Tag: islamisering

Een slechte 1 aprilgrap: Arnoud van Doorn schooldirecteur

Ex-PVV’er Arnoud van Doorn, een bekeerling tot de islam, wordt de nieuwe interim-directeur van het Cornelius Haga Lyceum in Amsterdam. Een bericht van die strekking deed op zondag 31 maart de ronde. Waarom niet? zou u wellicht denken en dit was ook precies de reactie van de school zelf. Van Doorn heeft een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) die nodig is om o.a. in het onderwijs werkzaam te kunnen zijn, aldus Soner Atasoy, dagelijks bestuurder van het lyceum.

‘Grap’

Wij bij Cultuur onder Vuur hebben gewacht met reageren, omdat wij al vermoedden dat het een zeer misplaatste 1-aprilgrap betrof, wat inmiddels ook gebleken is. Maar juist het idee dat het Cornelius Haga Lyceum en Van Doorn menen te moeten schertsen hiermee, is wat ons betreft juist tekenend voor het probleem. Een ‘koekje van eigen deeg’ provoceert Van Doorn op zijn twitteraccount ook nog in reactie op zijn ‘grap’ met betrekking tot zijn vermeende aanstelling als interim-directeur.

Arnoud van Doorn

Even ter herinnering; Van Doorn was raadslid voor de PVV maar bekeerde zich in 2012 tot de islam. Hij richtte na zijn bekering de islamitische Partij van de Eenheid op. In een interview met het AD in 2014 zegt Van Doorn dat: “Een dienst als de AIVD heeft er belang bij moslims in een kwaad daglicht te stellen. Daarmee toont ze haar bestaansrecht aan.” Hij zegt hier dus zoveel als dat onze veiligheidsdienst moedwillig, om te scoren, moslims in een kwaad daglicht stelt.

Afschuwelijk daden

In hetzelfde interview wordt Van Doorn als volgt aangehaald: “Je moet jongens die in Syrië zijn geweest niet allemaal bestempelen als gevaarlijk, reageert hij ten slotte op de vraag of de AIVD terecht Syriëgangers scherp in de gaten houdt.” De verantwoording ligt dus bij de AIVD en niet bij deze jongens zelf en de afschuwelijke daden die IS heeft gepleegd. Zeker, het interview dateert van 2014 en nog niet alles wat IS heeft gedaan was toen bekend, maar dat de veiligheidsdienst mensen die in het buitenland gaan vechten bij terugkeer in de gaten houdt, lijkt mij de normaalste zaak van de wereld.

Gewelddadige tegenreacties

Onlangs nog kwam Van Doorn in opspraak toen hij tweette, in reactie op een provocerende actie waarbij half ontblote poppen werden opgehangen met spandoeken waarop beledigende teksten stonde, dat ‘een miljoen moslims in Nederland zelf maatregelen gaan nemen als de overheid niet ingrijpt.’ De actie gericht tegen de moskee was ronduit beledigend, daarover geen misverstand, maar de oproep van Van Doorn suggereerde voor velen dat hij opriep tot gewelddadige tegenreacties.

‘Koekje eigen deeg’

Een dergelijke reactie van iemand die een ‘partij van de eenheid’ heeft opgericht is ronduit bizar, maar er is meer. Arnoud van Doorn werd in 2014 ook nog eens veroordeeld tot een geldboete en een werkstraf vanwege het lekken van geheime stukken, het verkopen van drugs aan minderjarigen en het bezit van een verboden alarmpistool. Gezien bovenstaande is het onvoorstelbaar dat zowel Van Doorn als het dagelijks bestuur van het Cornelius Haga Lyceum bij monde van de heer Atasoy menen dat het leuk of grappig is, of in de woorden van Van Doorn een ‘koekje van eigen deeg’, om grappen te maken aangaande de vermeende aanstelling van Van Doorn. Dit laat alleen maar zien hoe weinig het bestuur begrijpt wat de ernst is van de opmerkingen van de AIVD betreffende richtinggevende personen binnen de school die banden zouden hebben met een terroristische organisatie in de Kaukasus .

Ingrijpen noodzakelijk

Dit staat te lezen in de brief aan de gemeenteraad in Amsterdam: “Door een parallelle samenleving te bevorderen en in strijd te handelen met de antiradicaliseringsstrategie van de overheid, is de veilige en democratische vorming van Amsterdamse leerlingen op het Cornelius Haga Lyceum niet gewaarborgd. Daarbij komt dat de onderwijsinspectie op woensdag jongstleden heeft moeten vaststellen dat door de opstelling van de schoolleiding onderzoek op dat moment niet verantwoord was. Voor het college is ingrijpen nu noodzakelijk en onvermijdelijk.” Wie zijn deze mensen die invloed zouden hebben op de school? Juist ja; Arnoud van Doorn en Abu Hafs, beide namen die in het interview met Atasoy worden genoemd als mensen die hij zou aannemen op zijn school als zij een Verklaring Omtrent Gedrag zouden krijgen. 

Afluisterapparatuur

De school ontkent overigens alle aantijgingen van de AIVD/NCTV en, eerlijk is eerlijk, we weten niet wat er precies aangetoond is of waarop de verdenking zijn gebaseerd. Daarom was het beter geweest wanneer dit niet in de openbaarheid was gebracht maar binnenskamers was gebleven. Tweede Kamerlid voor het Forum voor Democratie, mr. Th. Hiddema, zei hierover in de Kamer: “Er had geen ruchtbaarheid gegeven moeten worden aan de verdenkingen van de AIVD, maar artikel 126L biedt ruimte tot het plaatsen van afluisterapparatuur zodat de verdenkingen, want meer is er nog niet, van de AIVD rondgemaakt kunnen worden.”

Slachtoffer

Terwijl het juridisch nog helemaal niet kon, maakte burgemeester Halsema van Amsterdam e.e.a. openbaar en zegt dat ‘de school dicht moet’. Hiddema vervolgt: “Het schoolbestuur kan de rol van martelaar nu uithangen en claimen dat zij worden gediscrimineerd.” Precies dit is gebeurd en daar gaat de tweet van Van Doorn over wanneer hij deze zeer misplaatste ‘grap’ een ‘koekje van eigen deeg’ noemt. En in plaats dat alle media wachten met berichtgevingen, volgen er nieuwsartikelen, interviews noem maar op, omdat zij het slachtoffer zijn geworden van een schoolbestuur dat niet begrijpt hoe zorgelijk dergelijke aantijgingen van de veiligheidsdienst zijn en van meneer Van Doorn die, niet voor het eerst, graag olie op het vuur gooit.

Slachtoffer uithangen

Zo zijn de media voor bijna anderhalve dag lang de speelbal tussen de AIVD en het bestuur van het Cornelius Haga Lyceum geweest. De ernst van de verdenkingen die de veiligheidsdienst heeft tegen de Amsterdamse school zijn te serieus en beslist niet grappig. Dat het zover heeft kunnen komen dat het dagelijks bestuur van de school het slachtoffer kan uithangen en meent de veiligheidsdienst, de gemeente Amsterdam, de burgemeester van Amsterdam én de media zo voor schut te zetten, draagt ten eerste niet bij aan de onderlinge verhoudingen, maar toont ook het gelijk aan van mr. Hiddema in zijn bijdrage tijdens het Kamerdebat over deze kwestie. En wie is met dit alles geholpen? (Sonja Dahlmans)

Pakistan: geestelijk gehandicapte christenen beschuldigd van ‘blasfemie’

Stephen Masih, een Pakistaanse christen met een geestelijke beperking, is op 14 maart door de politie aangehouden op verdenking van godslastering. Dit na een klacht van een islamitische geestelijke, Hafiz Muhammad Mudassar, die op zijn beurt was geïnformeerd over de vermeende blasfemische uitlatingen van Stephen door een aantal islamitische vrouwen.

Strafbaar

Volgens de zus van Stephen, Alia, is hij soms opstandig en argumenteert dan op luide toon met zijn moeder en zuster. Zo ook deze laatste keer. Dit werd gehoord door de islamitische buurvrouwen die vervolgens melding hebben gedaan bij Mudassar van blasfemie. Stephen zou Mohammed hebben beledigd en dit is strafbaar in de Islamitische Republiek Pakistan onder §295 C. Behalve het opleggen van een boete kan de rechter hem ook ter dood veroordelen hiervoor. De rechter in dergelijke zaken die vallen onder deze paragraaf 295 C is altijd een islamitische rechter.

