Tag: economie

Nederlanders zijn klaar met immigratie

Als het gaat om immigratie laten Nederlanders zich geen zand in de ogen strooien. Dat blijkt uit recent onderzoek. Zij zien heel helder dat, ondanks verzekeringen vanuit de politiek, de immigratie in Nederland – legaal en illegaal – maar blijft doorgaan, en dat dit het land niet ten goede komt.

Zand in machine

Hoewel voor de media immigratie de ‘olifant in de kamer’ blijft, is het voor Nederlanders al lang duidelijk dat de onstuitbare toestroom van asielzoekers en andere migranten niet alleen de leefbaarheid van ons land bedreigt, maar ook een molensteen is om de hals van de nationale economie die deze steeds verder omlaag trekt. Weliswaar bespreken de media de knelpunten op de woningmarkt, de zorg en het onderwijs, maar het feit dat het hierbij vooral de aanwezigheid van (met name niet-westerse, islamitische) migranten het zand in de machine is, geven zij maar zelden de aandacht die het verdient. Zo ontstaat een scheef beeld.

Overspannen woningmarkt

Ondanks deze mediadruk is de gemiddelde Nederlander klaar met immigratie, als we recent onderzoek van de Universiteit Groningen mogen geloven. Het is immers algemeen bekend dat elk jaar opnieuw er een hele stad (ruim 100.000) aan migranten in ons land bij komt, overwegend van niet-westerse herkomst, die allemaal gehuisvest moeten worden. Dit bij een toch al overspannen woningmarkt. Geen wonder dat 63% van de Nederlanders zich hier volgens het onderzoek zorgen over maakt.

Gebiedsontwikkelaar BPD bracht in 2019 een ‘hittekaart’ uit om de ongekende druk op de woningmarkt in kaart te brengen. De druk leidde tot ver buiten de Randstad tot een forse stijging van woningverkoopprijzen. Afbeelding: vimeo.com

‘Overheid omverwerpen’

Ernstiger is dat hetzelfde onderzoek laat zien dat zich een revolutionair-opstandige geest van de bevolking meester dreigt te maken. Ruim een kwart van de Nederlanders zou al vinden de overheid ‘omver zou moeten worden geworpen’, desnoods (aldus 21% van de opstandigen) met geweld. Dit is zorgwekkend.

Titanic

Omverwerping van het gezag is uiteraard geen optie. Afgezien van de principiële kant, zou het ook weinig oplossen. Dat zoveel Nederlanders niettemin met de gedachte spelen, bewijst hoezeer zij het gevoel hebben dat het water hun aan de lippen staat. Het Nederlandse schip der staat dreigt te veranderen in een Titanic. De passagiers zijn al op zoek naar reddingsboten, terwijl de stuurlui nog niet eens de ijsberg zien naderen.

Kostenplaatje

Sterker nog, de regering kijkt al decennia nadrukkelijk weg van de oplopende kosten van immigratie. Het werkelijke kostenplaatje proberen achtereenvolgende regeringen al decennialang verdoezeld te houden.

Statistieken vervalst

Daarom maakte onderzoeker Pieter Lakeman in 1999 een eigen balans op met het boek Binnen zonder kloppen. Volgens hem had de pro-immigratiepolitiek van achtereenvolgende regeringen in het laatste kwart van de eeuw zeventig miljard gulden gekost (ongeveer 32 miljard euro). Toen al stelde Lakeman vast dat de overheid statistieken had vervalst over bijvoorbeeld de werkeloosheid onder gastarbeiders. Hij concludeerde dat ‘gastarbeid’ de armen armer, en de rijken alleen maar rijker had gemaakt.

Beter betaald

Volgens Lakeman was het binnenhalen van goedkope arbeidsmigranten een schoolvoorbeeld geweest van het paard achter de wagen spannen. Het bekende verhaal dat migranten het werk deden waar Nederlanders zich te goed voor voelden, klopt volgens hem niet. Nederlanders wilden simpelweg beter betaald worden, en hogere lonen zouden de ontwikkeling van de economie alleen maar goed hebben gedaan. Werkgevers wilden echter lage lonen houden, en als Nederlanders het daar niet voor wilden doen, moesten er maar mensen geïmporteerd worden die dat wel wilden.

