Tag: jihad

Hoe media begrip kweken voor jihad ‘strijders’ en ‘bruiden’

Het kan u als lezer niet zijn ontgaan; de vraag wat wij moeten doen met terugkerende jihadisten werd de afgelopen weken gepersonifieerd door Shamima Begum. Dit is een Britse jonge vrouw die, nu Islamitische Staat bijna is verslagen, terug wilde keren naar het Verenigd Koninkrijk met haar jonge zoontje: Jarrah, zo heet hij, nota bene vernoemd naar een islamitische jihadist. Opmerkelijk aan deze vrouw is dat zij geen enkele emotie toont waar het de slachtoffers betreft van IS, de gewelddadige organisatie waarbij zij zich vrijwillig aansloot. Zonder een spier op haar gezicht te vertrekken vertelt zij dat ze ‘ok was’ met de onthoofdingen van mensen.

Slachtofferdenken

Ook de slachtoffers van de aanslag tijdens een concert van Ariana Grande in Manchester door een jihadist vond mevrouw Begum geen enkel probleem. Dit zou volgens haar namelijk hetzelfde zijn als het doden van Syriërs door Westerse landen. Dat de groep waar zij zich bij aansloot, IS, ook burgerslachtoffers maakte, zoals de Yezidi en christenen in Syrië en Irak, daarover rept Begum met geen woord. Shamima vindt – zo blijkt uit een interview met haar – dat de inwoners van het Verenigd Koninkrijk ‘sympathie voor haar zouden moeten opbrengen vanwege alles wat zij heeft meegemaakt.’ De Britse regering heeft haar de Britse nationaliteit afgepakt. Ook dit kon op geen enkel begrip van Shamima Begum rekenen, zo vast zit zij in het eigen slachtofferdenken. Zij overweegt overigens ook nog een Nederlands paspoort aan te vragen zodat zij in ons land kan wachten tot haar Nederlandse echtgenoot uit de gevangenis komt.

Te extreem

Het kan nog veel gekker; Jeremy Corbyn, de leider van de Britse Labour Party vertelt in een interview dat Shamima Begum volgens hem het ‘recht heeft terug te keren naar Groot-Brittannië’. Daar aangekomen zou zij dan volgens hem wel geconfronteerd moeten worden met vragen en eventuele acties daarna. Maar, zo zegt Corbyn, iemand zijn nationaliteit afpakken is te extreem. Je aansluiten bij een groep die erom bekend staat mensen te onthoofden of in een kooi vastgezet levend te verbranden of juist verdrinken en daar ‘ok’ mee te zijn zoals Shemima Begum onlangs nog aangaf, lijkt mij op z’n zachtst gezegd ook extreem. Wanneer u haar naam zou googelen krijgt u tal van artikelen te zien: bijna alle media hebben wel iets over deze vrouw geschreven.

Zieke manier

Het past allemaal in het platform dat de media al jaren bieden aan mensen als Begum die zichzelf als slachtoffer zien en van politici, celebraties en opiniemakers die dit beeld versterken. Ook de taal die de media gebruiken draagt hieraan bij. Neem bijvoorbeeld het woord ‘jihadbruidje’. Bij het woord bruidje denken de meeste mensen aan een lieflijke, onschuldige jonge vrouw in het wit die in het huwelijksbootje stapt met haar geliefde om nog lang en gelukkig te leven zoals sprookjes meestal eindigen. Wat voor zieke manier van denken maakt dat dit woord wordt gebruikt voor jonge vrouwen die willens en wetens een veilig land verlaten om zich aan te sluiten bij een groep mannen die mensen onthoofden, levend verbranden en vrouwen verkrachten en verhandelen op een slavenmarkt? En daar dan ook nog, zoals Shemima Begum, ‘ok’ mee zijn?

Op slavenmarkt verhandeld

Ook de naam die wordt gebruikt voor jihadisten, IS ‘strijders’ doet voorkomen alsof wij hier te maken hebben met dappere mannen die vol vuur strijden voor de goede zaak. Terwijl de waarheid is dat dit mannen zijn die nietsontziend en zonder enige empathie mannen en vrouwen hebben gedood en gemarteld, verkracht en op een slavenmarkt hebben verhandeld. Bizar dat deze mannen en vrouwen ‘bruiden’ en ‘strijders’ worden genoemd, maar de jezidi steevast als seksslavinnen worden betiteld alsof wat IS van hen maakte, is wat deze vrouwen bij uitstek typeert. Alsof zij niet meer zijn dan de optelsom van de gruwelijke daden die tegen hen waren gericht.