Gerucht is genoeg

Veel is er niet voor nodig om in de Islamitische Republiek Pakistan van blasfemie beschuldigd te worden. Burenruzies kunnen al reden zijn iemand aan te geven bij de autoriteiten voor ‘blasfemie’ volgens onder andere Amnesty International het gerucht alleen is vaak al genoeg. Wat het nog wranger maakt is de arrestatie en/of beschuldigingen van blasfemie, waar je dus de doodstraf voor kunt krijgen, aan het adres van mensen met een verstandelijke beperking.

Jaren in gevangenis

In bijvoorbeeld augustus 2012 werd een 11-jarig christelijk meisje dat waarschijnlijk Down syndroom heeft beschuldigd onder paragraaf 295 B; het bezoedelen van de Koran waar levenslang op staat. Ze wist uiteindelijk naar Canada te vluchten. In oktober 2018 was het een christelijke man, Yaqoob Bashir, die ook een verstandelijke beperking heeft die beschuldigd werd van blasfemie. Dit overkwam eerder ook de 65-jarige christelijke man Iqbal Masih die ook een verstandelijke beperking heeft en Humayyun Faisal, een verstandelijk beperkte christelijke man die ook werd beschuldigd van blasfemie. De lijst is nog veel langer. Vaak zitten mensen jarenlang in de gevangenis alvorens zij alsnog worden vrijgesproken.

Denigrerend

De situatie van christenen en andere minderheidsgroepen in Pakistan is zeer dreigend, maar juist de zeer kwetsbaren, zoals verstandelijk beperkte mensen, jonge mensen zoals de 14-jarige Rimsha Masih of ouderen zoals de 65-jarige Iqbal Masih is schrijnend. Voor de blasfemiewet onder paragraaf 295 C geldt als enige namelijk dat iemands intentie om te lasteren niet hoeft te worden bewezen. Bovendien is de omschrijving van wat dan blasfemie, denigrerend spreken over Mohammed speciaal in deze paragraaf, is in zeer vage bewoording staat beschreven. Wat is denigrerend, wie bepaalt wat wel of niet denigrerend is? In de betreffende paragraaf wordt nog gesproken over aantijgingen of toespelingen, allemaal zeer subjectief en vaag, waardoor het niet moeilijk is iemand hiervan te beschuldigen. Zelfs met indirecte insinuaties zou je in theorie Mohammed zijn naam kunnen bezoedelen waar iemand aangifte van kan doen bij de autoriteiten.

Agressieve mobs

Niet alleen de wet, maar ook zogenaamde mobs, die roepen om de dood van mensen die beschuldigd zijn van het beledigen van Mohammed en zelfs bereid zijn tot geweld vormen een groot gevaar. Om hen te beschermen tegen deze agressieve mobs worden sommigen zelfs opgesloten in de gevangenis. Denk maar aan het voorbeeld van Asia Bibi, de christelijke vrouw die bijna tien jaar gevangen zat ook wegens vermeende blasfemie, die onder de dreiging gelyncht te worden nu van schuiladres naar schuiladres gaat.

Erbarmelijke toestanden

De situatie voor christenen en andere minderheden in de Islamitische Republiek Pakistan wordt steeds schrijnender. Helaas zijn deze gevallen slechts in zeer beperkte mate bekend bij het grote publiek en schrijven de main stream media er nauwelijks over. Het wordt tijd dat westerse leiders deze erbarmelijke toestanden openlijk aan de kaak stellen en veroordelen om zo de druk op het regime daar vergroten. (Sonja Dahlmans)

Christenen zijn nooit slachtoffer in westerse media

SOS Christianos Zo luidt de titel van een interessant boek dat de Spaanse correspondent Pilar Rahola in april 2018 uitbracht. Rahola noemt zichzelf areligieus. In een interview legt zij uit dat men in het Westen de grote christenvervolging die momenteel plaatsvindt over de hele wereld, van Afrika tot Azië en in het Midden-Oosten, negeert omdat christenen nooit slachtoffer kunnen zijn in de ogen van westerse mensen. Rahola spreekt van een subtiele ‘christianofobie’ in het Westen waarover zij nog een ander boek zegt te willen schrijven. Over politieke correctheid schrijft zij dat dit een nieuwe vorm van (zelf)censuur is, waarin de christenvervolging niet wordt benoemd, niemand voor de vervolgde Kerk opkomt en dat de mainstream media hierover nauwelijks berichten. Waarom blijft de grote verontwaardiging hierover uit, vraagt Rahola zich af en waarom wordt er geen actie ondernomen vanuit het Westen?

Christelijke Kachin

Mondjesmaat komen soms berichten over het lijden van de christenen in diverse uithoeken van de wereld naar buiten, die dan vaak ook nog worden gekwalificeerd als een vorm van ‘islamofobie’, omdat de vervolging van christenen vaak in islamitische landen gebeurt. Behalve Noord-Korea, dat al jaren lang bovenaan de ranglijst van Open Doors staat, zijn de meeste andere landen die in de top tien staan islamitische landen zoals Afghanistan, Pakistan, Soedan, Somalië, Libië, Jemen, Eritrea en Iran. Sterker nog, van bijvoorbeeld Myanmar weten we van berichtgeving van de NOS wél dat de Rohingya-moslims daar worden vervolgd, maar niet dat dit ook gebeurt met de christelijke Kachin in het zelfde land. Wanneer u meer over deze bevolkingsgroep wilt lezen, zie deze links en deze.

‘Vrije Westen’

Dit geldt ook voor de situatie van bijvoorbeeld Asia Bibi, de christelijke vrouw in Pakistan die bijna tien jaar gevangen zat omdat zij Mohammed beledigd zou hebben. Zij was bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk niet welkom, uit angst voor ‘sociale onrust’ en uit angst voor aanslagen. Laat dit even tot u doordringen. Een christelijke vrouw die jarenlang onterecht gevangen zat, wordt geen asiel aangeboden omdat men vreest voor aanslagen. Hoever laten we ons zelfs hier intimideren als een vrouw die zonder meer asiel zou moeten krijgen, omdat grote groepen in Pakistan dreigden haar te doden zodra zij vrij kwam, vervolgens in het zogenaamde ‘vrije Westen’ niet welkom is uit angst voor repressies hier? Over haar op handen zijnde vrijlating werd wereldwijd geschreven, maar dat het verhaal van mevrouw Bibi slechts een van de vele verhalen van vervolgde christenen in Pakistan is, daarover wordt slechts summier bericht.

Speelbal

We zagen dit ook gebeuren na de afschuwelijke aanslag in Christchurch, Nieuw-Zeeland waar in een moskee tientallen moslims werden gedood. Tegelijkertijd waren er ook aanslagen in Nigeria op christenen, maar dat werd niet of nauwelijks getoond. Zoals reeds eerder benoemd, wordt het lijden van de christenen in Nigeria of elders in de wereld geframed als ‘extreemrechtse sentimenten’. Het lijden van de vervolgde Kerk wordt zo een speelbal tussen westerse politici; een ‘links’ versus ‘rechts’ verhaal waarbij de schrijnende situatie van christenvervolging niet voor het voetlicht wordt gebracht. Met uiteraard als gevolg dat er dus ook nauwelijks actie wordt ondernomen, omdat de bittere urgentie ervan bij het grote publiek nauwelijks doordringt door de geringe berichtgeving.

‘Islamofobie’

Ook tijdens de afgelopen verkiezingscampagne voor de provinciale staten en het waterschap in ons eigen land, vlak na de aanslag in Christchurch, Nieuw-Zeeland op een moskee benadrukten Frans Timmermans (PvdA, Europees Parlement) en dr. Leo Lucassen dat deze aanslag kwam omdat mensen ‘bang worden gemaakt’ door Europese politieke partijen die angst of ‘islamofobie’ zaaien waardoor, zo zei Frans Timmermans dat ‘het ertoe kan leiden dat mensen die niet goed sporen tot geweld tegen andere mensen overgaan.’ ‘Hier,’ zo zegt Timmermans, ‘moeten wij duidelijk stelling tegen innemen.’ Hij doelde hier op Thierry Baudet van het Forum voor Democratie, die hij een idioot noemt, en op Geert Wilders van de PVV wier gedachtengoed volgens Timmermans is dat: “Wij, witte christenen, worden verdrongen uit ons eigen land, weggejaagd.”