Pieter Lakeman als luis in de pels van de Nederlandse overheid. Hij toonde in zijn werk aan dat de overheid statistieken vervalste over werkloosheid onder gastarbeiders. Foto: Nationaal Archief, Creative Commons

Kinderbijslag

Het echte sommetje, wat het Nederland per saldo zou opleveren of kosten, werd opnieuw niet gemaakt, hoewel onder meer de vakbeweging daarop aandrong. Zelfs het gegeven dat voor emigratie naar Nederland de Marokkaanse overheid speciaal de kostwinners met kinderrijke gezinnen uitkoos – omdat die de meeste kinderbijslag kregen, zelfs als het gezin in Marokko bleef – deed bij de Nederlandse overheid geen lichtje branden.

Arbeidsverdringing

Econoom Hans Roodenburg berekende in 2003 namens het Centraal Planbureau (CPB) dat iedere nieuwe niet-westerse allochtoon 43.000 euro kostte. Roodenburg kwam tot de conclusie dat het effect van immigratie op de het inkomen van de bevolking “waarschijnlijk weinig en wellicht zelfs negatief” is. Wat veel mensen vreesden, namelijk dat immigratie zou leiden tot arbeidsverdringing bij laaggeschoolden, bleek inderdaad het geval te zijn. Ten slotte stelde Roodenburg vast dat “immigranten een belasting blijken voor het publieke budget als hun sociale en economische karakteristieken overeenkomen met het al aanwezige niet-westerse bevolking” en dat zij dus ook geen bijdrage leveren aan het tegengaan van de vergrijzing.

Verliesgevend

Met andere woorden, nog meer immigratie van niet-westerlingen drijft de kosten alleen maar nóg verder op. Vanuit het oogpunt van Nederland is immigratie in alle opzichten een verliesgevende zaak, waar jaarlijks vele miljarden mee teloor gaan.

Enorme bedragen

De CPB-econoom verbaasde zich dat de politiek zijn bevindingen “op geen enkele manier oppikte”. In Vrij Nederland zei Roodenburg: “Zelfs al kleven er bezwaren aan dit soort berekeningen, zoals het risico van stigmatisering, dan nog zou ik als politicus over deze informatie willen beschikken. Het gaat bij immigratie om enorme bedragen. Je wilt toch weten wat je beleid kost en oplevert?”

Botte afwijzing

Nee, dat wilde de regering dus uitdrukkelijk niet. Dat bleek in 2009, toen de Partij voor de Vrijheid die in 79 Kamervragen om een gedetailleerde berekening van de kosten van immigratie vroeg, en op een botte afwijzing “op principiële gronden” van de regering stuitte. Daarop maakte journalist Syp Wynia voor Elsevier een berekening, die uitkwam op de duizelingwekkende som van 216,4 miljard. Zoveel had de immigratie in de voorgaande vier decennia (vanaf 1970) gekost. Volgens deze berekening bedroegen de jaarlijkse totale kosten op dat moment 6,1 miljard.

Onderzoeksjournalist Syp Wynia berekende in 2019 de kosten van immigratie, omdat de regering weigerde dit openbaar te maken. Hij kwam uit op de duizelingwekkende som van 216,4 miljard (kosten van immigratie over de voorgaande 40 jaar). Foto: Maarten Goeman, Creative Commons.

Pikant

Een jaar later, in 2010, kwam onderzoeksbureau Nyfer op dezelfde orde van grootte uit. Het berekende in 2010 dat de massa-immigratie van niet-westerse allochtonen Nederland op 7,1 miljard euro per jaar kwam te staan. De PVV had het bureau om dit rapport verzocht, omdat de regering ieder onderzoek hiernaar weigerde (pikant detail: Nyfer is in 1995 opgericht door economen, opdat er een alternatief zou zijn voor het Centraal Planbureau).

Criminele statistieken

Nyfer stelde ook vast dat niet-westerse allochtonen wel méér gebruik maken van collectieve voorzieningen, maar daar minder aan bijdragen. Ze zitten immers vaker in de bijstand of hebben een arbeidsongeschiktheids- of werkeloosheidsuitkering. Hun oververtegenwoordiging in de criminele statistieken komt daar als kostenpost nog eens bovenop.