Jezidi

Als er een groep is die wij daadwerkelijk strijders kunnen noemen, zijn het wel vrouwen als Pari Ibrahim, de voorvrouw van de Free Yezidi Foundation. Zij is de ware strijder die vol vuur opkomt voor de belangen van haar volk. Juist de manier waarop de jezidi zich hebben weten te handhaven ondanks alle gruwelijkheden die zij zelf of hun familie hebben meegemaakt dient respect in woord en daad van onze kant. (Sonja Dahlmans)

Aanslag in Londen heeft alles met immigratie te maken. En had ook in Nederland kunnen gebeuren

De aanslag op het Britse parlement van gisteren zit barstensvol gewilde en ongewilde symboliek. Om te beginnen was de aanslagpleger een geboren ‘Brit’, die er ten slotte toch maar voor gekozen had in lijn met zijn Aziatische afkomst te islamiseren in plaats van te assimileren. Als zelfmoordjihadist probeerde hij zoveel mogelijk mensen in zijn dood mee te slepen. Eerst door ze aan te rijden, vervolgens door een politieman dood te steken, in de hoop daarna door te dringen tot het parlement. Gelukkig maakte enkele welgemikte schoten van de Londense politie daar een voortijdig einde aan. Het aantal doden van de aanslag staat op dit moment op vier, terwijl er een veertigtal gewonden valt te betreuren.

Naïveteit

De moordenaar zwaaide met een enorm mes. Zijn opvallendste slachtoffer een ongewapende blanke agent. Als zodanig herinnert die aan het ooit zo veilige Europa, dat thans snel achter de multiculturele horizon verdwijnt. Maar ook aan de naïveteit waarmee het gevaar nog tegemoet wordt getreden. Een agent in een grote Europese stad dient gewapend te zijn. Islamitische terreur en andere vormen van gewelddadige criminaliteit zijn immers aan de orde van de dag. Overigens heeft de Britse politie in verband met de aanslag van gisteren al zeven andere verdachten gearresteerd. Dat wijst er ten overvloede op hoezeer islamitische terreur inmiddels wortel heeft geschoten in Europese bodem.

‘Moeder van alle parlementen’

De dag van de aanslag, 22 maart was de jubileumdag van terreuraanslag in Brussel vorige jaar. De plaats van de aanval, het parlement, is als bron van democratische vrijheid de rechtgeaarde jihadist een doorn in het oog. De islam heeft namelijk zijn eigen wet, de vermeend door Allah overgereikte sharia. Daarin kan geen plaats zijn voor een volksvertegenwoordiging die zelf in vrijheid haar wetten maakt. Daar komt nog bij dat het Britse parlement geldt als ‘moeder van alle parlementen’ omdat dit het oudste is. De symboliek strekt zich zo uit tot de hele Westerse cultuur, en ook tot Nederland.

Stilzwijgjihadi’s

Een ding is duidelijk: dit had ook in Nederland kunnen gebeuren. We hebben het voordeel dat we als klein land niet zo in het oog lopen, en dat de publicitaire waarde van terreuraanvallen hierdoor minder is. Maar hoeveel islamieten met radicale ideeën lopen ook hier niet rond? De Britse contraterreur liet gisteren weten de moordenaar in beeld te hebben gehad. Men had hem uiteindelijk niet gevaarlijk genoeg gevonden om blijvend te monitoren. Veel moslims, met name jongemannen, gaan door een radicale fase, maar trouwen en krijgen kinderen. Vaak gaan ze dan deel uitmaken van het leger van stilzwijgjihadi’s, die wij in ons wensdenken zo graag voor ‘gematigde moslims’ aanzien. Maar zelfs bij hen is de kans op ‘Sudden Jihad Syndrome’, plotselinge (her)radicalisering, nog aanwezig. Zoals we gisteren in Londen hebben kunnen zien.

Erdogan

Natuurlijk klonk ook weer de holle peptalk van politici. De retoriek van ‘we zijn niet bang’ en ‘ze zullen ons niet verdelen’, allemaal uitingen die het tegendeel verraden en krampachtig de aandacht afleiden van islam en immigratie als oorzaak. Premier Theresa May noemde de aanval van gisteren “ziek en verderfelijk”. Vanuit een objectief gezichtspunt uiteraard terecht. Maar wat kopen we daarvoor? Vanuit het gezichtspunt van de dader, en zijn talloze zwijgende sympathisanten, is het juist een soort alternatieve eigenrichting, die islamitisch is gelegitimeerd. Deze haters wonen onder ons, worden als ‘gematigd’ gezien, zijn in het bezit van het Europees burgerschap en een paspoort, als het er al geen twee zijn. Islamitische regeringen willen namelijk graag greep houden op hun emigranten, zodat ze die ook in hun nieuwe land kunnen blijven aansturen. In dat licht moet ook het opruien van nationalistische gevoelens worden gezien, dat president Erdogan nog dit weekeinde in het Gelredom had willen komen doen.

“Ik hoor in Europa erg vaak: breng terrorisme niet in verband met immigratiepolitiek, maar het is onmogelijk ze niet met elkaar in verband te brengen”, zei vandaag de Poolse minister van Binnenlandse Zaken. Dat vinden wij dus ook. (Tibeert)

doneerCultuur onder Vuur zet zich in voor de Nederlandse cultuur en christelijke tradities. Steun onze strijd met een gift!

nl_NLDutch
nl_NLDutch