Complottheorie

Ten eerste heeft naar ik weet noch Wilders noch Baudet er een groot issue van gemaakt dat ‘witte christenen worden verdrongen uit eigen land’, maar wat veel erger is, is de associatie met christenen en hun witte huidskleur die Timmermans en ook Lucassen hierbij maken: “Kern van de door hen aangehangen complottheorie is dat naïeve linkse aanhangers van het multiculturalisme verantwoordelijk zijn voor de massa-immigratie van moslims en andere immigranten van buiten Europa. Met name de moslims onder hen zouden erop uit zijn de macht over te nemen en door een proces van ‘omvolking’ de ‘blanke’, christelijke, Europeanen te verdringen”. De christenen die worden vervolgd in het Midden-Oosten, Azië en Afrika zijn niet wit, zo hun huidskleur er überhaupt al toe doet. Zoals reeds gezegd, wordt hier al nauwelijks aandacht besteedt in de mainstream media over de christenvervolging. Christenen in Nederland zijn doorgaans lid van christelijke partijen zoals het CDA, de SGP of de CU en niet van de PVV of het Forum voor Democratie en de laatste twee partijen hebben niet als speerpunt dat zij ‘witte christenen’ willen redden van uitzetting uit ons land. Bizar.

Rechtsextremisme

Maar hier speelt nog iets anders op de achtergrond mee; namelijk dat christenen vaak inderdaad worden geassocieerd met wit of blank zijn, ook al zijn de meeste christenen op de wereld dat niet. Rahola zegt dit ook: “Christenen zijn geen slachtoffers, want zij waren volgens dit soort sentimenten in het verleden degenen die anderen vervolgden.” Hoeveel islamitische aanslagen er ook zijn, Brussel, Parijs, Nice, Madrid, Stockholm, New York, Boston, Cairo, Alexandrië, Bagdad, Ankara et cetera, hier mag je niet bang voor zijn want dat heet ‘islamofobie’. Maar een aanslag – hoe verschrikkelijk ook – in Nieuw-Zeeland wordt direct gelinkt aan vermeende anti-islamsentimenten of rechtsextremisme van politieke opponenten waar wij ‘duidelijk stelling tegen moeten nemen’ aldus Timmermans.

Stelling nemen

In dit hele politieke spectrum, links tegen rechts of extreemrechts, is de vervolgde Kerk op zichzelf aangewezen want niemand wil zich hieraan branden omdat de eigen politieke belangen zwaarder wegen dat het lijden van onze christelijke medemensen. Rahola zegt dit zeer treffend: “Voor extreemrechts zijn vervolgde christenen te exotisch om zich druk om te maken en voor links kunnen zij geen slachtoffer zijn, want ze zijn schuldig.” Wanneer mensen worden vervolgd, vermoord, ontvoerd en verkracht, alleen omdat ze christen zijn, dán horen wij duidelijk stelling te nemen. En precies dat laten wij na, omdat onze eigen politieke voorkeur en de polarisering in onze eigen omgeving van groter belang lijkt te zijn dan opkomen voor de vervolgde Kerk. Het Westen moet zich schamen dat het zover is gekomen dat het lijden van anderen ondergeschikt is geraakt aan onze eigen politieke machtsstrijd en interne verdeeldheid. We horen deze zaken zuiver van elkaar te scheiden, zodat de vervolgde christenen niet langer het kind van de rekening zijn en op onze onvoorwaardelijke steun kunnen rekenen. Wanneer we dit niet doen, kunnen we zoveel praten over onze eigen idealen als wij willen, maar dan zijn dit slechts woorden en holle politieke retoriek. (Sonja Dahlmans)

‘Ik heb een fout gemaakt’

Tot grote ergernis van velen horen wij van veel terugkerende jihadisten en hun echtgenotes dat het aansluiten bij IS een ‘fout is die zij hebben gemaakt’. Yago Riedijk, zijn vrouw Shamima Begum, Hoda Muthana zijn hier slechts een paar voorbeelden van. Soms laat dit zich vertalen als een interpretatiefout; de tijd bij IS heeft hen niet gebracht wat zij hoopten of IS is niet de ‘ware’ islam. Andere keren is de fout die zij hebben gemaakt slechts het leven in het kalifaat dat toch minder rooskleurig uitpakte dan zij vooraf hadden gehoopt. De msm zwelgen in dit soort terugkeerverhalen en geven steeds opnieuw een podium aan jonge mannen en vrouwen die worden neergezet als slecht geïnformeerde passanten die terecht kwamen in een situatie die zij van te voren beslist niet hadden kunnen voorzien.

Expliciete, gruwelijke beelden

Het tegendeel is waar als je de terrorisme-experts een paar jaar geleden hoorde; toen werd duidelijk gezegd dat de video’s die IS maakte toch vooral werden gemaakt om jongeren te lokken naar het zelfbenoemde kalifaat. De meest gruwelijke video’s waren in omloop en ook de teksten en foto’s in ‘Dabiq’, het magazine van IS, logen er beslist niet om. Geen misdaad te gruwelijk of het werd full color getoond. Deze jongeren wisten heel goed waar zij naartoe gingen en met wie zij te maken hadden. Dat zij er tóch voor kozen te gaan en zich hierbij aan te sluiten en zich niet, zoals je zou verwachten, direct afkeerden na het zien van zulke expliciete, gruwelijke beelden is zeer problematisch. Het is even problematisch dat zij nu ze terug willen keren ontkennen hier iets vanaf te hebben geweten en doen alsof ze nergens iets mee te maken hebben gehad. Wie heeft dan al die gruweldaden gepleegd als niemand verantwoordelijk is en slechts een onnozele passant is geweest? De bewijzen van hun misdaden liegen er niet om; video’s, dode lichamen, verkrachte vrouwen en kinderen, slaven verhandeld op slavenmarkten in onder andere Libië en ga zo maar door. 

Jahilliyah – onwetendheid

Kwalijk in het interview met Yago Riedijk is dat hij voortdurend praat over ‘zij’ wanneer hij het over IS heeft, hiermee pretenderend dat hij zelf daar niets mee te maken had of heeft. Het claimen van onwetendheid is niet nieuw; meerdere jihadisten die terug willen keren beweren dat zij nergens vanaf hebben geweten. Volgens islamexpert dr. Mark Durie in zijn boek The Third Choice, is het menselijke probleem binnen het christendom de erfzonde en binnen de islam onwetendheid. De islam spreekt inderdaad van de periode van voor de islam als de Jahilliyah; de periode van onwetendheid. Maar jahilliyah, met een kleine letter, kan ook een mens zijn/haar onwetendheid zijn. Het woord jahilliyah zou je kunnen zien als een samentrekking van twee termen; jahl, onwetendheid, en van jahaalah, dwaasheid. In dit licht gezien kunnen we de verklaringen van jihadisten als Riedijk en anderen zien; ik was onwetend. Echte schuld bekennen zij nooit, spijt betuigen doen ze ook nauwelijks, ze waren slechts ‘onwetend of dwaas’ en dat kan hen, in hun eigen optiek, niet aangerekend worden. Riedijk gaat zelfs nog verder; hij vindt dat Nederland het goede voorbeeld moet geven en hem en zijn vrouw, Shamima Begum, terug moet laten komen zodat zij samen een toekomst in ons land kunnen opbouwen.

De MSM smullen

De enige keer dat Riedijk heftig reageert in het hele interview is wanneer hij over IS spreekt en zegt: “Ze hebben de reputatie van islam negatief beïnvloedt.” Dát vindt hij erg. Over de slachtoffers van IS en over hun gruwelijke lot spreekt hij niet en, het moet gezegd, de interviewer vraagt er ook nauwelijks naar. Het imago van de islam moet ten alle tijden beschermd worden, terugkerende jihadisten zijn ‘slechts’ onschuldige en onwetende voorbijgangers en wat IS deed heeft niets met de islam te maken. Althans; dat is de visie van Riedijk en anderen naar de buitenwereld toe. En de msm smullen hiervan. In plaats van de teksten die oproepen tot geweld te bekritiseren of onder de loep te nemen, wordt er een nieuwe strijd gevoerd via de media, namelijk de ‘ware’ islam beschermen en duidelijk te maken dat die iets totaal anders zegt dan wat IS en alle andere terreurorganisaties de afgelopen decennia hebben laten zien.

