Economische gevolgen ‘van bijbelse proporties’ en zichtbaar met het blote oog

Laten we om te bewijzen dat er op basis van onzekere wiskundige modellen beslissingen genomen worden, die enorme sociale en economische gevolgen hebben, nog eens naar Italië kijken.

Op de dag dat deze woorden werden geschreven (20/04/20), kondigde het bulletin van de Civiele Bescherming aan dat voor het eerst sinds het begin van de crisis het aantal mensen in dit land dat positief is getest afneemt, evenals het aantal mensen op de intensive care die ademhalingshulp nodig hebben, waarmee mag worden aangenomen dat we de piek van de epidemie achter ons hebben (behalve in het geval van een mutatie van het virus en een nieuwe epidemiegolf, zoals gebeurde met het H1N1-virus tussen 2009 en 2011).

Tot op heden is het officiële dodental van het coronavirus in Italië 23.660. Laten we aannemen dat het virus niet muteert en dat het aantal tegen het einde van het jaar verdubbelt. Het totale aantal sterfgevallen zou 47.000 bedragen, of bijna 10 keer minder dan de minst alarmerende projectie van het begin van de epidemie en 50 keer minder dan de meest alarmerende van slechts een maand geleden.

Veertigduizend doden is een zeer hoog aantal, het zou een tragedie zijn voor de slachtoffers en hun familieleden en een harde klap voor Italië. En deze tragedie zou er niet minder op worden omdat de gemiddelde leeftijd van de overledenen (meestal mannen) 81 jaar is, met drie of meer reeds onderliggende aandoeningen in 2/3 van de gevallen, volgens gegevens van het Italiaanse Hoger Instituut voor Gezondheid.

Laten we nu de andere kant van de medaille bekijken. Met andere woorden, de economische gevolgen van de drastische ‘horizontale’ bevolkingsbeperkingsmaatregelen die de Italiaanse nationale en regionale autoriteiten in korte tijd hebben genomen om de epidemie en de overbelasting van de afdelingen voor intensive care in te dammen.

Volgens het Italiaanse Instituut voor de Statistiek zijn de activiteiten van 2,2 miljoen bedrijven, oftewel 49% van het totaal, opgeschort. Dit leidde tot een daling van 34 procent in de productie en 27 procent in de toegevoegde waarde. Het totale aantal medewerkers dat verhinderd werd om te werken bedroeg 7,4 miljoen (44,3% van het totale personeelsbestand), waarvan 4,9 miljoen eenvoudige werknemers in loonbetrekking (42%). [12]

 Deze plotselinge verlamming van economische activiteiten zal leiden tot “een tragedie van Bijbelse proporties”, voorspelt Mario Draghi, voormalig president van de Europese Centrale Bank in een column in de Financial Times. De grootste crisis van de reële economie in de afgelopen honderd jaar. Volgens investeringsbank Goldman Sachs zal het Italiaanse BBP in 2020 met 11,6% dalen. [13] Voor Gustavo Boni, een Europese ambtenaar, zal de krimp van het Italiaanse BBP tussen 12,5 en 15% liggen, met een daling van 85% van het bruto vast kapitaal en 38% van het binnenlandse arbeidsinkomen. De overheidsschuld zal stijgen tot 160% van het BBP, het niveau dat Griekenland had bereikt toen het door de EU werd gered. [14]

Dit betekent dat, na de opschorting van de opsluiting, miljoenen Italiaanse werknemers het risico lopen de poorten van hun bedrijf op slot te vinden, en dat duizenden ambachtslieden en handelaars op hun beurt zouden kunnen toetreden tot het grote contingent van werkelozen of door faillissement getroffenen. Alleen al op het gebied van toerisme (13% van het Italiaanse BBP) berekent de economische krant Sole24 dat “bijna een miljoen banen op de tocht” staan.

De economische verlamming leidt tot een “tragedie van Bijbelse proporties”, waarschuwt Mario Draghi

Maurizio Gardini, voorzitter van Confcooperative, een van de belangrijkste verenigingen van coöperaties op het schiereiland, verklaart dat Italië waarschijnlijk uit de opsluiting van de bevolking zal komen met zeker 20% van de middelgrote en kleine ondernemingen aan de bedelstaf, bijna een miljoen, met onbeschrijflijke gevolgen voor het inkomen, de werkgelegenheid en de sociale vrede. Volgens een studie van het Italiaanse bureau voor de statistiek (ISTAT) zal de lockdownvan productieve activiteiten leiden tot “de ineenstorting van het vertrouwen van de consument en het bedrijfsleven”.

Italië staat niet op zichzelf. De autoriteiten in het naburige Frankrijk hebben soortgelijke inperkingsmaatregelen genomen, gebaseerd op even alarmerende besmettings- en sterfteprognoses, met soortgelijke gevolgen. Volgens het INSEE, het instituut voor de statistiek van Frankrijk, is de economische activiteit met 36% gedaald, terwijl de particuliere sector nog meer is gekrompen (42%). In feite ontvangen 6,9 miljoen werknemers in de particuliere sector thuis gedeeltelijke werkloosheidssteun en is de consumptie van huishoudens met 35% gedaald.

Econoom en historicus Nicolas Baverez zei in zijn wekelijkse Le Figaro column dat “twee maanden opsluiting Frankrijk een daling van 10% van het BBP zal bezorgen, een tekort van 12 tot 15% en een overheidsschuld van meer dan 120% van het BBP. Duizenden bedrijven zullen failliet gaan, de kleinste in het bijzonder, en veel van de 8,7 miljoen gedeeltelijk werklozen zullen hun baan niet terugkrijgen, met als gevolg de groei van de armoede (de minister van Arbeid kondigde zelfs aan dat 9,6 miljoen werknemers in de particuliere sector momenteel ‘beschermd’ worden door gedeeltelijke werkloosheidsuitkeringen. Dat is bijna de helft van alle werknemers).

Volgens de Franse minister van Economische Zaken Bruno Le Maire zal het land in 2020 de grootste recessie sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog doormaken. En premier Edouard Philippe verklaarde voor de Nationale Assemblee dat de economische gevolgen van het coronavirus “massaal” en “heftig” zullen zijn, wat “een economische schok zal veroorzaken die iedereen zich kan voorstellen, maar waarvan niemand de totale gevolgen nog weet”.

Als dit de prognoses zijn voor twee landen waarvan de economie tot de meest ontwikkelde ter wereld behoort, kan men zich voorstellen wat de gevolgen van de blokkade van de economische activiteiten als gevolg van SARS-CoV-2 voor de rest van de wereld zullen zijn.

Dit is deel 2 van een artikelenreeks over het misbruik van de coronacrisis. Het is ontleend aan de uitgebreide verklaring door Tradition, Family en Property (TFP), de Braziliaanse zusterstichting van Cultuur onder Vuur.

Cultuur onder Vuur verdedigt de Nederlandse cultuur en christelijke tradities, met 100 procent inzet en 0 euro subsidie. Help ons vandaag nog met een gift!