijkheid, is dus de doorslaggevende factor bij het kennen. Daarin zit de ommezwaai naar de Romantiek al ingebakken, die bij Kants volgeling Fichte zijn beslag krijgt. Kinneging noemt de Romantiek een ‘tweede revolutie’, die de onvoldaanheid over de rationalistische ‘eerste revolutie’ van de Verlichting moest wegnemen. De Romantiek is daar dus zowel een verzet tegen als een voortzetting van.

‘Nutsmaximalisator’

Nam het denken vóór nominalisme en Verlichting nog aan dat het menselijk leven zijn zin ontleent aan zijn inbedding in de grote betekenisvolle structuur van de Schepping, daarna was het hiermee afgelopen. De werkelijkheid was geen schepping meer. Zij werd een ‘bruut feit’ zonder intrinsieke doelgerichtheid. Losgemaakt uit die structuur en na het verlies van zijn christelijke geloof telt voor de moderne mens alleen nog de bevrediging van zijn behoeftes. Hij wordt een ‘nutsmaximalisator’. Aan de onvoldaanheid die daaruit voortkomt, probeert de Romantiek tegemoet te komen, door niet de consumptiebehoeften van het ‘ik’ op de voorgrond te stellen, maar de diepere behoeften en vragen die het ‘ik’ omtrent zichzelf heeft.

Metafysische geborgenheid

Dit leidt ertoe dat de oververzadigde, maar onbevredigde moderne mens op een eindeloze zoektocht is gegaan naar zijn ‘ware ik’. Maar die zoektocht was al een misverstand voor hij begonnen was, aldus Kinneging. Hij is een gevolg van het uit het oog verliezen van de ‘onzichtbare Maat’ in de werkelijkheid, van de orde die daarin gelegen is, en waarin de mens uitgenodigd is zich te voegen. Alleen de erkenning van die maat en orde geeft de mens de metafysische geborgenheid die hij zoekt. Voor zover dat op aarde mogelijk is. Zijn definitieve rust vindt de mens slechts bij zijn Schepper. In de beroemde woorden van Sint Augustinus: ‘Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U.’

Zelfontplooiing

Eigenlijk zien we de geschiedenis van Adam en Eva zich dus voor onze ogen opnieuw afspelen. Waarom werden zij verdreven uit het Paradijs? De slang verleidde hen met Verlichting en Romantiek: met de dubbele verleiding van behoeftebevrediging en ontdekking van hun zogenaamde ware bestemming. Het eten van de heerlijke appel zou Adam en Eva immers niet alleen een groot genot geven, het zou hen ook tot volledige zelfontplooiing brengen en hen in kennis gelijk maken aan God. Het liep, zoals bekend, even anders. Zo is ook de moderne mens speelbal geworden van de inzichten en verlangens die Verlichting en Romantiek hem met verdringing van alle anderen inplanten. Juist de Traditie die ons de ware toedracht over onszelf onthult, hebben we aan de kant geschoven. Met alle kennis en cultuur, aldus Kinneging, waarmee de christelijke traditie zich vanaf de start verrijkt heeft.

Begeerlijkheid en hoogmoed

De analyse die Kinneging in De onzichtbare Maat voorlegt, heeft tal van raakvlakken met die van dr. Plinio Corrêa de Oliveira, de grondlegger van de internationale katholieke beweging Tradition, Family, Property (TFP), waarvan de campagne Cultuur onder Vuur een uitloper is. In zijn Revolutie en Contra-revolutie beschrijft dr. Plinio de moderne geschiedenis als een opeenvolging van revoluties (in wezen steeds weer dezelfde revolutie) die de mens stapsgewijs heeft weggeleid van de katholieke waarheid zoals die zich in de Middeleeuwen intellectueel ontplooide, maar al snel bedreigd werd. Net als Kinneging prikt dr. Plinio door de revolutionaire principes van gelijkheid en vrijheid heen en ontwaart begeerlijkheid en hoogmoed als de werkelijke motors.

Uitzaaiingen

De ‘eerste revolutie’ van renaissance, humanisme en protestantse reformatie dreef meteen al een eerste diepe wig in de eenheid van het Westen. De ‘tweede revolutie’ was de Franse revolutie: een uitvloeisel van de Verlichting. De ‘derde revolutie’, de modernste, ergste en bloedigste van al, is de communistische revolutie. Allereerst de Russische van 1917, gevolgd door al zijn uitzaaiingen, waartoe in zekere zin ook de culturele revolutie van 1968 hoort die tot het huidige cultuurmarxisme heeft geleid.