Vreselijke dingen

Iedereen die daar vraagtekens bij stelt wordt afgeschilderd als een ‘islamofoob’ in diverse media hoewel Riedijk wel zegt begrip te hebben voor angst voor de islam bij mensen na alles wat IS heeft gedaan. Wanneer wij zien -en we weten nog lang niet alles wat zich daar heeft afgespeeld- wat er allemaal is gebeurd in IS-gebied, kan het toch niet verwonderlijk zijn dat dit angst inboezemt bij mensen? Zéker wanneer zij ook nog smeken terug te mogen komen en in ons land te willen wonen, maar geen spijt betuigen of laten zien dat zij worstelen met de vreselijke dingen die zij hebben gedaan of waar zij medeplichtig aan zijn. (Sonja Dahlmans)

Hoe media begrip kweken voor jihad ‘strijders’ en ‘bruiden’

Het kan u als lezer niet zijn ontgaan; de vraag wat wij moeten doen met terugkerende jihadisten werd de afgelopen weken gepersonifieerd door Shamima Begum. Dit is een Britse jonge vrouw die, nu Islamitische Staat bijna is verslagen, terug wilde keren naar het Verenigd Koninkrijk met haar jonge zoontje: Jarrah, zo heet hij, nota bene vernoemd naar een islamitische jihadist. Opmerkelijk aan deze vrouw is dat zij geen enkele emotie toont waar het de slachtoffers betreft van IS, de gewelddadige organisatie waarbij zij zich vrijwillig aansloot. Zonder een spier op haar gezicht te vertrekken vertelt zij dat ze ‘ok was’ met de onthoofdingen van mensen.

Slachtofferdenken

Ook de slachtoffers van de aanslag tijdens een concert van Ariana Grande in Manchester door een jihadist vond mevrouw Begum geen enkel probleem. Dit zou volgens haar namelijk hetzelfde zijn als het doden van Syriërs door Westerse landen. Dat de groep waar zij zich bij aansloot, IS, ook burgerslachtoffers maakte, zoals de Yezidi en christenen in Syrië en Irak, daarover rept Begum met geen woord. Shamima vindt – zo blijkt uit een interview met haar – dat de inwoners van het Verenigd Koninkrijk ‘sympathie voor haar zouden moeten opbrengen vanwege alles wat zij heeft meegemaakt.’ De Britse regering heeft haar de Britse nationaliteit afgepakt. Ook dit kon op geen enkel begrip van Shamima Begum rekenen, zo vast zit zij in het eigen slachtofferdenken. Zij overweegt overigens ook nog een Nederlands paspoort aan te vragen zodat zij in ons land kan wachten tot haar Nederlandse echtgenoot uit de gevangenis komt.

Te extreem

Het kan nog veel gekker; Jeremy Corbyn, de leider van de Britse Labour Party vertelt in een interview dat Shamima Begum volgens hem het ‘recht heeft terug te keren naar Groot-Brittannië’. Daar aangekomen zou zij dan volgens hem wel geconfronteerd moeten worden met vragen en eventuele acties daarna. Maar, zo zegt Corbyn, iemand zijn nationaliteit afpakken is te extreem. Je aansluiten bij een groep die erom bekend staat mensen te onthoofden of in een kooi vastgezet levend te verbranden of juist verdrinken en daar ‘ok’ mee te zijn zoals Shemima Begum onlangs nog aangaf, lijkt mij op z’n zachtst gezegd ook extreem. Wanneer u haar naam zou googelen krijgt u tal van artikelen te zien: bijna alle media hebben wel iets over deze vrouw geschreven.

Zieke manier

Het past allemaal in het platform dat de media al jaren bieden aan mensen als Begum die zichzelf als slachtoffer zien en van politici, celebraties en opiniemakers die dit beeld versterken. Ook de taal die de media gebruiken draagt hieraan bij. Neem bijvoorbeeld het woord ‘jihadbruidje’. Bij het woord bruidje denken de meeste mensen aan een lieflijke, onschuldige jonge vrouw in het wit die in het huwelijksbootje stapt met haar geliefde om nog lang en gelukkig te leven zoals sprookjes meestal eindigen. Wat voor zieke manier van denken maakt dat dit woord wordt gebruikt voor jonge vrouwen die willens en wetens een veilig land verlaten om zich aan te sluiten bij een groep mannen die mensen onthoofden, levend verbranden en vrouwen verkrachten en verhandelen op een slavenmarkt? En daar dan ook nog, zoals Shemima Begum, ‘ok’ mee zijn?

Op slavenmarkt verhandeld

Ook de naam die wordt gebruikt voor jihadisten, IS ‘strijders’ doet voorkomen alsof wij hier te maken hebben met dappere mannen die vol vuur strijden voor de goede zaak. Terwijl de waarheid is dat dit mannen zijn die nietsontziend en zonder enige empathie mannen en vrouwen hebben gedood en gemarteld, verkracht en op een slavenmarkt hebben verhandeld. Bizar dat deze mannen en vrouwen ‘bruiden’ en ‘strijders’ worden genoemd, maar de jezidi steevast als seksslavinnen worden betiteld alsof wat IS van hen maakte, is wat deze vrouwen bij uitstek typeert. Alsof zij niet meer zijn dan de optelsom van de gruwelijke daden die tegen hen waren gericht.

Jezidi

Als er een groep is die wij daadwerkelijk strijders kunnen noemen, zijn het wel vrouwen als Pari Ibrahim, de voorvrouw van de Free Yezidi Foundation. Zij is de ware strijder die vol vuur opkomt voor de belangen van haar volk. Juist de manier waarop de jezidi zich hebben weten te handhaven ondanks alle gruwelijkheden die zij zelf of hun familie hebben meegemaakt dient respect in woord en daad van onze kant. (Sonja Dahlmans)

De bekering van Joram van Klaveren (2)

Opmerkelijk genoeg vindt het tweede deel van het gesprek tussen Tijs van de Brink, EO, en ex-PVV’er Joram van Klaveren plaats in een rooms-katholieke kerk (De bespreking van het eerste deel vindt u hier). De reden hiervoor? Van de Brink merkt op: “Ja, die zijn open hé? Daar kun je naar binnen meestal.” Dit wordt door beide heren als een voordeel gezien, twee mannen die beiden een protestants christelijke achtergrond hebben. In de protestantse kerk is de deur dicht wanneer er geen dienst plaatsvindt. In de katholieke Kerk is de deur inderdaad meestal open vanuit de gedachte dat ieder mens tot God mag komen op elk moment en niet alleen tijdens de Heilige Mis.

Kruisdood

In de kerk aangekomen vraagt Van de Brink aan Van Klaveren waarom hij nu geen christen meer is. Joram van Klaveren antwoordt hier iets zeer opmerkelijks voor wie de islamitische bronnen kent. Hij geeft aan dat het idee dat er een moord plaats moet vinden voordat God kan vergeven (christenen geloven dat Christus de kruisdood stierf voor de vergeving van de zonden) iets is waar hij zich niet (meer) in kon vinden. Zou God, vraagt Van Klaveren zich hardop af, niet gewoon kunnen vergeven zonder een dood?

Hellevuur

In de islamitische brontekst Sahih Muslim, een van de twee hadith collecties met bijzondere autoriteit, staan drie ahadith (meervoud van hadith) waarin staat dat Allah de moslims een Jood of christen zal geven die voor de zonden van de moslim zal branden in het hellevuur (Sahih Muslim nummer 6665, 6666 en 6668). “Abu Musa meldde dat Allah’s boodschapper (hiermee wordt Mohammed bedoeld red.) heeft gezegd: Op de Dag van het Laatste Oordeel zal Allah elke moslim een Jood of een christen geven en zeggen ‘dit is je verlossing van het hellevuur’ ” (Sahih Muslim 6665). Joram van Klaveren zegt dat God in de Bijbel zegt barmhartigheid te willen, geen offers, en vindt de kruisdood van Christus daarin niet passen. Hoe hij dit ziet in het idee dat Allah elke moslim een Jood of christen zal geven die voor de daden van de moslim gestraft zullen worden voor de eeuwigheid blijft een interessante vraag.

Gestraft voor zonden

Van Klaveren gaat door met zeggen dat in het Oude en in het Nieuwe Testament staat, onder andere in Ezechiël, dat vaderen niet hoeven te sterven voor hun zonen. Dit staat inderdaad in Ezechiël 18:4 waar God zegt dat alleen wie zondigt zal sterven. Van Klaveren zegt dat binnen het christendom de mensheid gestraft wordt voor de zonden van Adam en impliciet zegt hij dus dat dit binnen de islam niet zo is. Dat is opmerkelijk. In Sahih Bukhari 6614 staat: “De profeet heeft gezegd: ‘Adam en Moses redetwistten met elkaar. Moses zei tot Adam ‘O Adam! Jij bent onze vader die ons teleurgesteld heeft en ons uit het paradijs heeft verdreven.’ ”

Barakah

Er zijn nog meerdere ahadith waarin dit staat. De bewering van Van Klaveren dat dit iets uit het christendom is en niet uit de islam klopt dus niet. Juist binnen het christendom is er verlossing door Christus, iets wat in de islam niet gebeurt, de moslim is afhankelijk van het verzamelen van genoeg ‘barakah: de juiste balans tussen goede en kwade daden waarop de gelovigen worden afgerekend op de Laatste Dag. Ook zegt Van Klaveren dat binnen de islam Jezus ook de Messias genoemd wordt. Dat laatste is waar, maar er is geen enkel theologische verklaring voor deze titel al-Massih, maar dat zegt Van Klaveren er niet bij.

