Tag: Laurent Dandrieu

Kerk & massa-immigratie: een pijnlijke geschiedenis

 

“Immigratie vormt geen ‘kans’, maar een grote bedreiging voor Europa. De instroom van miljoenen en miljoenen islamitische immigranten is desastreus voor het karakter van onze cultuur. Waarom hebben de pausen dat de afgelopen decennia niet ingezien? Die stemmen gaan nu ook op binnen de katholieke Kerk? Het wordt tijd dat die zich herpakt en haar verantwoordelijkheid voor de Europese volkeren neemt, vind Laurent Dandrieu.

 

 

Paus Franciscus lijkt van alle pausen de kroon te spannen als het gaat om het aanprijzen van immigranten en immigratie. Toch is uitgerekend hij degene die – zij het pas in tweede instantie – onder druk van de immense migrantenstroom uit het Midden-Oosten en Afrika een duidelijke reserve inbouwde. Op de terugweg van Zweden merkte hij op dat landen niet meer migranten moesten opnemen dan ze aankonden, anders zou dat maar tot “gettoïsering” leiden.

Politieke dimensie

De wereldvreemde houding van de Kerk inzake immigratie bezorgt meer verstandige gelovigen al decennialang kromme tenen. Immigratie kan in bepaalde gevallen verrijkend zijn, maar wanneer die te omvangrijk wordt, wordt het een evidente bedreiging voor de ontvangende samenleving. Het is de taak van pausen om mensen tot christelijke deugden aan te sporen. Gastvrijheid en hulp aan de naaste, ook al is hij vreemdeling, horen daar zeker bij. Maar immigratie heeft ook een politieke dimensie, die de Kerk al decennialang over het hoofd wenst te zien.

Geen oorvijgen

De Franse journalist Laurent Dandrieu heeft dit onderwerp bij de horens gevat in het boek Église et immigration : le grand malaise (‘De Kerk en de immigratie: het grote ongemak’) met als ondertitel Le pape et le suicide de la civilisation européenne (‘De paus en de zelfmoord van de Europese beschaving’). Dandrieu is niet antikerkelijk. Integendeel, hij is een overtuigd katholiek, maar juist als zodanig voelt hij zich gerechtigd het pausdom te bevragen op zijn houding tegenover immigratie. “Ik ben er niet op uit oorvijgen uit te delen, zeker niet aan mijn Kerk”, zegt hij in een interview op Breizh-info. ‘Ik wil haar slechts wekken uit een soort weldenkende versufdheid.’ (‘weldenkend’ heeft in het Frans de ironische bijklank gekregen van politiek-correct wensdenken).

Tijdgeest

Wanneer is de Kerk aan dit religieus gekleurde wensdenken over immigratie gaan lijden? In de teksten van paus Pius XII is nog balans te vinden, maar vanaf Johannes XXIII, de paus van het Tweede Vaticaans Concilie, staan de pausen niet meer met beide benen op de grond. Paulus VI, Johannes Paulus II en zelfs Benedictus XVI vertonen een duidelijk neiging op dit punt met de tijdgeest mee te gaan. Vooral bij de Poolse paus Johannes Paulus II treft dit, omdat die zich van de morele en geestelijke betekenis van een vaderland zeer diep bewust was, en daarover geregeld uitweidde. Dat dit op gespannen voet stond met zijn gelijktijdige ‘heiligverklaring’ van immigratie lijkt niet tot hem te zijn doorgedrongen. Ook Benedictus XVI vestigde in 2006 met zijn Regensburger rede wel de aandacht op de problematische kanten van de islam, maar op leerstellig niveau was van een grotere reserve en meer realisme over immigratie weinig te merken.

Voorkeursoptie

De Kerk is zich vanaf de jaren zestig gaan wentelen in de “utopie van een gelukkige globalisering”, zegt Dandrieu. “Zij had het gevoel dat de migraties de voorhoede waren van een nieuwe mensheid, van een stad zonder grenzen, een voorafbeelding van het hemelse Jeruzalem. De messianistische visie van de migrantenstromen heeft zich verbonden met een soort overdracht op hen van ‘de voorkeursoptie voor de armen’, die de Kerk eigen is. Dit leidde ertoe dat zij haar aandacht uitsluitend nog ging geven aan het lot van de migranten, ten koste van de volken uit de gastlanden, en in het bijzonder de Europese volken.”