Volle pond

Cultuur onder Vuur vindt het betoog van prof. Andreas Kinneging van grote waarde en betekenis. De onzichtbare Maat is een warm pleidooi voor de christelijke traditie en cultuur van het Westen, waaraan grote behoefte bestaat. De betekenis van het christendom als drijvende kracht, die het klassieke erfgoed niet alleen gedragen heeft en nog steeds draagt, maar dat ook tot verdere bloei en ontwikkeling brengt, krijgt het volle pond. Tegelijk echter wordt hier een intrinsieke zwakte in het betoog voelbaar. Kinneging constateert het historische feit dat het christendom die rol speelt en prijst het daarom.

Historiciteit

Maar niet meer dan dat. Hij omhelst het niet, althans niet als een gelovige. Integendeel, hij trekt de historiciteit van het christendom in twijfel, hoewel hij zelf opmerkt: “Er zijn meer dan 5700 Griekse manuscripten van het Nieuwe Testament bewaard gebleven, veel en veel meer dan van welke andere tekst uit de Oudheid ook.” Hij verbindt daaraan echter geen conclusie. Integendeel, hij benadrukt dat de oudste handschriften van ver na Christus dateren (wat overigens vooral een academisch idée reçue is waarop veel valt af te dingen) zonder daarbij bijvoorbeeld het onderzoek van Richard Bauckham te betrekken naar de betrouwbaarheid van mondelinge overlevering.

Islam

Het christendom is in Kinnegings betoog zeker de ladder waarlangs de Westerse beschaving zo hoog heeft kunnen klimmen als zij gedaan heeft. Het bevreemdt dan als een inconsequentie dat hij die ladder bij nader inzien als vermolmd en onbetrouwbaar (in de zin van: mogelijk onwaar) afdoet. Het doet denken aan de positie van Roger Scruton, die stelde dat je de beschaving nu eenmaal niet kunt redden met ‘tweedehands opvattingen’, dus met waarheidsclaims waaraan je zelf niet echt geloof hecht, maar die je historisch bewondert omdat je er het weldadige effect of de rijke cultuur zo van waardeert. Direct daarmee verband houdt Kinnegings jammerlijke inschatting van de islamitische cultuur als een mogelijke bondgenoot van de Traditie en blijkbaar niet inziet dat de islam een revolutionaire doctrine is. Het is tenenkrommend wanneer Kinneging het heeft over mensen die “begrijpen dat Islam en de Europese Traditie in veel opzichten sterk op elkaar lijken, aan elkaar verwant zijn.” Voor die mensen ligt de zaak volgens Kinneging duidelijk: “Wij zien de Islam als een bondgenoot tegen de Moderniteit.”

Permanente deconstructie

Kinneging glijdt hier pijnlijk uit over de intellectuele bananenschil die de islam al voor zoveel westerlingen is geweest. De schijnbare ‘punten van herkenning’ die de islam aanreikt (‘Isa’ is zogenaamd Jezus en ‘Maryam’ Maria, enzovoort), spelen in op wensdenkende Westerse projecties. Toch is de ontmaskering en ontzenuwing hiervan helemaal niet zo moeilijk. We verwijzen hier naar de permanente deconstructie van de islam die de Parijs priester Guy Pagès bedrijft. Maar ook de middeleeuwse islamgeleerde Ibn Hazm (AD 994-1065) was op dit punt realistischer: hij definieerde de islam, zijn eigen godsdienst, als in diepste wezen een antichristendom. Dat christenen tot op de dag van vandaag de meest vervolgde gelovigen ter wereld zijn en dat de islam hun grootste vervolger is, bevestigt hoeveel scherper Ibn Hazm dit toen al zag dan Kinneging nu.

Funderend

Deze kritiek betreft echter slechts enkele passages in het boek. Zij doet niets af aan de grote betekenis van dit werk. Uitgever Mai Spijkers van uitgeverij Prometheus zei bij de presentatie dat er in heel zijn lange uitgeverscarrière geen boek was dat hem zo trots maakte als dit. Wie De onzichtbare Maat gelezen heeft, zal dit begrijpen. Het is een majeure bijdrage aan het conservatieve denken in Nederland, en een krachtige herinnering aan en pleidooi voor de funderende betekenis die de klassieke cultuur als praeparatio evangelica, als voorbereiding van het evangelie zoals de Kerkvaders het noemden, en vervolgens – a fortiori – de H. Schrift zelf voor onze cultuur hebben en zouden moeten houden. Wie een Nederlands boek wil lezen met doordachte kennis over de filosofische grondslagen van onze beschaving, een boek dat er bovendien niet voor terugdeinst nu en dan de moderne mens stevig de les te lezen, kan geen betere keus doen. Cultuur onder Vuur beveelt het daarom met kracht bij u aan.