Niet barmhartig

Als laatste de opmerking van Joram van Klaveren over de kruisiging van Christus die volgens hem ‘zou kunnen hebben plaatsgevonden als je naar de bronnen kijkt’. Hij doelt hiermee op bronnen binnen de islam die zeggen dat er een kruisiging heeft plaatsgevonden. Wat hij niet vermeldt is dat die bronnen juist zeggen dat niet Jezus, maar iemand anders gekruisigd is en dat Allah het deed lijken alsof het Jezus was voor de aanwezigen bij het Kruis. Dit is uiteraard in strijd met de bewering van Van Klaveren dat het niet barmhartig is iemand te laten sterven of iemand te straffen voor de (vermeende) zonden van een ander, soera 4:157 ‘maar zij doodden hem niet, noch hebben zij hem gekruisigd, maar het was zo gemaakt dat het leek alsof dit zo was’.

Wrang

De hadith overlevering van Ibn Abbas is hierin nog duidelijker, Jezus vraagt hier aan zijn discipelen: “Wie van jullie naar mijn gelijkenis zal worden gemaakt en in mijn plaats zal worden gedood, hij zal op hetzelfde niveau van het paradijs (de islam kent meerdere lagen of niveaus voor het paradijs) met mij zijn.” De opdracht die christenen in het Evangelie (Mattheus 16:23-25 en Lucas 9:23-25) van Jezus krijgen, wordt hiermee wel heel wrang. Wanneer Jezus namelijk zelf een ander de klus liet klaren zogezegd, zoals in bovenstaande islamitische traditie, heeft hij alle christelijke martelaren door de eeuwen heen iets laten doen waar Hij zelf niet toe bereid was, namelijk de kruisdood sterven. Hoe dít volgens Van Klaveren barmhartig te noemen is, blijft een groot raadsel. (Sonja Dahlmans)

Dit is het tweede artikel over de bekering van Joram van Klaveren. Het eerste vindt u hier.

De bekering van Joram van Klaveren (1)

Er is nogal wat te doen over de bekering tot de islam van Joram van Klaveren, oud-politicus en woordvoerder ‘islam’ voor de PVV. In het EO-programma NieuwLicht van Tijs van de Brink kreeg Van Klaveren de gelegenheid om zijn bekering uit te leggen. Dit werd eerst in een moskee gedaan, waarna de heren samen vertrokken om ook in een kerk over de bekering van Van Klaveren te spreken. Een bekering die op z’n zachts gezegd opvallend te noemen is gezien de jaren die Van Klaveren voor de PVV in de Kamer doorbracht om diezelfde islam in vaak behoorlijk stevige taal te bekritiseren. Voor hij zijn carrière als parlementariër begon, was Joram van Klaveren afgestudeerd in de godsdienstwetenschappen en religie en doceerde hij godsdienst- en maatschappijleer in het voortgezet onderwijs. Interessant.

(meer…)

Zwitserse chocoladefabrikant onderwerpt zich aan islamitische wet

Het nieuws van Valeurs Actuelles van 24 december 2018 is zo absurd en shockerend dat het nauwelijks te geloven is. Het weekblad maakt bekend dat de consumptie van de Toblerone voortaan officieel is toegestaan door de islamitische wet. Een van de beroemdste chocolades ter wereld is dus vanaf april 2018 halal geworden!

‘Levensfilosofie’

Mounir Khozami is daar als vertegenwoordiger van de Arabieren in Zwitserland opgetogen over. Hij legt uit aan de krant Blick dat halal  “meer is dan het afzien van varkensvlees, het is een levensfilosofie. Halal strekt zich niet louter uit tot voeding, maar ook tot tal van andere domeinen van het dagelijks leven.” Ook al heeft de befaamde chocoladereep zijn oorspronkelijke recept bewaard, de ingrediënten en de productie ervan zijn aangepast aan de nieuwe norm.

Verboden ingrediënten

Een ander artikel over hetzelfde onderwerp, dat wordt aangehaald door Le Salon Beige, geeft een treffende analyse van deze stille hervorming. Het benadrukt dat “halal niet slechts een kwestie is van ingrediënten: het is ook een kwestie van bereidingswijzen die stuk voor stuk in staat moeten zijn het contact te vermijden met verboden ingrediënten (varkensvlees in het bijzonder en alcohol) gedurende het hele productieproces met inbegrip van opslag en vervoer.

Gecertificeerd halal

Dit houdt in dat er imams belast zijn met de regelmatige inspectie van de productieketens van de fabrikant om er zeker van te zijn dat de halal-normen gerespecteerd worden. Dit is ook een kwestie van traceerbaarheid, vervolgt Le Salon Beige. “De fabriek van Tablerone heeft van al zijn onderaannemers gevraagd eveneens gecertificeerd halal te zijn”. Het blog vraagt zich af: ”Hoeveel miljoen Zwitserse francs worden hier door Mondelez International aan uitgegeven? Hoeveel duizenden (?), tienduizenden (?) Zwitserse franks worden jaarlijks in totaal betaald door het geheel van onderaannemers en toeleveranciers om het voortduren van de traceerbaarheid te garanderen?”

‘Veralgemenisering moslimbijdrage’

 “Hoeveel betalen we bij elke aankoop van Toblerone indirect mee aan de financiering van islamitische activiteiten? De halalisering, dat is de VMC, de veralgemenisering van de moslimbijdrage”, maakt hij zich terecht boos. Het feit dat Toblerone voortaan halal is, dringt nauwelijks door tot de media, omdat het bedrijf Mondelez bang is voor boycot-oproepen door consumenten die ontevreden zijn over deze wijziging. Maar het is nog niet te laat om in beweging te komen tegen deze nieuwe toegeving aan de islamisering van Europa. (Nathalie Burckhardt op Avenir de la Culture)

Marrakesh nog erger dan gedacht: het behelst nóg een verdrag!

Achter het migratieverdrag van ‘Marrakesh’ zit een ander, nog funester vluchtelingenverdrag.

Het lijkt van een welhaast duivelse sluwheid: terwijl de elite heel Europa op zijn kop zet en laat debatteren over het migratiepact van Marrakesh, heeft zij het plan daar in alle stilte NOG een pact te laten aannemen. De gevolgen daarvan zijn voor Europa nog veel verstrekkender en vernietigender dan het al zo omstreden migratiepact.

In media doodgezwegen

Het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zwart op wit bevestigd dat dit tweede pact eveneens op 11 december in Marrakesh getekend moet gaan worden. De Duitse parlementariër Martin Sichert (AfD) heeft dit bekend gemaakt: naast het ‘Globale Pact voor Migratie’ blijkt er nog een tweede te zijn, waarover binnenkort wordt beslist: het ‘Globale Pact voor Vluchtelingen’. Dit verdrag wordt in de media doodgezwegen. Er zal over worden gestemd in de generale VN-vergadering.

Massieve druk

Dit andere pact behelst twee hoofddoelen: het verminderen van de druk op landen van eerste ontvangst en het vergroten en opnieuw opzetten van vestigingsprogramma’s. In ronde bewoordingen: landen van eerste ontvangst als Turkije en Jordanië moeten door Europa ontlast worden. Het overgrote deel van de vluchtelingen moet met behulp van migratie- en hervestigingsprogramma’s naar Europa worden overgebracht. Deze eindeloze stroom zal dus ook naar Nederland komen en daar onze huizen- en arbeidsmarkt, onze sociale voorzieningen en onze cultuur in het algemeen onder massieve druk zetten.

Versneld ondertekend

De globale elites zijn zich de weerstanden hiertegen in Europa wel bewust. Oorspronkelijk lag het in de bedoeling dit vluchtelingenpact pas in de late herfst van 2019 te ondertekenen. Het Duitse ministerie van Buitenlandse zaken heeft bevestigd dat dit versneld gaat gebeuren. Het VN-vluchtelingenpakt zal eveneens op 11 december in Marrakesh worden ondertekend. Kennelijk wil men voorkomen dat de weerstanden te hoog kunnen oplopen en wil men bovendien profiteren van de afleiding die het andere omstreden verdrag, het migratiepact van Marrakesh, oproept.