Onprettige ervaringen

Het “recht” van de migrant daarheen te gaan “waar de omstandigheden van het leven gunstiger zijn” werd vooropgesteld, aldus Dandrieu, en bovendien verbonden met een argeloze visie op de islam, waarvan de Kerk de risico’s en onverzoenbaarheid met judeo-christelijke waarden systematisch en structureel is gaan bagatelliseren. Dit terwijl de Kerk toch genoeg onprettige historische ervaringen met de islam heeft. Men denke slechts aan de kruistochten, die erop gericht waren de veroveringen en andere agressies van de islam in het voorheen christelijke Midden-Oosten in te tomen. In 1571 bedreigde de Turkse islam het voortbestaan van Europa. Op aandringen van paus Pius V bundelde Europa zijn krachten en sloeg met de zeeslag bij Lepanto de islam terug. Daarom vraagt Dandrieu zich nu af: “Wat is er gebeurd van Lepanto tot Lesbos?”

Trouwste schapen

Lesbos was immers het Griekse eiland waarvandaan Franciscus islamitische immigranten meenam, terwijl hij de christelijke welhaast demonstratief achterliet. Het scherpste verwijt dat men de huidige Kerk kan maken is dat zij de waarschuwingen voor de islam van de ervaringsdeskundige christenen in het Midden-Oosten in de wind heeft geslagen. Dat is niet alleen dom van Rome geweest, maar ook trouweloos tegenover haar trouwste schapen die zich eeuwenlang tegen de verdrukking in hebben weten te handhaven in de streken waar het christendom vandaan komt.

Koude Oorlog

Om kort te gaan: volgens Dandrieu is de Kerk sinds de jaren zestig tot een globaliserend wensdenken vervallen, dat haar uitgewogen leer over de natie heeft doen vergeten. Dat jaren-zestigdenken wordt op dit moment door paus Franciscus alleen maar verder opgevoerd. Terwijl de gruwelijkheden van de radicale islam haast dagelijks het nieuws halen, houdt Franciscus vol dat islamitisch terrorisme niet bestaat. Dandrieu wijst op de parallel met de periode van de Koude Oorlog. Ook in die periode begon het Vaticaan een politiek van ontspanning en dialoog met het communisme, ondanks de vervolgingen, ondanks de Goelag Archipel en ondanks waarschuwingen van de ‘zwijgende Kerk’ in het oosten die als martelaar aan gene zijde van het IJzeren Gordijn het communisme heel wat beter kende dan West-Europese bisschoppen. Zou zich dat gaan herhalen met de christenen in het Midden-Oosten?

Optimistisch

Blijft de Kerk de liefde voor de naaste ondergeschikt maken aan die voor de verste, zoals Dandrieu zegt? Wordt de christelijke naastenliefde verruild voor kwezelachtige ‘verstenliefde’? Of herpakt de Kerk zich, en begrijpt zij bijtijds dat zij ook een verantwoordelijkheid heeft voor de Europese volken? Die voelen zich steeds meer verweesd en vreemdeling in eigen land. Ondanks zijn vernietigende analyse blijft Dandrieu optimistisch. God zal zijn Kerk op een gegeven moment zelf bijsturen. Maar dat neemt niet weg dat alle gelovigen moeten helpen de Kerk te wekken uit haar versuffing. Want dat zal niet vanzelf gebeuren. Dandrieu citeert Jeanne d’Arc die zei: “Gewapende mannen voeren de strijd, en God schenkt de overwinning.”

doneerCultuur onder Vuur zet zich in voor de Nederlandse cultuur en christelijke tradities. Steun onze strijd met een gift!

Linkse dominees, wees blij met cultuurchristendom!

Nederland was nog nooit zo seculier, toch is de christelijke cultuur inzet geworden van de Tweede Kamerverkiezingen. Vijfentwintig prominente christenen tekenen daartegen protest aan. ‘De christelijke cultuur kun je onmogelijk mobiliseren als politieke kracht’, stellen de christelijke leiders in een petitie.

Absolute plicht

Vreemde woorden, zo uit de mond van christenen als Janneke Stegeman, Alain Verheij en Rikko Voorberg. Juist zij hebben afgelopen jaren schaamteloos het christendom voor het karretje van de open grenzen gespannen. Het Nederlandse volk is in niet mis te verstane bewoording duidelijk gemaakt dat het vanuit de christelijke cultuur toch echt een absolute plicht is om migranten gastvrij te ontvangen.