U kunt De onzichtbare Maat bestellen op de website van uitgeverij Prometheus: https://webwinkel.uitgeverijprometheus.nl/book/andreas-kinneging

Cultuur onder Vuur strijdt met 0 euro subsidie voor de Nederlandse cultuur. Help ons met een gift!

Jerry Afriyie doet inval bij boekenbal voor “racisten”. En wat doet de organisatie…?

Zwarte Piethater Jerry Afriyie heeft weer toegeslagen. In Zaandam viel hij woensdag binnen bij een alternatief boekenbal “voor rebellen en dwarsdenkers”. Volgens Afriyie’s groep Kick Out Zwarte Piet is het een boekenbal van “nazi’s en racisten”.

“Racistische feestje”

Afriyie verscheen met andere KOZP-activisten op het boekenbal in Zaandam. Een van hen, ene Joanna, hekelde het festijn achteraf op Twitter. Het was volgens haar een “racistisch feestje” met “nazi’s”. Volgens Joanna zijn de “echte rebellen” niet de aangekondigde aanwezigen, maar de KOZP-activisten zelf. Terwijl Afriyie de lieveling is van het establishment, die graag wegkijkt van zijn geweld, intimidaties en manipulaties. Ze geven hem zelfs subsidie voor zijn oorlog tegen Zwarte Piet. Daar is weinig ‘rebels’ aan.

Zwarte Piet

Wie waren dan de aanwezige “nazi’s en racisten”? Op het affiche staan onder andere Jenny Douwes, Wierd Duk en Martin Bosma. Mensen met die, anders dan Afriyie en zijn vrienden, de traditionele en breed gedragen opvatting huldigen dat Zwarte Piet een mooie traditie is die bij de Nederlandse christelijke cultuur hoort.

Lees ook: Jerry Afriyie ontvang subsidie voor lespakket tegen Zwarte Piet

Geweldpleging

Maar die cultuur is inherent verkeerd en moet vernietigd worden, vinden Afriyie en de zijnen. Daarom bestempelen zij andersdenkenden als “nazi’s en racisten”. Daarom willen zij niet als volwassenen in discussie gaan maar andermans feestje verstoren. En dat is nog vreedzaam vergeleken bij Afriyies eerdere geweldpleging en intimidatie.

Jerry Afriyie in gevecht met de politie tijdens de Sinterklaasintocht in Gouda. De activist weigerde meewerking aan arrestatie en ging vervolgens over tot geweld – in bijzijn van kleine kinderen. De rechter veroordeelde Afriyie uiteindelijk tot een schadevergoeding en een geldboete.

Lees ook: Gestapo-praktijken: Jerry Afriyie’s club bedreigt pro-Zwarte Piet ondernemers

‘Neem je makkers mee’

En de reactie van de boekenbal-organisatie? Die vond het allemaal geweldig. Initiatiefnemer Arthur van Amerongen was op voorhand benaderd door Afriyie en gooide de deuren wagenwijd open voor de Zwarte Piethater: “Prima, Jer, zei ik, en neem je makkers en kornuiten van Kick Out Zwarte Piet ook mee want gezelligheid kent geen tijd. En zo geschiedde. De rebellenclub werd met open armen ontvangen en we hieven het glas op de vrijheid van meningsuiting.”

Lees ook: Gesubsidieerd lespakket van Jerry Afriyie staat vol plagiaat

Hetzelfde linkse gedram

Van Amerongen en medeorganisator Rob Muntz nodigden Afriyie zelfs uit om de aanwezigen te trakteren op hetzelfde linkse gedram wat we altijd al horen. Zo werd een ‘alternatief’ boekenbal helemaal hetzelfde als het gevestigde boekenbal, waar Arnon Grunberg en Freek de Jonge dezelfde cultuurhaat verkondigen.   