Politiek wel verplichtend

De formulering van het Duitse ministerie, terug te vinden op de website van de publicist David Berger, is overigens interessant. “Het VN-vluchtelingenpakt wordt op 10/11 december 2018 in Marrakesh (Marokko) aangenomen – naast het eveneens juridisch niet-bindende, politiek echter wel verplichtende Globale Pact voor veilige, geordende en reguliere migratie  (Global Compact on Safe, Orderly and Regular Migration, GCM). De Duitse autoriteiten zijn dus eerlijker dan de Nederlandse regering: beide verdragen van Marrakesh zijn wel degelijk verplichtend.

Teken de petitie!

Teken daarom vandaag nog tegen Marrakesh en vraag premier Rutte ons land met onmiddellijke ingang uit Marrakesh terug te trekken. Niet alleen uit het migratie- , maar óók uit het vluchtelingenverdrag!

Deze petitie is afgelopen. Hartelijk dank voor uw steun!

Genitale verminking van meisjes hoort wel degelijk bij islam

Het geografisch argument van Femmes for Freedom is een afleidingsmanoeuvre om niet over het verband tussen islamitische bronteksten en meisjesbesnijdenis te hoeven spreken. (foto: Flickr)

door: Sonja Dahlmans

“Genitale verminking van vrouwen is geen islamitische traditie”, stond te lezen in een persbericht van acht november 2018 van de stichting Femmes for Freedom. Deze stichting heeft te kennen gegeven aangifte te willen doen tegen de as-Soennah moskee, omdat, zo staat in het persbericht: Aanleiding voor deze aangifte zijn uitspraken met betrekking tot vrouwelijke genitale verminking gedaan in een online leeromgeving. Tijdens de lessen werd door de docent gezegd dat vrouwenbesnijdenis niet verplicht is, maar wel aan te bevelen om de lusten van de vrouw te temperen.

Hardnekkig gebruik

Hoe sympathiek het idee ook is om paal en perk te willen stellen aan het bepleiten of propageren in de moskee van dit soort gevaarlijke, risicovolle praktijken, ontkennen dat dit iets met de islam te maken heeft, is absurd. Meisjesbesnijdenis komt niet alleen in islamitische kringen voor, dat klopt, maar het heeft wel met de islam te maken en in het bijzonder zelfs met de islamitische traditie. Het is een gebruik dat hardnekkig blijft voortduren. De islamitische traditie wordt de soenna genoemd. Dat woord zit ook in de naam van de betreffende as-Soennah moskee.

Authentiek

Het betreft de sira en de hadith collecties; de sira beschrijft het leven van Mohammed en de hadith collecties wat Mohammed volgens de overlevering gezegd zou hebben. In de soenna staan deze ahadith (meervoud van hadith) aangaande het onderwerp van de besnijdenis: Ahmad Ibn Hanbal 5:75; Abu Dawud, Adab 167 Sunan Abu Dawud 41:5251, Sahih Muslim 3:684 en andere. Sommige van deze ahadith worden hasan of da’if – respectievelijk ‘goed’ en ‘zwak’ – genoemd. Maar een paar van deze overleveringen worden als sahih, authentiek c.q. teruggaand tot Mohammed, beschouwd.

Meisjesbesnijdenis is verplicht

De soennitische islam kent vier shariascholen; Maliki, Shafi’i, Hanbali en Hanafi. Het is Shafi’i die voorschrijft dat wanneer een hadith (uitspraken van Mohammed) niet specifiek voor of mannen of vrouwen bedoelt is, deze voor beiden geldt. Op deze grond is meisjesbesnijdenis – net als de besnijdenis voor jongetjes – verplicht binnen de Shafi’i shariaschool van Soenni islam. Het is precies hierom onzin om te stellen dat meisjesbesnijdenis een geografisch probleem is, zoals Femmes for Freedom doet in haar persbericht, waarin zij zeggen: “Genitale verminking komt in verschillende gemeenschappen voor en is eerder geografisch dan religieus bepaald.”

Migranten

Meisjesbesnijdenis of genitale verminking komt in verschillende uithoeken van de wereld voor, precies in die landen waar de Shafi’i shariaschool wordt aangehangen. “Er is echter een gevaarlijke ontwikkeling gaande waarbij binnen islamitische gemeenschappen, waar vroeger genitale verminking van vrouwen niet voorkwam, nu genitale verminking wordt aanbevolen”, claimt Femmes for Freedom vervolgens in hetzelfde bericht. Dit gebeurt nu onder andere in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, maar dit heeft vaak te maken met migranten uit de eerder genoemde landen, waar de Shafi’i shariaschool dus wordt aangehangen.

Religieus

Sterker nog, in delen van de wereld waar meisjesbesnijdenis eerder niet voorkwam, zoals bijvoorbeeld in Zuidoost-Azië, is het samen met de Shafi’i shariaschool geïntroduceerd. Het is dus daarom niets cultureels of geografisch, maar iets religieus en precies dit wordt altijd, ook door mevrouw Musa van Femmes for Freedom, ontkend. Meisjesbesnijdenis komt voor in onder andere Jemen, Mozambique, India, de Filipijnen, Maleisië, Indonesië, delen van Egypte, Kenia, Somalië en andere landen of regio’s waar de Shafi’i shariaschool wordt gepraktiseerd.

Vorm van hoffelijkheid

Wat zeggen de andere shariascholen? Volgens de meeste Maliki juristen is meisjesbesnijdenis mustahab; d.w.z. degene die het doet zal beloond worden, maar zal niet veroordeeld worden wanneer het niet gebeurt. Hanbal, stelt dat meisjesbesnijdenis niet verplicht is, maar wel soenna, dus volgens de traditie van Mohammed, want daarin staat het dus beschreven. Fiqh Hanbali is o.a. in Saudi-Arabië dominant. Hanafi, in Turkije en Pakistan bijvoorbeeld is er een groot aantal volgers van deze shariaschool, stelt dat meisjesbesnijdenis niet verplicht is, maar wel een vorm van hoffelijkheid of een gunst naar de echtgenoot toe.

Nobele daad

Er zijn ook gevallen van meisjesbesnijdenis onder Bohra sjiieten in bijvoorbeeld India en delen van Pakistan. De voormalig rector van de bekende al-Azhar universiteit in Kaïro, dr. Muhammad al-Mussayar, heeft het volgende gezegd: “Alle rechtsgeleerden, vanaf de beginperiode van de islam en veertien eeuwen of meer daarna, zijn het erover eens dat meisjesbesnijdenis toegestaan is binnen de islam. Maar zij verschilden van mening over de status ervan binnen de sharia. Sommigen zeiden dat meisjesbesnijdenis een vereiste is binnen de sharia, net als de besnijdenis voor jongens, anderen zeiden dat het een reguliere praktijk is, terwijl anderen weer zeiden dat het een nobele daad is.” (bron: dr. Mark Durie, The Third Choice).

Strikte interpretatie

De bekende islamitische geleerde Ibn Taymiyyah heeft gezegd: “niet-islamitische vrouwen, onbesneden, hebben buitensporig veel seksuele verlangens.” (Fatawa al-Nisa’ of Jurisprudenties aangaande vrouwen). Ibn Taymiyyah leefde in de dertiende en veertiende eeuw en was een van de belangrijkste juristen van de Hanbali shariaschool. Een filosoof die een zeer strikte vorm van interpretatie van de koran en tradities aanhield, absoluut, maar hij deed dit op basis van de bronteksten en niet vanwege de cultuur of geografisch ligging.

Kortom, er zijn dus shariascholen die zeggen dat het verplicht is en andere die zeggen dat het aan te bevelen is, maar aangezien zij er allen over spreken, is het duidelijk dat het dus ‘iets’ met de islam te maken heeft. Tenzij mevrouw Musa wil claimen dat de soenna en de sharia niets met de islam te maken hebben. Dat is uiteraard een belachelijk idee.