Multiculturele elites

Onze vijfentwintig prominente christenen lopen intellectueel wat achter. In Frankrijk heeft Laurent Dandrieu deze maand de discussie geopend over de eenzijdigheid van de kerk inzake het emigratiedebat. In zijn boek L’Eglise et immigration. Le grand malaise stel hij aan de kaak hoezeer de kerk zich opgesloten heeft in de geest van de wereld, in de Zeitgeist. Net als de multiculturele elites offert de kerk “de naaste op aan de verste”. De logica van het evangelie is verwisseld met die van de kritiekloze verwelkoming en door een zorgeloosheid over de gevolgen daarvan. Met als gevolg onder andere de terroristische aanslag in Parijs, waarvan de daders deels met de migratiestroom waren meegelift.

Binnenstromende vreemdelingen

De zinnigheid van enige scepsis tegenover de ideologie van de verwelkoming blijft petitieopsteller Alain Verheij blijkbaar ontgaan. Zijn inclusiviteit reserveert hij intussen voor binnenstromende vreemdelingen.  In september 2016 verklaarde hij op Twitter althans geen PVV-stemmers in de kerk te willen als hij preekt, ‘want ik hoef die fascisten niet onder mijn gehoor’. PVV-stemmers zijn van ‘een menstype dat zich allesbehalve comfortabel zal voelen als Jezus in de buurt is’.

Open voor iedereen

Een directere toe-eigening en monopolisering van Jezus’ boodschap is er niet. Hier wordt helder gesteld dat het evangelie onverenigbaar is met de afwijzing van islam en massa-immigratie. Dezelfde Verheij stelt in zijn petitie dat het christendom ‘open’ is. Open voor iedereen behalve mensen die het christendom anders beleven dan Alain Verheij.

Politiek gedram

Menig ondertekenaar doet ook beleidsvoorstellen, in hoedanigheid als christelijk leider. Dominee Rikko Voorberg riep recent politici op migranten uit Griekenland over te halen. Of je daar nu voor of tegen bent, je kunt niet ontkennen dat hier politici duidelijke instructies gegeven wordt. In politiek gedram doet Voorberg niet onder voor de rode dominees en priesters uit de tijd van Aantjes’ Bergrede.

Geen christelijke staatsleer

Het protest wordt gevoerd vanuit het idee dat christendom juist voor het verwelkomen van de vreemdeling is. Daar staat de kerk inderdaad voor, al sinds de eerste christenen. Maar dat is naastenliefde voor de individuele christen en geen politiek standpunt, laat staan christelijke staatsleer. De christelijke traditie heeft echter nooit het verwelkomen van zondaars in de kerk geprojecteerd op de wereld door een politiek te prediken van het verwelkomen van buitenlanders.

Desastreus

De christelijke traditie leert dat kerk en wereld twee domeinen zijn, verbonden maar wel met eigen karakter. Wat in de kerkgemeenschap wellicht werkt, bijvoorbeeld gedeeld eigendom, kan in de volksgemeenschap desastreus zijn. Vandaar dat de kerk altijd terughoudend is geweest met politici vertellen welk beleid zij moeten voeren.

Wereldgemeenschap

Tot de jaren 1960. Toen is de geest gevaren in het christendom, dezelfde geest als in het protest van Verheij c.s. te zien is. ‘In Christus is er Jood noch Griek’ gold opeens niet meer voor slechts de kerk, maar voor heel de wereld: op naar wereldgemeenschap! Wie in deze geest spreekt, zoals Verheij c.s., is medeschuldig aan het politiseren van het christendom. Wie christendom inzet om linkse politiek te propageren, moet niet klagen als hij een flinke rechtse krijgt.

Kapseizen

Hier een flinke rechtse: een christelijke cultuur is open voor de afzonderlijke mens, maar niet voor volkstammen die massaal op zoek zijn naar een beter leven. Want een cultuur is alleen solide als het overgedragen wordt door generaties. Je bent niet volledig ondergedompeld in die cultuur als je voorouders van elders komen. Toen ik als Nederlandse katholiek in België woonde, wist ik al snel: de hele devotie tot Onze-Lieve-Vrouwe van Vlaanderen zal nooit zo bezielen bij mij als bij mijn Vlaamse medegelovigen. Als er niet teveel immigranten tegelijk zijn, kunnen zij acclimatiseren. Als het er teveel worden, kan die samenleving kapseizen en ten onder gaan.

Meewerken aan vervaging

Als je echt de christelijke cultuur voorstaat, dan moet je trots zijn op je nationale variant. Die afschermen tegen eroderende invloeden van buitenaf is dan een plicht. Christelijke leiders doen er daarom beter aan op te roepen tot het inperken en beheersen van (islamitische) immigratie in plaats van mee te werken aan de vervaging van de nationale christelijke cultuur die resteert.

doneerCultuur onder Vuur zet zich in voor de Nederlandse cultuur en christelijke tradities. Steun onze strijd met een gift!