Lees ook: Intimidatie: Jerry Afriyie dringt gemeentehuis binnen voor protest tegen Zwarte Piet

Afriyie is zelf tegen vrije meningsuiting

Heb je eindelijk een evenement voor mensen met een normale mening, nodig je de vijand uit om je te laten educaten in je white privilege door persons of color. Notabene door een politiek-correcte zeloot die een hekel heeft aan de vrije meningsuiting die Van Amerongen zo bejubelt. Jenny Douwes ziet dat scherp:

Nuttige idioten

De angst en de onwil om te doen wat linkse mensen met veel succes doen – geen podium geven aan foute geluiden – maakt dat ‘alternatieve’, ‘realistische’, ‘rechtse’ initiatieven altijd makkelijk te kapen zijn. Zelfbenoemde dwarsdenkers als Arthur van Amerongen dienen daarbij als de perfecte nuttige idioten.

Teken de petitie: premier Rutte, sta pal voor onze cultuur. Stop de oorlog tegen Zwarte Piet!

Cultuur onder Vuur doet aangifte wegens rapport Ollongren

Minister Ollongren van Binnenlandse Zaken maakt zich zorgen over nepnieuws. Daarom heeft ze daar vorig jaar een onderzoek naar laten uitvoeren. De opdracht is gegaan naar onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam. Naar aanleiding van hun rapport heeft Cultuur onder Vuur heeft aangifte van laster gedaan.

Kijk naar Hugo Bos, campagneleider Cultuur onder Vuur, die de aangifte aankondigt:

‘Ministerie van Waarheid’

De opdracht tot onderzoek naar nepnieuws door Ollongren is op zichzelf al zorgelijk. Het lijkt erop dat de regering zich een rol wil aanmeten om voor de bevolking te gaan uitmaken wat waar is en niet. Wat ‘goede berichtgeving’ is en wat – in haar ogen – ‘nepnieuws’. Blijkbaar droomt Ollongren van een ‘ministerie van Waarheid’ zoals we dat kennen uit Orwells 1984. Dit terwijl we steeds vaker geconfronteerd worden met misleidende voorlichting van juist de regering zelf. Denk aan alle recente schandalen rondom Justitie en de Belastingdienst.

Oud-locoburgemeester Amsterdam

Natuurlijk giet Ollongren het onderzoek in een jasje van schijnbare onafhankelijkheid. Ze doet het dus niet zelf, maar besteedt het uit. Aan wie? Aan onderzoekers van de linkse Universiteit van Amsterdam. Daar heeft ze als oud-locoburgemeester van Amsterdam goede contacten. Het gaat om prof. Richard Rogers, Sabine Niederer, Maarten Groen, Sal Hagen en Emilija Jokubauskaite Dit najaar is het rapport verschenen (bijzonder detail: het is voornamelijk in het Engels geschreven). Het heet ‘Politiek en sociale media manipulatie’.

Jerry Afriyie

In het rapport maken deze onderzoekers enige malen melding van Cultuur onder Vuur. In het bijzonder vermelden ze een van de best gelezen artikelen op onze website cultuurondervuur.nu. Dit artikel is gewijd is aan anti-Zwarte Pietactivist Jerry Afriyie, voorman van de Stichting Nederland Wordt Beter (NWB) en van Kick Out zwarte Piet (KOZP).

Plagiaat

Het artikel heet ‘Jerry Afriyie ontvangt subsidie voor lespakket tegen Zwarte Piet’ en is op dit moment al meer dan 36 duizend keer gelezen. Het artikel maakt de titel waar. De inhoud is niet omstreden. Het staat vast dat de stichting NWB subsidie heeft ontvangen én dat zij een anti-Zwarte Pietlespakket heeft gemaakt. Ook staat vast, wat u ook in het artikel kunt lezen, dat voor het maken van dit lespakket op grote schaal plagiaat is gepleegd.

Desinformatie

Cultuur onder Vuur kwam daar zelf achter, toen wij ons eigen lespakket vóór Zwarte Piet maakten om de desinformatie – om niet te zeggen nepnieuws – rond de zwarte kindervriend te doorbreken. Dit lespakket was een groot succes, en heeft het lespakket van Afriyie volkomen ontkracht en overvleugeld. Uiteraard namen we bij de voorbereiding ook het lespakket van NWB door. Wat bleek? Het was voor een groot deel overgeschreven uit andere bronnen. Zonder dat te vermelden.

Effectief

Het rapport voor minister Ollongren geeft ons echter geen schouderklopje omdat we de werkelijke historische feiten rond Sinterklaas en Zwarte Piet boven water hebben getild en onder alle scholen in Nederland verbreid en daarmee nepnieuws effectief zijn tegengegaan. Nog minder dat het plagiaat van Afriyie en NWB aan de kaak hebben gesteld. Het rapport weerspreekt dit ook niet, wat ook onmogelijk zou zijn, want de feiten zijn duidelijk.