Maatschappelijke onleefbaarheid

Deze enorme kosten van immigratie, die bovendien blijvend zijn, worden bestreden uit de algemene middelen, dus uit belastinggeld. Naarmate de immigratie langer doorgaat, zullen de belastingen navenant toenemen en op dat hoge niveau moeten blijven. Immigratie ondermijnt zo het privébezit van de Nederlander, die daar toenemende maatschappelijke onleefbaarheid, wanorde en ontwrichting voor terug krijgt. Het verbaast dan ook niet dat volgens de Rijksuniversiteit Groningen de Nederlanders in het onderzoek inmiddels spreken van een overheid die “de controle kwijt is en niet bij machte het tij te keren.”

Plan van ‘omvolking’

Ondanks de funeste uitwerking van immigratie op de maatschappelijke cohesie en de nationale welvaart, worden en van regeringswege – ondanks alle electorale lippendienst – geen fundamentele maatregelen genomen. Terecht of niet, dit voedt het gevoel bij de bevolking dat er door hun eigen overheid een plan van ‘omvolking’ tegen hen wordt uitgevoerd.

Gemeenschappelijk belang

De middeleeuwse denker en heilige Thomas van Aquino oordeelde al dat het bij immigratie voor elke natie aankomt op maatvoering en onderscheiding (niet iedereen zomaar toelaten, bijvoorbeeld). Het gemeenschappelijke belang van de bevolking moet bij alles voorop staan. De juistheid van dit beginsel is voor elk gezond verstand in te zien, gezond verstand waarover ook de Nederlandse burger beschikt. Geen wonder dat die van het huidige immigratiebeleid opstandig wordt.

Klaas Knot, zet die dubbele pet af!

Afbeelding: Pixabay.

Klaas Knot wringt zich in duizend bochten om zijn positie bij de Europese Centrale Bank (ECB) te rechtvaardigen. Als president van De Nederlandsche Bank (DNB) heeft hij automatisch zitting in de Raad van Bestuur van de ECB. Hij is dus rechtstreeks bij de ECB betrokken. Dat wil echter niet zeggen dat hij het – vanuit het Nederlands belang – met het ECB-beleid zonder meer eens is. Die gespletenheid is opvallend tot uiting gekomen door de verklaring die Knot op 13 september op de website van de DNB liet publiceren en waarin bij afstand neemt van Mario Draghi, de scheidende baas van de ECB en diens lage rentebeleid.

Dubbele pet

Gek genoeg probeert Knot met een interview in De Telegraaf zijn dubbele pet te rechtvaardigen door te benadrukken dát het nu eenmaal een dubbele pet is. In Frankfurt, waar de ECB gevestigd is, zet Knot namelijk zijn DNB-pet af. Die van de ECB zet hij daar op. Hij is dus beslist niet ‘onze man in Frankfurt’. “Nee, ik ben één van de 25 Europeanen die uitverkoren is het Europese monetair beleid vorm te geven”, zegt Knot in het interview. Dat het lage rentebeleid ideaal is voor schuldenland Italië, het land van Draghi, en dat onder andere de Nederlandse pensioentrekker daarvan de rekening betaalt, speelt voor hem geen rol. Dat zegt hij letterlijk: “Overwegingen of het ene land er beter vanaf komt dan het andere spelen voor mij geen rol.”

Structurele belangenverstrengeling

Maar je kunt niet tegelijkertijd een topautoriteit en -bestuurder zijn in het monetair beleid voor het belang van je eigen land, terwijl je op Europees niveau beleid steunt dat tegen datzelfde nationale belang in gaat. Of beter gezegd, twee of meer petten kunnen wel – Knot laat het zien – maar dan komt wel je integriteit in het gedrang. Het is structurele belangenverstrengeling. Dan kun je een nog zo mooie verklaring en interview publiceren om je gespletenheid duidelijk te maken, maar dat doet er niets aan af dat je verantwoordelijk bent en blijft voor een beleid dat alle Nederlandse spaarders en met name pensioentrekkers genadeloos opbreekt. Terwijl je dat als DNB-president juist had moeten voorkomen.

Toezichthouder

Zeker als straks – mede door toedoen van de ECB – de spaarrente echt negatief wordt, zal het privébezit van talloze ijverige Nederlandse spaarders snel wegsmelten. Dat de inflatie evenmin hoger wil worden, helpt nauwelijks, want de Nederlandse fiscus heeft steeds gedaan alsof spaargeld nog steeds met 4 procent per jaar rendeert en gaat daar – hoewel de Hoge Raad onlangs oordeelde dat dit niet reëel en dus oneerlijk is – nog even mee door. Uw spaargeld loopt dus langs alle kanten weg. U krijgt daar niets voor terug. Zo draait het Europese beleid uit op een inbreuk op het grondrecht van privé-eigendom. Bovendien werkt Knot in Frankfurt mee aan monetair beleid, waardoor uw pensioen verdampt, terwijl hij als president DNB een officiële toezichthouder op onze pensioenen is. Blijkbaar kan hij in Amsterdam ook niet meer doen dan toezien: met de armen over elkaar.