‘Cutters’ ingevlogen

Meisjesbesnijdenis komt ook onder niet-moslims zeker voor, dat wil echter niet zeggen dat het niets met de islam te maken heeft. Zeker niet aangezien het moslims zijn die zo aan het gebruik vasthouden dat het inmiddels ook in landen als de V.S. en het Verenigd Koninkrijk, zoals hierboven reeds genoemd, op grote schaal voorkomt. Maar ook dichter bij huis, in België, is meisjesbesnijdenis inmiddels een groot probleem. Meegebracht door met name islamitische migranten. Er worden zelfs ‘cutters’ speciaal ingevlogen vanuit het buitenland. Daar komt nog bij dat het excuus van cultureel gebruik versus religieus gebruik geen stand houdt; cultuur en religie beïnvloeden elkaar nu eenmaal. Dit soort argumenten, het culturele, maar ook het geografische argument waar de stichting Femmes for Freedom gebruik van maakt in het eerder genoemde persbericht, zijn een afleidingsmanoeuvre om niet over het verband met de islamitische bronteksten en meisjesbesnijdenis te hoeven spreken.

Machtsstructuren

Het is goed dat er veel moslims vandaag de dag zijn, zoals bij Femmes for Freedom, die meisjesbesnijdenis willen stoppen, maar dat kan alleen gebeuren wanneer de islamitische wereld hier eerlijk over is en niet van alles aanwijst als probleemveroorzaker, behalve de islamitische bronteksten zelf. Femmes for Freedom zegt zelfs: “De Nederlandse overheid is met betrekking tot genitale verminking al te lang inactief gebleven.” Zij verwijten onze overheid wel preventieve initiatieven te ondersteunen, maar geen oog te hebben voor vrouwen en meisjes die al besneden zijn. Femmes for Freedom gaat zelfs zover te stellen dat: “De Nederlandse overheid weigert de verminkte vrouw haar lichamelijke integriteit terug te geven en houdt daarmee de machtsstructuren uit de patriarchale gemeenschappen in stand.”

Ontkenning

De pot verwijt de ketel; wanneer de islamitische wereld eindelijk eens zélf met de genitale verminking van meisjes afrekent en de bronteksten, fatwa’s, uitspraken van islamitische geleerden en de sharia die dit mogelijk maken bekritiseert en daar stelling tegen durft te nemen, dan – en pas dan – kan meisjesbesnijdenis een halt toe worden geroepen. Ontkenning leidt doorgaans niet tot oplossingen, maar houdt de situatie mede in stand. Overheden, niet alleen de Nederlandse, kunnen pas iets doen wanneer er eindelijk eens met één stem gesproken wordt binnen de moslimgemeenschap. Al deze onduidelijkheid helpt niet, maar schept alleen maar meer verwarring wat juist de probleemanalyse en het oplossen ervan schier onmogelijk maakt. Studie heeft aangetoond dat meisjesbesnijdenis op korte termijn shock, ernstige bloedingen en psychische problemen kan veroorzaken. Op de lange termijn kan er sprake zijn van vroege onvruchtbaarheid, chronische pijn, complicaties bij bevallingen, ontwikkeling van keloïd  (goedaardig gezwel) en zelfs gevaar voor een pasgeboren baby wanneer de moeder is besneden (bron).

Zero tolerance

Wanneer wij willen dat deze pijnlijke, schadelijke en traumatiserende praktijken stoppen, moeten wij een begin maken de teksten die aan de basis hiervan liggen te durven bekritiseren. Er moet een duidelijk beleid hieromtrent komen en van overheidswegen moet er een risicoanalyse gemaakt worden waarin meegenomen wordt dat meisjesbesnijdenis binnen diverse islamitische shariascholen geaccepteerd wordt en soms dus zelfs verplicht is. Imams en ouders moeten een luid en duidelijk signaal van zero tolerance te horen krijgen. Er moet veel meer eenduidige informatie komen; dit soort vreselijke praktijken mogen niet voort blijven bestaan omdat men zich eerder druk maakt om de reputatie van de islam dan om de lichamelijke integriteit van deze jonge meisjes.

 

De zaak Tommy Robinson: ‘Bescherm de kinderen’

Demonstratie voor Tommy Robinson (Foto: Kristoffer Trolle via Flickr)

door: Sonja Dahlmans

We waren op 23 oktober aanwezig op de bijeenkomst in de Old Bailey in Londen, waar Tommy Robinson moest voorkomen op beschuldiging van minachting van de Engelse rechtbank.  “Bescherm de kinderen van de armen en straf de daders.”

Robinson had buiten de rechtszaal waar een groep van de zogenoemde Muslim grooming gangs terecht stond, opmerkingen over deze zaak gemaakt voor camera. Het is verboden om commentaar op een lopende zaak te geven. Robinsons verdediging is dat hij niet meer bekend heeft gemaakt dan al door o.a. de BBC was gepubliceerd. Hij heeft geen nieuwe zaken of geheime informatie geopenbaard. Wat hij gezegd heeft, was al bekend bij het (grote) publiek volgens Robinsons advocaat. Op basis van zijn live-verslag werd Robinson vervolgens zelf aangehouden en gevangen gezet. De aanhangers van Tommy Robinson zien zijn arrestatie en de weken die hij daarna in de gevangenis moest doorbrengen als een voortzetting van het systeem dat deze Muslim grooming gangs jaren beschermde zonder in te grijpen en als verraad van het eigen, Britse volk.

Bij elite omstreden

Het verleden van Tommy Robinson, die door de main stream media als extreemrechts wordt geportretteerd vanwege zijn verleden bij de English Defense League, speelt hem parten. Ook al heeft hij een aantal jaar geleden reeds afstand van de EDL en haar gedachtegoed genomen, de link hiermee wordt steevast gelegd elke keer wanneer er iets over hem wordt gezegd of geschreven. Dit maakt hem bij de elite – de pers en een groot deel van de politieke partijen – en een deel van het publiek zeer omstreden, maar een ander deel van het publiek draagt hem juist op handen.

Daderprofiel

Robinson spreekt als een van de weinigen openlijk over het misbruik van moslim pedofielennetwerken in het Verenigd Koninkrijk waar moslim mannen, overwegend van Pakistaanse afkomst, jaren lang hun gang konden gaan zonder dat de autoriteiten hen een strobreed in de weg legden. Ook legt hij bloot hoe het systeem niet alleen heeft gefaald waar het de bescherming van deze kinderen aangaat, maar ook hoe het faalde in het bestraffen van de daders en het durven benoemen van het daderprofiel. De (vermoedelijke) daders worden in de pers en in officiële overheidsrapporten als ‘Aziatisch’ of ‘Pakistaans’ omschreven, zelden wordt benoemd dat meer dan 70% van de veroordeelde daders of verdachten moslim is.

Onoverbrugbare kloof

Reeds in 2014 schreef Lia van Bekhoven, correspondent in Londen voor o.a. Nieuwsuur, Omroep MAX, Terzake, VRT en BNR, op TPO dat de meeste slachtoffers van deze pedofielennetwerken meisjes zijn uit de sociale onderklasse van het Verenigd Koninkrijk. De haast onoverbrugbare kloof die het Verenigd Koninkrijk verdeeld, wordt zichtbaar in hoe er tegenover Tommy Robinson aangekeken wordt. Dit blijkt op drieëntwintig oktober ook wanneer ik bij aankomst vlak voor het gebouw van de Old Bailey Antifa hoor schreeuwen dat de voor de gelegenheid toegestroomde supporters van Robinson nazi’s en fascisten zijn net als Robinson zelf.

Bijna feestelijk

De Tommy-supporters laten dit gelaten over zich heenkomen en zijn meer bezig met wat zich op dat moment in de rechtszaal afspeelt en of Robinson later nog naar buiten zal (mogen) komen dan met de scheldpartijen van hun opponenten. De stemming onder de aanhang van Robinson is op sommige momenten zelfs bijna feestelijk te noemen; er wordt gezongen, er worden grappen gemaakt en gelachen, maar met name heerst er een gevoel van solidariteit onderling en met Robinson. Antifa krijgt op deze opperbeste stemming maar geen vat.

Applaus

De voor deze dag uitgerukte politiemacht hoeft geen groepen mensen uit elkaar te halen of houden. Voor een deel komt dit ook omdat er een groot podium is gebouwd, waar Robinson later die ochtend zal spreken, dat de beide groepen van elkaar scheidt. Later die morgen doet ook Tommy Robinson een oproep aan zijn aanhang zich rustig te gedragen zodat niemand kan zeggen dat zij agressief of gewelddadig zijn geweest. Dit zou het onderwerp van de grote misbruikschandalen naar de achtergrond duwen vreest hij. Zijn verzoek krijgt applaus van de menigte, maar zoals ik reeds eerder schreef, erg agressief of gewelddadig waren zij al niet.

‘Shame on you!’