Slinks

Blijkbaar waren de onderzoekers – al dan niet geïnspireerd van bovenaf – erop uit om Cultuur onder Vuur hoe dan ook te beschadigen en weg te zetten. Zij kiezen er voor in het rapport niet alleen dit bericht, maar meteen de hele website cultuurondervuur.nu als ‘hyperpartijdig’ weg te zetten en in kwade reuk te brengen door het slinks in een context te plaatsen waarin termen vallen als “tendentieus” en , “extremistisch” te laten vallen, zonder het uitdrukkelijk als zodanig te benoemen en zonder daar ook maar enige onderbouwing voor te geven.

Bedrog

Alleen al door opname in hun rapport suggereren de onderzoekers dat het Afriyie-bericht nepnieuws is, dat Cultuur onder Vuur geen betrouwbare organisatie is en dekken ze daarmee het bedrog van Afriyie en NWB willens en wetens af. Het rapport is dus zelf nepnieuws en dat vanuit een kwalijke tendens die zich richt tegen de Nederlandse christelijke cultuur en tegen wie die verdedigen.

Advocaat

Cultuur onder Vuur wil de onderzoekers hier niet mee laten wegkomen. Hun rapport is lasterlijk en misleidend. Het beschadigt de goede naam van Cultuur onder Vuur. Daarom is een advocaat in de arm genomen om aangifte te doen tegen de onderzoekers in kwestie: prof. Richard Rogers, Sabine Niederer, Maarten Groen, Sal Hagen en Emilija Jokubauskaite. We mogen daarbij echter niet over het hoofd zien dat minister Ollongren van D66 hun rapport echter besteld en uit belastinggeld betaald heeft. Het zou dus goed zijn als ook de Tweede Kamer de minister hierover ter verantwoording roept.

NIDA-leider wil islamkritische partijen muilkorven

Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen. Zeker als die vos luistert naar een naam als Nourdin el Ouali. Dat is de leider van NIDA, een radicaal islamitisch partijtje in Rotterdam met een GroenLinkse schutkleur.

Rozenkrans

De partij prijst zichzelf namelijk aan om de “verfrissende, alomvattende kijk” waarmee zij “de ecologische, religieuze, economische, culturele en sociale uitdagingen” aangaat. Let op de strategische vooropplaatsing van ‘ecologische’, waardoor ‘religieuze’ wat minder belangrijk lijkt.

Vergeet echter niet dat ‘religieus’, dat NIDA zo bescheiden op de tweede plaats zet, voor islamieten een heel andere betekenis heeft dan bijvoorbeeld voor christenen. Het betekent niet dat je thuis de rozenkrans bidt of de Bijbel leest om aan jezelf te werken.

Islamitische heilstaat

Bij de islam kan ‘religieus’ betekenen – en betekent het ook vaak – dat je erop uit bent met de sharia in de hand zo snel mogelijk aan alle vrijheden een eind te maken en de maatschappij omver te werpen ten gunste van de islamitische heilstaat. Hoe die eruitziet, hebben we afgelopen jaren kunnen zien aan de totale ontwrichting van het Midden-Oosten door Islamitische Staat. 

Sharia

Als islamieten dus iets past, is het wel bescheidenheid in het uiten van kritiek op de samenlevingen waarin ze zijn komen wonen. Maar dat is vanuit ons gedacht: sektariërs kennen geen bescheidenheid. In de praktijk zien we zelfs precies het omgekeerde: zij gebruiken de vrijheid om anderen met ongekende arrogantie de les te lezen. Maar meestal niet vanuit de sharia. Daarmee zouden ze hun bedoelingen teveel prijsgeven.

DENK

Zolang dat nog niet kan, bedienen zij zich van het links-atheïstische mensenrechtenjargon, met een vaardigheid en gemak alsof ze het allemaal zelf hebben bedacht. Alsof bovendien in Nederland een racistische cultuur heerst en hun achterban ‘onderdrukt’ wordt door ‘fascisten’ en ‘nazi’s’.

Een goed voorbeeld daarvan zijn de politici van DENK. Iedereen weet dat zij trekpoppen zijn van het dictatoriale bewind van Erdogan in Ankara, maar als Kuzu spreekt lijkt het alsof Martin Luther King is opgestaan.