Bodemloze schuldenputten

Frankfurt en Brussel zijn de twee kaken van de muil, die de EU naar onze pensioenen openspert en met huid en haar dreigt te verzwelgen. Sluipende onteigening via de lage rente uit Frankfurt, maar ook slinkse toe-eigening via de transferunie die Brussel bekokstooft. Dit moet direct stoppen. Nederlandse pensioengelden zijn niet bedoeld voor de bodemloze schuldenputten van Italië, Griekenland en Frankrijk. Ze zijn het vooruitgespaarde bezit van hardwerkende Nederlandse staatsburgers, die hun welverzorgde oude dag niet vanwege de EU in rook mogen zien opgaan.

Brussel, handen af van onze pensioenen. Teken de petitie aan Klaas Knot, president van De Nederlandse Bank.

Vijf redenen waarom u er niet op vooruitgaat

Grote bergen beloofde de regering vorig jaar. De Nederlander zou er in 2019 mooi op vooruitgaan. Dat viel vies tegen toen de januarimaand voorbij was. Er is meer stijging bij de lasten dan bij de lonen en pensioenen. ING berekent dat de vaste lasten in tien jaar zijn gestegen van 36% naar 41%. Hoe komt het toch dat we er niet op vooruitgaan?

1. U moet opdraaien voor de klimaatwaanzin

De regering heeft op het vlak van klimaat elke realiteitszin verloren. Apocalyptische waanvoorstellingen worden aangegrepen om een groene dwingelandij door te voeren die de vrijheden ernstig inperken en de burger gigantisch op kosten drijven. “We zitten in het begin van een proces dat de overheden totale controle gaat bieden over onze consumptie, mobiliteit, uitingen”, schrijft columnist Leon de Winter. “We worden naar een groene heilstaat geleid die niets anders dan een tirannie kan zijn.”

De winst: 0,0003 graad minder klimaatopwarming. De betaler: u, de gewone belastingbetaler. U moet opdraaien voor de klimaattransitie. Op lange termijn doordat u niet alleen uw eigen woning moet ‘verduurzamen’, maar ook de sociale huurwoningen. Zeer direct door de per 2019 verhoogde energiebelasting. Die stijgt minder snel dan voorgenomen, heeft de regering besloten, maar het geld wordt nu bij de bedrijven gehaald. Zij rekenen de kosten uiteraard door aan ons consumenten. Linksom of rechtsom, u moet betalen voor de klimaatwaanzin.

2. U betaalt meer btw, om de staatskas te spekken

Nederland kent twee belastingtarieven. Het hoge tarief was lange tijd 19%, maar is in 2012 verhoogd naar 21%. ING becijferde destijds dat dit huishoudens gemiddeld 330 euro per jaar extra kwijt is door deze verhoging. Toch heeft de regering ons dit jaar nog een verhoging opgelegd om de staatskas te spekken. Het lage tarief is van 6% naar 9% gegaan. Nog eens 300 euro extra kosten per huishouden, aldus ING. Deze verhoging is des te wranger omdat het essentiële zaken als levensmiddelen en medicijnen duurder maakt. 

3. U blijft torenhoge belastingen betalen

Maar, zegt kabinet-Rutte III, de verhoogde energiebelasting en btw worden gecompenseerd door een lagere inkomstenbelasting. In de tweede belastingschijf – waar Jan Modaal zit – daalt het tarief met 2,75%: van 40,85% in 2018 naar 38,1% in 2019. Dat lijkt mooi, tot je het grotere historische plaatje bekijkt. Dan zie je dat de inkomstenbelasting nog steeds hoger zit dan in 2001, toen Jan Modaal 37,6% afdroeg.