Ik zag en sprak veelal bezorgde, wat oudere, Britse mannen en vrouwen, zelfs een enkele oorlogsveteraan en (groot)ouders van kinderen in de basisschool leeftijd. Mensen die zichzelf zien als ‘typically British’ of de ‘gewone’ man of vrouw. Daarnaast was er veel,  internationale, pers op de been en veel politie aanwezig. Voor de gelegenheid was het populaire lied ‘Halleluja’ van een nieuwe tekst voorzien en dit werd door alle aanwezigen luidkeels meegezongen. Wanneer de zaak tegen Robinson wordt uitgesteld en hij naar buiten komt om te spreken, hangt iedereen aan zijn lippen. Geregeld draait het publiek zich om naar de ramen van de Old Bailey van waarachter de medewerkers van de rechtbank zitten en schreeuwt hen toe, met de wijsvinger wijzend, ‘shame on you, shame on you.’ Er komt geen enkele reactie uit het gebouw.

 

Inscriptie op de Londense rechtbank: Bescherm de kinderen van de armen en straf de daders.

Ironisch

Terwijl ik daar zo sta om alles in mij op te nemen, valt mijn oog op de inscriptie op het gerechtsgebouw die ook bij dit artikel prijkt. Daarop staat te lezen: “Bescherm de kinderen van de armen en straf de daders.” En juist in dit gebouw, waar deze inscriptie voor een ieder zichtbaar is ingekerfd, moet een man terechtstaan die de vinger op de zere plek legt en alle medewerkers van politie, de rechtspraak en de politiek in het Verenigd Koninkrijk ter verantwoording roept voor hun nalatigheid nu juist dát te doen wat zij zichzelf ten doel hebben gesteld. Ironisch, omdat de meeste van de aanwezige mensen die dag nu juist uit de armere onderklasse komen van wie de kinderen volgens de inscriptie beschermd zouden moeten worden. Net zoals reeds de meeste slachtoffers van het misbruikschandaal.

Journalisten

Behalve de speech van Robinson en zijn verdediging zijn er ook supporters van hem uit het buitenland gekomen die het woord nemen, zoals Ezra Levant (The Rebel) en Avi Yemini. Een interessante bijdrage is die van de Canadese journalist Andrew Walton die eerder op de dag in de perskamer hoort hoe de daar aanwezige journalisten met elkaar afspreken te zullen schrijven dat er “hooguit een paar honderd supporters van Robinson waren omdat we dit geen eer willen geven.” Inderdaad lees ik later die dag een artikel in de Evening Standard waarin staat dat er hooguit vijfhonderd aanwezige supporters van Tommy Robinson waren. Zelf schat ik in dat er tussen de vijftienhonderd en tweeduizend mensen zijn geweest.

Muslim grooming gangs

In Rochdale, Oxford, Birmingham, Telford, Rotherham, Peterborough, Middlesbrough, Leeds, Leicester en veel meer steden in het Verenigd Koninkrijk zijn decennia lang jonge, kwetsbare meisjes, veelal uit de jeugdzorg, seksueel misbruikt en seksueel geëxploiteerd door moslim mannen. Vanwege het koloniale verleden van het Britse rijk, betreft dit met name mannen die van oorsprong uit Pakistan komen. Dit grootschalige misbruik is genegeerd en onder de pet gehouden. Veel professionals, politie, jeugdzorgmedewerkers, leraren, sociaal werkers, wisten ervan, maar keken de andere kant op, vaak uit angst als ‘islamofoob’ of ‘racist’ te worden gezien.

Gewelddadig mishandeld

Er zijn meisjes uit de sociaal lagere klasse die erop aangekeken werden dat zij prostituees zouden zijn of ‘gemakkelijk’ terwijl de daders werden beschermd. Meisjes en hun families werden bedreigd, zeer gewelddadig mishandeld en ook werd hun alcohol en/of drugs gegeven. De meiden die inmiddels vrij zijn, leven nog altijd in angst omdat de daders meestal vrijuit gingen. En nog altijd stroomt er informatie binnen over nieuwe steden waar zich misbruik heeft afgespeeld onder het toeziend oog vaak van politie, jeugdzorg en welzijnswerkers.

Overwinning! Tweede Kamer herstelt ouderrechten bij moskeebezoek

Onze schokkendste ontdekking: ouders waren vrijwel rechteloos gemaakt. Wanneer ze protesteren als hun kind naar de moskee moet, hebben ze wettelijk geen poot om op te staan.

 

Kent u dat gevoel dat je een steen in een put gooit?

Je telt de seconden. En als je het bijna niet meer verwacht, hoor je: plons. Doel bereikt.

Het moskeerapport was die steen. En Den Haag is de put.

Anderhalf jaar geleden bond ik de strijd aan tegen het verplichte moskeebezoek door schoolkinderen.

Nu heeft de Tweede Kamer met ons rapport in de hand een wettelijke regeling afgedwongen: ouders krijgen op openbare scholen het recht hun kinderen te onttrekken aan opgelegde gebedshandelingen in de moskee.

Het is een eerste overwinning, want een belangrijke stap in de goede richting. Dit was wat u en ik als eerste wilden bereiken: de rechteloosheid van ouders was ons een doorn in het oog.

Voor DENK zijn de druiven zuur. Farid Azarkan noemt de nieuwe regeling “bekrompen”. Voor hen geldt: hoe meer verplichte moskee-excursies hoe beter.

Maar ook DENK kan er niets meer aan veranderen. Dankzij ons rapport zijn ouders in hun rechten hersteld.

Deze triomf wil ik delen met u, omdat dit zonder uw steun nooit was gelukt. Ik dank u uit de grond van mijn hart.

Hoe is het ook al weer begonnen? Anderhalf jaar geleden, in 2017. Toen richtte ik het meldpunt Klap uit de School in.

Meldingen over klassikaal moskeebezoek begonnen direct binnen te stromen en bleven dat doen. Zelfs nu bereiken ons nog nieuwe meldingen.

Zo werd mij duidelijk dat het opstapelen van meldingen niet genoeg was. Het hele fenomeen ‘verplicht klassikaal moskeebezoek’ vergde een grondige probleeminventarisatie en rapportage.

Ik vroeg om uw steun. En hoe heeft u gereageerd! In recordtijd was het benodigde bedrag bijeengebracht.

We gingen enthousiast aan de slag. Niet alleen verzamelden we meldingen met alle foto’s en video’s. Ook merkten we dat het fenomeen veel breder was dan Nederland alleen.

Ook in de landen om ons heen is een immigrationistische elite bezig vanuit de multiculturele ideologie het islamiseringsproces in de hand te werken. En gebruikt daarvoor het onderwijs.

Onze schokkendste ontdekking: ouders waren door de wetgeving en jurisprudentie vrijwel rechteloos gemaakt. Wanneer ze protesteren als hun kind mee moet naar de moskee, hebben ze geen poot om op te staan.

Dit hebben we aangeklaagd in ons moskeerapport. En geëist dat dit veranderd zou worden.

De SGP heeft ons rapport aangevraagd. Parlementariër Roelof Bisschop baseerde zich er vervolgens op in zijn pleidooi voor de Kamer.

De Tweede Kamer kon er toen niet meer omheen. De rechteloze positie van ouders bij dit verplichte moskeebezoek is te dol voor woorden. De motie van Bisschop is aangenomen.

Een klinkend resultaat, dat u en ik op onze rekening mogen bijschrijven.

Want Cultuur onder Vuur is geen campagne voeren omwille van de campagne, net zo min als ik activist ben omwille van het activisme.

Het gaat erom Nederland en de Nederlandse cultuur terug te winnen voor onszelf. Voor uw en mijn kinderen en kleinkinderen!

Daar gaan we mee door. Want we zijn er nog niet. Om te beginnen moet het nu met moskee-excursies helemaal afgelopen zijn. Daarvoor hebben we een petitie aan onderwijsminster Slob geopend. Teken die!

De strijd gaat dus verder. Maar niet zonder dat ik u eerst nogmaals bedank voor uw hartverwarmende steun in woord, daad en financiële steun. Daardoor werd deze overwinning mogelijk. Hartelijke dank daarvoor!

Hugo Bos, campagneleider Cultuur onder Vuur

doneer We hebben samen een fantastische overwinning behaald! Dit resultaat heb ik kunnen boeken dankzij uw edelmoedige ondersteuning. Hartelijk dank! De strijd gaat echter verder. Om te beginnen wil ik dat achter klassikale moskee-excursies nu definitief een punt wordt gezet. Mag ik daarbij weer op u steun rekenen?

error: Content is beschermd !!
nl_NLDutch
nl_NLDutch