Staatsgevaarlijk

In die traditie treedt nu ook Nourdin el Ouali, van origine GroenLinkser, maar nu voorman van NIDA. Hij werpt zich op als bewaker van de zuiverheid in onze democratie. In een opiniebijdrage in Trouw beweert hij zich zorgen te maken over “racisme” in de politiek. Het ‘racisme’ waar hij zich tegen keert, blijkt echter de vaststelling dat salafisten staatsgevaarlijk zijn, iets waar onder meer de AIVD voor heeft gewaarschuwd. Vanuit het algemeen belang geredeneerd zou je zeggen: goed dat de AIVD dat doet. Goed ook als politieke partijen er werk van maken om het gevaar van islamitische radicalisering in te dammen.

Gemuilkorfd

Nourdin el Ouali stelt echter doodleuk voor om islamkritische partijen de rechten af te pakken die andere partijen wel hebben. De Raad van State is het geknipte orgaan “om de ondergrens van ethiek in de politiek te bewaken”, aldus El Ouali. Die ondergrens is kennelijk: kritiek op de islam. Als “onafhankelijk adviseur van regering en parlement en de hoogste algemene bestuursrechter” moet de Raad van State ervoor zorgen dat die voortaan van kritiek gevrijwaard blijft. Politieke partijen met kritiek op de islam moeten gemuilkorfd worden.

Islamkritisch

Hoe? “Afhankelijk van het aantal zetels en leden krijgen (landelijke) politieke partijen fractiebudget, partijsubsidies en zendtijd. Mocht een partij herhaaldelijk grensoverschrijdend (lees: islamkritisch, CoV) gedrag vertonen en onverantwoord omgaan met het gegeven podium, de overheidsmiddelen en de publieke zendtijd, dan is het volkomen legitiem een partij hierom te korten.” El Ouali maakt duidelijk dat hij hierbij de PVV en Forum voor Democratie op het oog heeft.

Gek genoeg

Best slim van Nourdin el Ouali. De RvS zit immers vol uitgerangeerde systeempolitici met een erebaantje, die niets van islamkritiek willen weten. Van politieke rivalen als PVV en FvD die deze ‘populistische kritiek’ uiten zo mogelijk nog minder. El Ouali speelt daarop in. Denk aan de beruchte uitlating van voormalig vicevoorzitter Raad van State, Piet-Hein Donner, die zei onmiddellijk bereid te zijn de sharia in Nederland in te voeren als daar een meerderheid voor was.

Laten we dus uitkijken, want hoe absurd El Ouali’s voorstel ook is, onze elite is gek genoeg om het in overweging te nemen.

Cultuur onder Vuur strijdt met 0 euro subsidie voor de Nederlandse cultuur en tegen de islamisering. Help ons met een gift!

Voorzitster ABP bevestigt: Nederlands pensioengeld in gevaar

‘Buitenlanders zien Nederlandse pensioenfondsen als een strooppot.’ Dat zegt bestuursvoorzitster van het Algemeen Burgerlijk pensioenfonds. Met 460 miljard euro is dat een van de grootste pensioenfondsen ter wereld. Mooi, dat de voorzitster van het ABP, Corien Wortmann-Kool (op foto links naast Barroso, voorzitter van de Europese Commissie), het thema bevestigt van de campagne die Cultuur onder Vuur al sinds 2017 voor het behoud van onze pensioenen voert.

Europarlementariër

Onder de slogan ‘EU, handen af van onze pensioenen!’ hebben we sindsdien de slinkse manoeuvres van andere EU-landen en Brussel geagendeerd in de richting van wat als het zelf verdiende, exclusieve bezit van Nederlanders moet worden beschouwd: onze pensioengelden.

“Beste ter wereld”

Buitenlandse adviesbureaus wijzen ons systeem jaar na jaar aan als “het beste ter wereld”,  maar Corien Wortmann-Kool, tot 2015 Europarlementariër voor het CDA (zie foto links naast ECB-president Maria Draghi), wijst op het reële risico dat onze pensioenen lopen.

‘Uitgesteld loon’

Wat is er aan de hand? Het in opzet degelijke Nederlandse pensioensysteem is gebaseerd op “uitgesteld loon”. Dat betekent dat je gedurende je arbeidsleven steeds stukjes loon afgeeft (en/of dat je werkgever dat doet). Daarmee wordt belegd. Je krijgt dat eigen loon als pensioen weer terug tegen de tijd dat je het nodig hebt.