Maar zelfs al zou de regering het tarief een procentje onder de 37,6% van 2001 brengen, dan nog is de belastingdruk verstikkend. Meer dan een derde van het inkomen wordt afgenomen en uitgegeven aan zaken die burgers best zelf kunnen financieren, zoals kinderopvang. Inkomen wat overblijft wordt wederom belast, bijvoorbeeld door btw. Op alle mogelijke manieren schraapt de overheid het vlees van de burger zijn botten. Zelfs niet-bestaande inkomsten worden belast. Heeft u een koopwoning? Die kunt u in principe verhuren. Dus moet u belasting betalen. Een grove schending van het recht op privé-eigendom, dat de pilaar is van onze economie.

4. Uw pensioenpot is leeggeroofd door de overheid

U leest het goed. De Nederlandse overheid rooft uit pensioenfondsen. Of beter gezegd: heeft geroofd en weigert het terug te geven. Econoom Rob de Brouwer legt het uit. In de jaren 1980 had de overheid geldtekort. Daarom bedacht zij een list. Pensioenpremies die het inhield op ambtenarenlonen, hield het in eigen zak. Dat ging om 32 miljard gulden, toen (en nu) een gigantisch bedrag. Het ABP, het pensioenfonds van ambtenaren, moest het bedrag maar als schuld in de boekhouding zetten, later te ontvangen van de overheid. Alleen kwam het bedrag nooit.

De gevolgen zijn anno 2019 voelbaar voor gepensioneerde ambtenaren. Zonder 32 miljard heeft het ABP minder rendement. Tegelijk wordt het fonds door de staat verplicht een hoge dekkingsgraad aan te houden. Het gevolg is dat ABP minder uitkeert. Dat scheelt de overheid geld. Econoom en ex-bankier Ad Broere legt uit wat de staat daarmee kan doen: “Ze hebben een grote verplichting aan het Europees Stabiliteitsmechanisme… Dat is 40 miljard wat ze moeten betalen. Dus die 40 miljard zou heel goed gefinancierd kunnen worden uit pensioenfondsen. Het is dus gewoon gelegaliseerde diefstal.”

5. U moet een immer uitdijende overheid voeden

Wen er maar aan dat de economie niet meer zo fors groeit, zegt CPB-directrice Laura van Geest. De vette jaren zijn voorbij, voor zover ze er waren. Behalve voor de overheid. Die kent geen magere jaren. Die groeit onverminderd door. Bedrijfskundige Rutger van den Noort berekende dat de uitgaven de Rijkshoven in acht jaar kabinetten-Rutte met wel 25% zijn gestegen, van 240 naar 300 miljard euro. Op het eerste oog verrassend: Ruttes VVD zegt voor een kleinere overheid en lagere belasting te zijn. Die geest is echter weggewaaid bij de regerende liberalen. Van den Noort citeert VVD-prominent Ben Verwaayen: “We kunnen niet meer zeggen: we willen lagere belasting en een kleinere overheid. Dat is onzin.” Opmerkelijke socialistenretoriek aangezien Verwaayen jarenlang aan het roer van een beursgenoteerd bedrijf stond.

Advies aan Rutte: Verleg koers

Ons advies aan kabinet-Rutte III is eenvoudig: verleg koers nu het nog kan. Geen klimaatideologische projecten op kosten van de belastingbetaler, geen verhoging van de btw op levensmiddelen, geen verstikkende belasting op inkomens. Ontlast ouders, die met schoolgaande kinderen geen 40.000 euro hebben liggen voor verduurzaming van hun huis. Ontlast ook de grootouders, door hun afgeknepen pensioen weer te indexeren. Kunnen ze vaker een dagje uit met de kleinkinderen – wel zo fijn voor de zwaar belaste vaders en moeders van Nederland!


Stop de pensioenroof

De
overheid drukt de pensioenen. Om de eigen begrotingsgaten te vullen houdt het zuurverdiende
centen van hardwerkende Nederlanders achter.

Alsof dit
nog niet erg genoeg is laat Den Haag steeds meer Europese zeggenschap toe over
onze pensioenen! Pensioenuitvoerder PGGM schrijft: “In Nederland denken we
graag dat Brussel niet over onze pensioenen gaat. Maar de realiteit is anders.”

Pensioen
is geen cadeautje van de overheid. Het is geld waar wij Nederlanders hard voor
gewerkt hebben. Het is ons geld. De overheid heeft niet het recht dat
achterover te drukken. Daarom verzoek ik minister Wopke Hoekstra van Financiën:
Stop de pensioenroof!