Astronomische som

Je kunt je voorstellen dat na verloop van decennia al die stukjes “uitgesteld loon” bij elkaar een enorme som geld vormen. Dat is ook zo: het beloopt de astronomische som van 1560 miljard. Maar – en dat is de kern van de zaak – de bestemming van al dat geld staat al vast. Of zou vast moeten staan.

Uitgesteld privéloon

Het is bedoeld als gegarandeerde uitkering voor onze oudedagsvoorziening. Een pensioen komt dus alleen en uitsluitend toe aan de Nederlander die het heeft opgebouwd. “Uitgesteld loon” is dus “uitgesteld privébezit”. Iedere andere bestemming is diefstal. Of die nu van de Staat uitgaat of van de EU. Natuurlijk durft Brussel de Nederlandse pensioengelden niet zomaar te vorderen. Maar er zijn tal van slinkse wegen en omtrekkende bewegingen waarmee het dit geld geleidelijk kan onteigenen.

Stilzwijgend

De belangrijkste strategie van Brussel (en van de landen die dat via Brussel proberen voor elkaar te krijgen) is het ontwerpen van overkoepelende constructies in het kader van een ‘steeds hechtere unie’ (de ‘ever closer union’ zoals de EU-mantra luidt), waarin de Nederlandse pensioengelden stilzwijgend worden meegenomen.

Salamitactiek

De opvallendste en meest dreigende daarvan is de ‘transferunie’. Onder druk van met name de zuidelijke lidstaten en Frankrijk brengt Brussel die in een soort salamitactiek stap voor stap dichterbij. Het idee van de transferunie is simpel gezegd dat we als EU-landen alles in één potje gooien. En dan de rekening splitsen.

Flierefluitend

Wat dan gebeurt laat zich raden: er komt een geldstroom op gang van noord naar zuid, als tussen communicerende vaten. Van de landen die hun monetaire en economische zaken op orde hebben, naar de landen die economisch gesproken – flierefluitend door het leven gaan en tijdens hun siësta niet wakker willen liggen van de gaten in hun begroting.

Strooppot

En in zekere zin terecht: waarom zouden ze wakker liggen, als ons pensioengeld hun gaten wel zal vullen? Dat is wat Corien Wortmann-Kool bedoelt, als ze zegt: ‘Ik weet dat buitenlandse partijen de Nederlandse pensioenmarkt als een strooppot zien waarvan ze grote delen willen inpikken. Dat mogen we niet laten gebeuren.’

‘Uitgesteld privébezit’

Dat is het grote risico dat aan de federalisering van Europa verbonden is: dat de traditioneel sterke kanten van ons land, zoals financiële degelijkheid, in een alomvattende Unie ten onder gaan, zonder dat we daar wat voor terugkrijgen. Integendeel dat we daar zelfs onze pensioenen – zoals hierboven uitgelegd ‘uitgesteld privébezit’ – bij inschieten.

Ravage

Hetzelfde geldt voor het streven naar een bankenunie, dat de garantie tot €100.000,- op ons spaargeld door De Nederlandsche Bank in gevaar brengt. Door slechte banken te verstrengelen met goede bereik je misschien eventjes een grotere stabiliteit, maar toch alleen zolang de slechte banken nog niet zo slecht zijn dat ze de goede meesleuren. Want dan vallen ze allemaal tegelijk om en is de ravage nog veel groter. En ook dan zijn we ons geld kwijt.

Verplichtstelling

Een ander gevaar is dat het Nederlandse pensioenstelsel (nogmaals: door buitenlandse beoordelaars “het beste ter wereld” genoemd) van buitenaf wordt opgeblazen, bijvoorbeeld vanwege de verplichtstelling ervan, die strijdig zou zijn met Europese mededingingsregels. Dit zou kunnen gebeuren via een uitspraak van het Europees Hof. Nederlandse hoogleraren waarschuwden daar vorig jaar nog voor. Wortmann-Kool: “We zitten echt niet te wachten op een nieuw stelsel dat grote buitenlandse partijen propageren. Die lobbyen in Brussel tegen de verplichtstelling in Nederland omdat ze die Nederlandse markt willen inpalmen.” 

‘Pensioenverwachting’

Een ding gaat sowieso op de helling, als we Corien Wortmann-Kool mogen geloven: de pensioenzekerheid. Mensen moeten er maar aan wennen dat we ze op hun oude dag uiteindelijk uitgekeerd krijgen, afhangt van de economische omstandigheden. “We moeten niet langer spreken van een pensioenbelofte maar van een pensioenverwachting, een stelsel dat meer uitgaat van de pensioenpremie plus rendement.”

Geldhongerig

Des te belangrijker dus, dat onze huidige pensioengelden beveiligd worden tegen de graaivingers van anderen, in het bijzonder de salamitactiek van Brussel en andere EU-landen. Onze pensioenen zijn geen appeltjes voor andermans dorst. Voor een geldhongerig instituut als de EU mag het dan een vette kluif zijn, zoals Pieter Omtzigt, de pensioenspecialist in de Tweede Kamer, zegt: “De grootste spaarpot van Nederland moet door Nederland gecontroleerd worden, niet door Brussel.”

Urgente oproep: teken de petitie tegen de pensioenroof!

Nederlandse pensioenen zijn Nederlands privé-eigendom. Ze zijn van ons. Niet van Den Haag, en al helemaal niet van Brussel!

Het is een onacceptabel dat Brussel en Den Haag onze pensioenen ondermijnen. Pensioenzekerheid wordt afgeschaft en Nederlandse burgers zullen moeten gaan opdraaien voor de spendeerzucht van andere EU-landen. Dat kan en mag niet.

Teken daarom nu de petitie aan Klaas Knot van De Nederlandsche Bank, zodat hij de Nederlandse pensioenen veilig stelt!

Utrecht legt gasverbod dwingend op

Waar begint de groene dictatuur? In Utrecht. Deze gemeente gaat ‘gasklevers’ – met dat etiket wordt u vanaf nu gedemoniseerd als u uw huis lekker met aardgas wilt blijven verwarmen – keihard aanpakken.

U zal en moet van het gas. Daartoe heeft de gemeente achter de schermen alvast de wet laten aanpassen. Blijkbaar kan dat zomaar. De gemeente gebruikt daarvoor een bestaande wet, de Crisis- en Herstelwet.

Stok achter deur

Natuurlijk verpakt de gemeente de knuppel vooralsnog in wollige taal. “Bewoners krijgen de tijd om over het aanbod na te denken”, aldus een woordvoerder. Tijd om na te denken, is dat niet grootmoedig? Maar dan komt het: “Maar we moeten er rekening mee houden dat niet iedereen op het aanbod ingaat. Voor  dit soort gevallen heb je nu een stok achter de deur.”

Maffiafilm

Met andere woorden, de gemeente Utrecht doet haar burgers een ‘aanbod dat je niet kunt weigeren’, an offer you can’t refuse, om de maffiafilm The Godfather te citeren. Want als je het in je hoofd haalt wél te weigeren, krijg je direct te maken met een zorgvuldig bij wet klaargezette “stok achter de deur”. Dan gaat de knuppel uit de zak.

Onder druk gezet

Tegelijk beroept de gemeente zich op economische logica: zij moet de gasleidingen over een paar jaar vernieuwen. Die uitgaven kan zij zich voor een paar “hardnekkige gasklevers” niet permitteren. Zo wordt u langs alle kanten onder druk gezet.

Enorme vaart

Zeker, de groene dictatuur wordt nu nog tersluiks als “pilot project” en als “aanbod” ingevoerd, maar de ware bedoelingen van de gemeente blijken uit de enorme vaart die ze achter het project zet: dit moet algemeen beleid worden.

Korte metten

Tussen de regels door laat de gemeente al merken met weigerachtige ‘gasklevers’ korte metten te zullen maken. “Eind 2022 verwacht Utrecht in beeld te hebben wie vrijwillig (sic!) op elektrisch koken overgaat. Vanaf de 2023 kan dan de Crisis- en Herstelwet worden ingezet, mocht dat nodig zijn.”

“Mocht dat nodig zijn”. Aldus het dreigement van de Groene Khmer Utrecht. U bent gewaarschuwd, mocht er aan uw ‘vrijwilligheid’ iets mankeren.

Gifgroene agenda

We mogen dit niet laten passeren. De Utrechtse dictatuur volgt regelrecht uit het klimaatakkoord, dat kabinet Rutte III vorig jaar in achterkamertjes heeft bekokstoofd. Die gifgroene agenda wordt nu over ons uitgerold. Steeds sneller. Met steeds meer dwang.

Protesteer daarom nu het nog kan. Protesteer tegen het gifgroene dictaat. Vrijheid moet voorop staan. Deze absurde veldtocht tegen aardgas moet stoppen. Roep Mark Rutte op om het aardgasverbod direct van tafel te halen!  

Signings

0

Goal

0